Weg

[Emma Lowland]

Emma rende naar buiten, de grote tuinen van Direon in. Ze huilde, wilde weg van het enge kasteel. Er waren geesten, verschrikkelijk klaagzangen, haar hoofd sloeg ervan op hol. Emma struikelde, stond weer op en struikelde opnieuw. Dit keer bleef ze zitten en sloeg haar handen voor haar ogen. Had ze haar ouders maar kunnen redden, dan zat ze hier nu niet opgesloten. Ze probeerde haar tranen weg te vegen met de mouw van haar veel te grote vest, het vest dat nog van haar oma was geweest, maar ze stroomden telkens weer opnieuw over haar wangen.
In de verte zag ze een paar andere kinderen lopen van het tehuis, en ze kroop achter een grote boom. Ze mochten haar niet zien, ze zagen haar vast niet. Wie zou zich nou bemoeien met een huilerig kind van 8 jaar? Emma verborg haar zicht in haar mouwen en viel zo in slaap.

[Katy Griffin]

Katy stond in de keuken, ze wilde niet dat de anderen haar zouden zien. Met moeite duwde ze het laatste hapje van haar Mars in haar mond en begon moeizaam te kauwen. De kliniek had haar aangeraden om eens in de twee dagen een Mars te eten. Dat was niet al te zwaar, maar toch goed om aan te komen. Katy vond het vreselijk. De Mars had geen smaak meer in haar mond en was veel te groot. Ze slikte en keek met tranende ogen om zich heen. Te groot stukje. Katy liep naar een kast en pakte er een glas uit. Ze deed de kraan open en hield het glas eronder. Voorzichtig bracht ze het glas naar haar mond en dronk het in een teug leeg. Zo. De behoefte voor Katy was groot om nu naar de wc of badkamer te rennen en alles uit te spugen. Het was moeilijk om in je eentje weer aan te komen. Misschien moest ze maar eens bij iemand van de staff gaan vragen of ze haar konden helpen? Ze zuchtte. Was ze nog maar in Amerika, maar dan niet bij het modellenbedrijf. Door dat rotkind was ze hier in beland. In deze ellende. Hier...in Holland. Waar ze niets durfde te zeggen, maar zo graag meer in het drukke kind wilde veranderen. Ze deed haar iPod in haar broekzak en deed de oortjes, via haar shirt, in haar oren. "We are the crowd, we're cuh-coming out, got my flash on it's true..need that picture of you, it's so magical. Waiting so fantastic, oh" zong de scherpe stem van Lady GaGa in haar oren "Leater and jeans, garage glamorous. Not sure what it means. But this photo of us, it don't have a price. Ready for those flashing light. 'Cause you know that baby, I..I'm your biggest fan, I'll follow you until you love me. Papa-paparazzi. Baby, there's no other superstar, you know that I'll be your..papa-paparazzi" Paparazzi kon vervelend zijn. Gelukkig had Katy er niet zo veel last van gehad. Natuurlijk hadden sommige haar herkend van de catwalk, maar ja.

Katy begon naar buiten te lopen. Het zonnetje scheen voorzichtig, Katy haalde haar zonnebril van haar shirt af en zette hem op. Ze keek de zon in. Wat was dit heerlijk! In Las Vegas had je het niet zo erg. Bovendien was ze ook bijna nooit buiten, met de uren die ze draaide. Geweldig. Met 35 graden Celsius een stinkende, zwetende man over je lichaam hebben. Waarschijnlijk de droom van iedereen. Katy keek over het terrein. Er waren niet veel mensen, maar haar aandacht werd door iemand getrokken. Het meisje rende, struikelde, stond op en viel weer. Katy glimlachtte, die deed vast een spelletje. Maar toen ze zag dat het meisje huilde verscheen de glimlach in een vage grimas. Katy sloeg een hand voor haar mond. Wat zou er met dat meisje aan de hand zijn? Ze kreeg gedachten terug uit haar jeugd. Toen was ze ook acht, ze had huilend over de gang van het huis gerend en haar moeder had huilend om de grond gelegen. Smekend of dat Katy alsjeblieft stil wou zijn. Het meisje ging achter een boom zitten. Gauw begon Katy er naar toe te lopen. Toen ze de boom om keek zag ze dat het meisje haar gezicht had verborgen en duidelijk sliep. Ze dacht even na, wat moest ze nu zeggen? In het Nederlands... "He.." fluisterde ze zachtjes en schudde het meisje zachtjes wakker. "What's the..wat is er aan hand?" vroeg Katy nieuwsgierig en deed een pluk van haar eigen haar achter haar oren. Katy bekeek het betraande gezicht, arme schat. Het meisje zou zich vast een ongeluk gaan lachen om Katy's accent of om het feit dat ze nog dunner was dan het meisje zelf.

