Biebinvasie

[Carlo de Ruiter]

Carlo banjerde met snelle, bijna driftige passen door de gangen van zijn nieuwe huis. Het was gigantisch hier, de stenen muren waren dik met van die typische ramen, zij het met glas hier, en nisjes die regelrecht ui een van zijn ridderboeken weggeslopen leken te zijn. De plafonds waren vrij hoog en hij betwijfelde sterk dat je hier conversaties uit de kamer onder je af zou kunnen luisteren. De trappen waren echte kunststukjes. Nooit gedacht dat hij ooit nog eens in een kasteel zou wonen. Weliswaar een kasteel zonder een slotgracht en diepe, kille, vochtige kerkers waar de enige straaltjes groen licht dansten over de poeltjes op de vloer en de donkere boeien van hulpeloze gevangenen, een kasteel waarvan de burchtheer geen tot de tanden bewapende vechtjas was maar een vrij onschuldige psychiater met een cowboyhoed, een kasteel waar de sanitaire voorzieningen oftewel de wc's gelukkig aanmerkelijk beter waren dan doorgaans in de Middeleeuwen, een kasteel zonder binnenplaats waar kippen en paarden over elkaars benen heen struikelden en alles onder poepten en de haan je om vier uur uit je bed krijste als een overdreven enthousiaste wekker, een kasteel waar geen vampiers of spoken rondrenden (dat vermoedde hij althans, hij had ze nog niet gezien), maar desalniettemin een heus kasteel. Wauw. Ben je nou niet blij, de Ruiter? Ben je nou niet trots? Nou nee, eigenlijk niet als je het niet heel erg vindt. Eigenlijk zou hij nu alles geven om thuis op zijn kamer te zitten, zijn kamer van drie bij vijf meter, met de vliegen om de lamp, aan zijn krakkemikkige bureau dat telkens instortte, een moordende wiskunderepetitie lerend. Of nee, het was zondag.

Kerk. Was hij al zover dat hij de kerk miste? De sleur van elke zondagochtend van ver voor hij zich kon herinneren? De dominee, die vaak fel preekte over allerlei onderwerpen en naar Carlo's mening te veel dreigde met eeuwige verdoemenis. Ook over het onderwerp waar de gedachten van de jongen de laatste tijd op hun tenen omheen slopen zodat het niet wakker zou worden en hem lastig zou vallen had de dominee vrij uitgesproken meningen gehad. Een ding was zeker: hij kon niet meer zomaar de kerk binnen komen wandelen. Iedereen daar wist het inmiddels, dat was zeker, had misschien ook wel de foto gezien, en daarbij hoorde Carlo daar gewoon niet meer thuis. Niet zolang hij was zoals hij was. Was hij dat dan? Nee! Nee echt niet. Maar tot hij dat kon bewijzen, zat hij hier. Op Direon. Tot hij dat kon bewijzen, was God er niet meer voor hem. Om misverstanden te voorkomen, tot een paar dagen geleden was de jongen voorbeeldig geweest, echt iemand waarvan je zou denken dat God er niet veel problemen mee kon hebben. Maar na Ro- okee, na dat dus, was hij dat niet meer. En was er niet alleen een stukje van hem dat zichzelf onwaardig en onrein vond, maar was er ook een stukje dat God wel zou kunnen vermoorden, metaforisch gezien dan. Daar mocht hij niet aan denken, veel zondiger kon het natuurlijk niet, maar als hij toch al verdoemd was... En het was toch ook stom? Als God inderdaad almachtig was, waarom deed hij dan niet even iets aan de oorlogen of de hongersnood, en wat had het kwaad gekund om iets beter over Carlo de Ruiter na te denken?

Stop met dat denken. Nu. Blindelings stapte Carlo een deur door, simpelweg om uit die gang te komen, om te kunnen stoppen met zijn boze passen en zijn razende gedachten. Ah, de bibliotheek. Perfect. De jongen hield van lezen, hij was een rasechte nerd, zij het een leuke. Toen alles nog normaal was, een tijdje geleden, voor de zoen en het ziekenhuis, was hij net klaar met de vierde klas gymnasium, op zijn rapport alleen maar goede cijfers. Zijn ouders waren zo trots geweest, en Pieter zo ongelofelijk jaloers. Tja. Nu had hij daar niet echt veel meer aan... Wat een zooitje. Wat een ongelofelijke rommel. In zijn leven, in zijn gedachten, in zijn gevoelens.

Off: meet Carlo!!!

[Tirza Bell]

Ze had behoefte aan rust, heel veel rust. Alles spookte door haar hoofd. Het afluisteren, het bezoek van de directeur en de maatschappelijk werkster, Direon, zoveel nieuwe mensen. Het was gewoon allemaal even te veel.
Ze moest gewoon even tot rust komen, anders ging ze flippen. Dat was nou niet geweldig goed voor haar reputatie, die al slecht was omdat ze in de tuin, waar iedereen het kon zien, in de vijver was gevallen.
En waar vind je beter rust dan in een bibliotheek? dacht Tirza glimlachend.
Ze wist dat er op Direon ergens een bibliotheek moest zijn. Het probleem was alleen, dat ze nog steeds verdwaalde in het kasteel, en werkelijk geen flauw idee had waar die bibliotheek nou helemaal was. Dat werd zoeken, nog eens zoeken en verdwalen. Aan andere mensen kon ze het niet vragen, want vreemd genoeg waren die nergens te vinden op dit moment. Vaag, vond Tirza. Nou ja. Dan maar verdwalen.

