Direon -> David Schuemie

David Schuemie, Gezinshoofd

Track this topic | Email this topic | Print this topic

David Schuemie	Posted: Apr 5 2008, 10:35 PM .Quote.
Glimlacher Group: Gezinshoofd Posts: 178 Member No.: 2 Joined: 1-April 08	Michael Schuemie en Ithuriel Damen waren allebei drieëntwintig toen ze elkaar ontmoette. Terwijl Michael aan een tafel in het overvolle kroegje zat, wandelde Ithuriel binnen. Ze had prachtig lang, blond haar en mooie blauwe ogen. Michael had een grof maar warm gezicht en zijn ogen vingen de hare. Hij stond op en benaderde haar, terwijl hij tot God bad dat hij indruk op haar zou maken. De gelovige jonge man, met zijn donkerbruine haren, ging naast het meisje staan en glimlachte. Hij vroeg haar of ze wat wilde drinken en ze antwoordde volmondig ja. Vijf jaar later waren Ithuriel en Michael getrouwd. De twee jonge mensen hielden veel van elkaar en gingen, zoals het een goede christen betaamd, iedere zondag samen naar de kerk. Op vijf april werd hun zoon David geboren. Aangezien de twee de namen van Aartsengelen droegen, besloten ze hun zoon ook een bijbelse naam te geven. David had zacht, donkerblond haar en zag er ongelofelijk schattig uit. Zijn bolle kop glunderde en de roze wangetjes waren glad en zacht. Toen David vijf was, kreeg zijn vader een probleem. Hij werd ontslagen op zijn werk en had moeite met woede. Hij sloeg zijn vrouw en kind. David voelde zich machteloos. Rond zijn achtste is David zes keer weggelopen, omdat hij zijn moeder en zichzelf niet kon beschermen. David werd kwader en kwader vanbinnen, maar liet niets eruit. Toen David dertien jaar oud was, kwam de woede eindelijk los. Hij werd rebels. Zijn ouders, streng gelovig als ze waren, voelden zich verdrietig. Hun zoon schold met woorden die zij niet wilde horen en hij bestrooide de wereld met godslastering. Zijn familie vond het vreemd dat het jongetje met de mooie, lange donkerblonde haren en prachtige blauwe ogen zó woedend en vervelend kon zijn. Davids probleem, was dat hij zich opgesloten voelde tussen de muren van het huis waar hij in woonde. Zijn ouders verplichtte hem om veel te bidden en naar de kerk te gaan, terwijl hij totaal niet in God geloofde. Hij voelde zich ongelukkig in zijn omgeving en besloot toen om hen af te stoten. Het gevoel van onmacht tegen zijn vader speelde hier ook in mee. Hierdoor riep David vele kwade woorden naar zijn ouders en gooide met spullen naar hen als ze hem dwongen naar de kerk te gaan. David wilde niet, en verachtte zijn naam. Rond Davids zestiende ging alles van kwaad tot erger. Hij was een probleemkind en zijn ouders wilden niet meer voor hem zorgen. Hun relatie was stuk aan het lopen omdat David zoveel aandacht opeiste en Michael niet met zijn woede om kon gaan. Ze besloten hem naar een kindertehuis te brengen. Woedend als David was verbrandde hij zijn bijbel en trapte hij een onschuldige hond in elkaar. Al snel had hij de politie op zijn dak en toen besloot ook de rechter dat David écht naar een kindertehuis moest. Getraumatiseerd door zijn strikte, pijnlijke jeugd en pestproblemen die hij op de basisschool had gehad werd hij naar “De vrolijke zon” gebracht. Zijn kamer daar had mooie witte muren en de begeleiders van het pand waren vriendelijk tegen hem. Toch verachtte hij zijn nieuwe thuisplaats en ook hier werd hij onhandelbaar. Hij pestte zijn groepsgenootjes en stookte fikkies in de keukens. Al snel had de leiding genoeg van hem en werd hij ook hier weggestuurd. Hierna bracht hij tot zijn achttiende zijn dagen door in een jeugdinrichting voor jonge criminelen. Hier besefte David dat hij verkeerd bezig was geweest. Hij had zichzelf, zijn leven en zijn achtergrond niet geaccepteerd en het verkeerd aangepakt. Beschaamd ging hij terug naar “De vrolijke zon” om zijn excuses aan te bieden. Daar herkende ze hem, na twee jaar, meteen terug. Ze accepteerden zijn excuses en vroegen of hij nog opzoek was naar een baan. De inmiddels gelukkige en vrolijke David beaamde dat en toen werd hem gevraagd of hij bij hen wilde komen werken als begeleider. Omdat de jonge man zelf het een en ander meegemaakt had en wist hoe het was om van huis naar huis geslingerd te worden besloot hij om de baan aan te nemen. Hij wilde de kinderen in dat huis gaan helpen. Na zes jaar in “De vrolijke zon” gewerkt te hebben besloot hij iets anders te willen. Hij begon aan een studie sociologie aan de universiteit en studeerde op zijn dertigste af. Niet lang daarna ontmoette hij Olivia. Hij werd heimelijk verliefd op haar en hoopte ooit iets met haar te kunnen hebben. Samen begonnen ze Direon, een opvanghuis, een kindertehuis, voor kinderen die niet geaccepteerd werden door de maatschappij. Kinderen die uit huis geplaatst waren, weggelopen kinderen, mishandelde kinderen, wezen en afgestane kinderen. Aangezien David een baard, sterke armen en een klein buikje had fungeerde hij al snel als gezinsvader. Zijn mannelijke uiterlijk maakte hem vertrouwd en de kinderen bleken gek op hem. Zijn eeuwige glimlach en zachte karakter deden de kids goed. Hij vond het heerlijk om met de kleintjes te spelen en met de oudere te kunnen praten en ietwat te kunnen stoeien. Inmiddels is David 35, en Direon begint weer op te krabbelen na vele jaren.
	.pm. .email. •••

0 User(s) are reading this topic (0 Guests and 0 Anonymous Users)

0 Members:

« Next Oldest | Inactieve Biografieën | Next Newest »

Create your own social network with a free forum.

Learn More · Register Now