[Curtis Peterson]

Curtis was dit land nog niet gewend, en zeker de plaats waar hij nu was niet. Hij voelde zich er niet thuis, hij voelde zich eenzaam. Dat gevoel had hij nog maar één keer eerder gehad, toen zijn moeder stierf. Hij hield zich enkel bezig met door de gangen te lopen, rond te hangen om het zo maar te zeggen. Hij was het nu al beu dat hij maar geen vrijheid kon hebben, hij zat gevangen. En dan om nog maar te zwijgen van het weer in dit boerengat.. In Amerika was het lekker warm, of toch vaak. Hier was het net de Noordpool, maar dan met heel erg veel groen. Het taaltje dat ze dan spraken.. Ja, dat kon hij veruit nog niet. Of hij zich er ooit toe kon brengen dat te leren was nog steeds een vraag voor hem.

Hij zette zijn pet op zijn hoofd, plaatste vervolgens zijn hoofdtelefoon op zijn oren en zette de splinternieuwe iPod op die hij gekocht had, een week voor hij hier heen kwam. Hij keek naar buiten terwijl hij van de geweldige muziek genoot. De teksten die de zangers brachten waren zo goed om dat Curtis wist waar ze het over hadden. Hijzelf schreef ook teksten, al was hij daar hier nog niet aan toegekomen. Hoog tijd om daar verandering in te brengen, leek het zo.
Hij trok zijn trui over zijn hoofd en hing de kap over zijn pet. Zijn broek hing lekker comfortabel, ongeveer tien centimeter lager dan een normale broek hoorde te hangen.

Hij was moeiteloos in een mooie boom geklauterd, om er dan ook maar zeker van te zijn dat hij niet gestoord werd. Zijn ogen scanden de omgeving vlug door en zagen niet veel mensen. Houden zo, dacht hij. Curtis nam zijn blok A4 papieren uit zijn tas en begon op zijn potlood te knauwen. Korte, even lange lijntjes verschenen op zijn papier. Net toen hij het eerste stukje wou zingen hoorde hij iets onder zich. Een klein meisje kwam struikelend en huilend op zijn boom af. ZIJN boom. Hij rolde zijn ogen geërgerd. Ze ging tegen de stam zitten, nog steeds huilend. Wat zaten er hier toch zielige mensen bij elkaar, dacht hij. Een zucht verliet zijn mond. Ze had hem niet gezien, hij besloot het daar maar bij te houden.

Een tijdje ging voorbij, het snikken ook. Curtis keek naar beneden. Lag ze nou te slapen? Ja dus.. Dan kon ze hem ook niet storen, toch? Net toen hij weer naar zijn blad wou gaan kijken kwam er nog iemand aan. Een mager meisje met make-up aan. (Dit is geen godmode toch ? Was gebaseerd op je ava) Dit werd Curtis gewoon te druk. Hij pakte zijn spulletjes bij elkaar en stak ze in zijn tas. In Amerika viel niemand hem lastig als hij alleen gelaten wou worden. Hij dacht er dan ook weer even aan waarom hij hier was.. Hij moest rustiger worden, zijn woede laten ontsnappen, vrienden maken. Hij besloot het er op te wagen.

Na een zachte plof kwam hij weer op de grond, vlak naast het nieuwe meisje. ‘wat is er aan de hand?’ (in het Amerikaans Engels. ‘What’s up?’) Een glimlach verscheen op zijn gezicht, heel overtuigend was het niet maar het was een begin. Zo moeilijk kon dit toch niet zijn?

[Katy Griffin]

Off: Aangezien ik Emma nog niet online heb gezien, zal ik maar even reageren. :] En je hebt geluk dat Katy nooit de deur uitgaat zonder make up...x'D

Mmm, het meisje had nog geen kik gegeven. Ach ja, misschien was er wel helemaal niets aan de hand en verbeelde Katy het zich. Ze deed de oortjes van haar iPod weer in en luisterde naar de muziek die haar oren binnenstroomde. "Tired of injustice. Tired of the schemes. Kinda disgusted. So what does it mean? Kicking me down. I got to get up. As jacked as it sounds.The whole system sucks" De stem van Michael & Janet Jackson deden haar goed. Twee heel erg grote artiesten, ze hield daarvan. "Peek in the shadow. Come into the light. You tell me I'm wrong. Then you better prove you're right. You're sellin' out souls. I care about mine. I've got to get stronger. And I won't give up the fight" Ze zag een jongen verschijnen. Katy nam hem taxerend in zich op. Bruine huidskleur, ongeveer dezelfde leeftijd als zij en zag er wel leuk uit. "What's up?" vroeg hij en Katy trok de iPodoortjes uit haar oren. Katy haalde haar schouders op. "I don't know. She ran out of the castle and I've followed her. But she won't wake up, I believe. I think she gotta problem" Katy haalde weer haar schouders op en trok haar benen op tot onder haar knie. Ze voelde zich vol en dik. De Mars lag nu vast ergens lekker te verotten in haar buik en alle vetten weer aan te vullen. Gadver.

Ze keek weer opzij en glimlachtte. "My name is Katy. And your name is...?" vroeg het meisje. Misschien was hij ook wel Amerikaans? Of Engels. Hij had in ieder geval gevraagd 'What's up?' en dat gaf Katy hoop. Hoop dat ze niet de enige was die hier de taal niet begreep. Om zich een houding aan te geven zocht ze een liedje op in haar iPod en wachtte ondertussen totdat de jongen iets ging zeggen. Een iPodoortje deed ze in haar oor en de andere liet ze langs haar borst hangen. "You're on the phone with your girlfriend, she's upset. She's going off about something that you said.She doesn't get your humor like I do" Katy glimlachte.

[Curtis Peterson]

So far so good. Curtis bleef glimlachen en eerlijk gezegd viel het heel goed mee. Hij kon het wel als hij dat wou. Hij had anders nooit gedacht dat hij nog oprecht vriendelijk kon gaan zijn. Hij was nog maar net hier of hij leerde al wat vriendelijk zijn was. Spijtig genoeg waren zijn problemen daar nog lang niet mee van de kaart. Curtis was opvliegend, snel kwaad. Je had echt niet veel nodig om hem op zijn paard te krijgen. Het meisje keek hem aan. Curtis nam haar in hem op, ze was best mooi. Alleen.. Een beetje mager.. Daar kon ze vast niets aan doen, dacht hij. Ze haalde haar schouders op, gevolgd door een, jawel, engelstalige zin. Het Amerikaanse accent was er, onmiskenbaar. "I don't know. She ran out of the castle and I've followed her. But she won't wake up, I believe. I think she gotta problem" Hij keek eventjes schattend naar het meisje dat lag te slapen. "My name is Katy. And your name is...?"

Curtis keek naar het meisje op de grond. ‘Well, My name is Curtis. Secondly, yeah.. We all have got a prob. Otherwise we wouldn’t be here yo.’ Hij toonde een brede lach.
Zou hij het meisje op de grond laten slapen, of zou hij haar wakker moeten maken ..? Misschien moest hij er maar beter een oudere bij halen of zo, zelf had hij nu niet zo heel erg veel ervaring met depressieve meisjes wakker te maken. Hij besloot het er maar eventjes bij te laten en liet zich op de grond zakken, tegenover Katy. Hij besloot haar voorbeeld te volgen en stak één oor onder de hoofdtelefoon. Hij besloot dat het beter zou zijn om een gesprek te starten, zeker omdat hij hier was om vrienden te maken. Curtis wist dat het beter met hem zou gaan als hij goede vriend om zich heen had. ‘So.. Where do you come from?’ Of zou ze dat liever niet willen zeggen? Om het ijs dan maar te breken zei hij waar hijzelf vandaag kwam. ‘I’m from New York, The Bronx.’ Hij sloot de zin af met een glimlach.

[Katy Griffin]

"Well, My name is Curtis. Secondly, yeah.. We all have got a prob. Otherwise we wouldn’t be here yo" Katy glimlachte terug. "Yeah, you're right. But it was heart-breakin' to see" Ze trok een pruillipje. Zijn naam was Curtis. Gave naam. Hij plofte naast haar neer en stak ook een iPod oortje in zijn oren. Ipods waren geweldig. Ze waren klein (als je Classic/Nano had) en handig om mee te nemen. Bovendien konden er ook nog heel erg veel liedjes op. "So.. Where do you come from?" Katy keek hem even aan en slikte toen. O my God. "I’m from New York, The Bronx" Ze knikte. "I come from Las Vegas" zei ze met een onsamenhangende stem. Ze trok haar benen op en sloeg haar armen over haar benen heen. Haar kin legde ze op haar knieeën. Hopelijk ging het gesprek niet uitdraaien op wat Katy dacht dat het ging uitdraaien. Katy voelde er niet echt ontzettend veel voor om iets over haar jeugd te vertellen. Vooral omdat ze het nog geen plaatsje had kunnen geven. Dagelijks droomde ze nog over de hijgende mannen, de boze blikken van haar moeder en haar pleeggezinnetje. Katy slikte nog een keer en om zich een houding aan te geven bekeek ze haar rood gelakte nagels.

Maar ze wilde niet stoppen met praten. Het voelde wel goed om met iemand te praten. Katy keek nog een keer naar Emma. Het meisje zag er niet uit alsof ze snel wakker zou worden. "Maybe it's strange to ask, but why are you here?" vroeg Katy maar. Ze wist gewoon zeker dat het gesprek hier op ging uitlopen en dan zou ze zichzelf de schuld kunnen geven over het feit dat ze er zelf over was begonnen. Maar... "But if you won't tell, I don't mind. My own youth wasn't everything but good. And I don't know how about you but..." Katy haalde haar schouders op. Strange girl.

[Curtis Peterson]

"Maybe it's strange to ask, but why are you here?" Curtis keek op, die kwam eventjes onverwachts. Hij wist goed genoeg waarom hij hier was, maar hij wist niet goed hoe hij het kon uitleggen. Ze zou waarschijnlijk bang van hem zijn, of denken dat hij niet goed snik is. "But if you won't tell, I don't mind. My own youth wasn't everything but good. And I don't know how about you but..." Ze haalde haar schouders op. Curtis schraapte zijn keel zachtjes. ‘Oh that’s okay, I need to talk about it anyway. But.. Promise me you won’t think I’m a freak or something.’ Hij keek haar een beetje onzeker aan. ‘I promise.’ Zei ze zacht. Curtis keek eventjes naar Emma, haar ogen waren nog steeds gesloten. Hij zuchtte. ‘Well.. I’ve got a problem with authority. I grew up in a very hard part of America. I never knew anything else but hostility.’ Hij keek tussen zijn knieën naar de grond en begon met het gras te spelen.

‘My mom died when I was young. She was a drugdealer and.. After she died, I was one myself.’ Er over praten deed hem een beetje pijn, het waren geen goede herinneringen die hij er aan over gehouden had. ‘It was very dangerous, actually. I should be grateful that I’m still alive, but back then, I didn’t give a thing about living or dying.’ Een zucht verliet zijn mond, nogmaals. ‘After a few years it went wrong, totally wrong.. I got shot, two bullets.’ Hij wreef met zijn rechterhand over zijn borst. ‘My best friend died back there.’

Tot nu toe viel het goed mee, het deed zelfs een beetje goed om er over te kunnen praten. Maar hij wist dat hij zich niet te zwak mocht opstellen. ‘I.. They send me to this place because.. I almost killed someone..’ Hij trok zijn knieën op en legde daar zijn armen op, gevolgd door zijn voorhoofd. ‘What about you..?’

OOC; Godmode toestemming

[Katy Griffin]

Katy had hem beloofd hem geen gek te vinden. En na zijn verhaal vond ze dat ook niet. Wat die jongen allemaal wel niet had meegemaakt. Toen hij zijn verhaal had gedaan had Katy even snel zijn schouder aangeraakt. "What about you..?" Katy slikte even. Eigenlijk wilde ze het niet vertellen, maar hij had zijn verhaal ook gedaan. "Well, you know, I grow up in Vegas. My mother was a prostitute. My father..I don't know. My mother always said to me I was an accident, a mistake" Katy rolde met haar ogen. Gelukkig wist ze nu wel beter. Er waren heus wel mensen die van haar hielden. "Well, at my eighth birthday, my mother said I must work too. As a prostitute. I wasn't surprised, I thought it was normal for a girl like me. It was terrible. Naked mans and my mother was angry if I don't earned enough money" Het viel best mee, het hele verhaal stroomde eruit. "But at my twelfth, my mother's eyes opened. She stopped with her work and we moved. But I can't be with here, because she was a terrible mother. We decided that I went to a foster family" Katy wachtte even en ging toen weer verder.

"And then the story why I'm so thin. My foster family was very nice. At my thirteenth birthday, they gave my a fotoshoot as present. The photographer was a professional in modelphotos and asked me too walk a show. I was surprised and I said 'Yes'. But before the show, a very very very small and thin girl said that I was too fat for this work. I was uncertain and I went to the wc. I stuck my finger in my throat and..." Maar verder kwam Katy niet. Ze sloeg haar hand even voor haar mond. Al gauw ging ze verder. "Ofcourse my foster family noticed that I'm gettin' thinner. So they asked me what my secret was. And I told them everything. Well, they said that I must go to a clinic, but in America..you know, they are very bad. So I went to Amsterdam and go to a clinic. In a few months I was..restored and the clinic searches a shelter" Katy slikte weer even.

Zo, dat was eruit. Ze aaide zachtjes over haar armen. "I hope that you don't have a wrong image of me.."

[Emma Lowland]

Emma was al een tijdje wakker. Vanachter haar lange donkere haar keek ze naar een jongen en een meisje die een vreemde taal spraken. Ze durfte zich niet te bewegen, bang dat ze in die vreemde taal met haar zouden praten. Waarom gingen ze hier zomaar naast haar zitten? Wat deden ze hier? Ze keek even naar het meisje dat aan het woord was. Het meisje keek niet blij. Emma draaide haar ogen naar de gouden ring om haar duim. Hij was van haar overgrootmoeder geweest, die een paar jaar geleden stierf. Emma had de ring gevonden op haar nachtkastje, en omdat hij veel te groot was had ze hem om haar duim gedaan. Bijna elke dag keek ze naar de krullende letters die aan de binnenkant gegraveert waren; Casper 17-6-1930
Emma spande haar benen, ze dreigde om te vallen en dat moest niet gebeuren. Ze moest wachten tot die vreemde mensen weg waren, en dan zou ze weer naar binnen gaan. Maar.. Wat bewoog daar in de struiken?
Frank kwam naar Emma en de twee vreemde mensen toegetrippelt. Hij bleef staan achter de jongen en keek haar vragend aan. Emma voelde dat ze haar benen niet langer gespannen kon houden en bewoog langzaam haar arm om te laten weten dat ze wakker was, en haalde een pluk haar voor haar ogen vandaan.