"Pffff." zuchtte Tirza. Het was heel vermoeiend hoor, om twee trappen op te lopen, die verdiepingen helemaal uit te kammen, en de dingen die ze zocht niet kunnen vinden. Ze zuchtte nog een keer.
Tirza had een gruwelijke hekel aan traplopen. Je raakte er zo buiten adem van... Op school had Carlot standaard de liftsleutel, vanwege haar hevige astma. Tirza zelf had ook astma, maar een stuk minder erg.
"Maar wel zo erg om na twee trappen op buiten adem te zijn..." dacht ze chagrijnig. "Grmpf!"
Op de tweede verdieping was het ook niet, merkte ze. Nog maar weer een trap op.
Wauw. Hier was het ineens een stuk rustiger. En stiller. Weer zo'n lange gang... Op goed geluk trok Tirza een deur open. Raak. Het eerste wat Tirza zag waren boeken, heel veel boeken. In boekenkasten, op planken aan de muur, zelfs op tafels stonden boeken. Pas toen viel de jongen op, die net iets voor de deur stond, alsof hij ook zomaar was binnen komen vallen. Voor zover ze het zag was het niet iemand die ze kende, of al had gezien. Gelukkig, gelúkkig was het niet een van die jongens bij de vijver, dan was Tirza acuut de bibliotheek weer uitgelopen. Nee, dit was iemand die ze nog niet kende. Die ze daarom juist graag wilde leren kennen.
Onzeker stapte ze de bibliotheek binnen. Pas toen kwam ze erachter hoe groot die eigenlijk was. Niet goed voor mijn ego, dacht ze, zo lijk ik nog kleiner dan ik al ben. Waarom ben ik niet groter? Waarom lijk ik nu al eeuwen op een meisje van elf, terwijl ik dat NIET ben? Grmpf.
Die jongen voor haar was ook al zo lang. Fijn, de zoveelste persoon die haar waarschijnlijk te jong zou schatten. Nou ja, dat was dan maar zo. Eerst even beleefd hoi zeggen, Tirza, zei ze in gedachten tegen zichzelf.
Ze haalde diep adem.
"Ehm, hoii..?"

[Carlo de Ruiter]

Dus. Boeken. Wat zou hij eens kiezen? Een boek waarin hij weg kon zinken, een boek waar hij de rest van de wereld even bij vergat. Een boek waardoor zijn problemen- tehuis, Robin, woedende ouders, eeuwige verdoemenis, etcetera etcetera- even niks leken. Een boek dat hem totaal zou absorberen tot hij het uit had. Tot nu toe was het hem altijd gelukt. Maar ja, tot nu toe was hij ook een vrij probleemloze proleet geweest. Het was lang niet zo moeilijk om een boek te vinden dat hem zou kunnen afleiden van zijn irritaties en dilemma's van toen: een ruzie met zijn broer, twee ongelofelijk giebelige en drukke vriendinnetjes van zijn zusje, een gebroken arm als gevolg van een van zijn pechdagen. Maar dit was een ware uitdaging. Speurend gleden de grijze ogen langs de gekleurde kaften, proefden de titels. Welk boek beloofde een paar uur heerlijke vergetelheid? Zou hij een Nederlands of een Engels boek nemen? Hij was veel beter in Nederlands, logisch voor een De Ruiter, maar hij las ook vaak Engelse boeken, omdat hij zich af en toe aan de vertalingen kon storen. Of er gewoon niet op kon wachten. In de Ban van de Ring misschien, dat was een klassieker. Hij had hem al best vaak gelezen, maar in zijn oorspronkelijke versie was dat boek echt niet om door te komen en zelfs in het Nederlands was het bepaald iets voor een hobbyist. Grote kans dat hij dit keer te afgeleid was en zou struikelen op de lange zinnen en het verschrikkelijk ouderwetse taalgebruik. Dus nee, leuk voor een andere keer. Harry Potter? Kon, maar welke dan? Welke was goed genoeg? Of nee- Perkamentus. Blah. Een of ander oorlogsboek? Oorlog zonder vrienden, Oorlogswinter? Het meisje met het rode haar? Nee, die was weer te depressief en ook die kon traag gaan. Oh kom op, er moest toch iets zijn!

"Ehm, hoii..?" Wat? Begon hij nou ook nog eens stemmen te horen? Oh, dat was echt geweldig. Stemmen in zijn hoofd. Meisjesstemmen nog wel. Nou, dan had hij in elk geval gezelschap. Ook weleens leuk. Dan was hij niet meer alleen en kon hij lekker ruzie met de stem gaan maken, met haar gaan praten en haar uitschelden. Ze kon toch niet weglopen. Nee, hij kon dit nou wel denken maar eerlijk is eerlijk, Carlo was daar gewoon te netjes voor. En eigenlijk ook te schattig. Hij had nog bijna nooit ruzie gemaakt, met wie dan ook, met uitzondering van Pieter dan. Maar Pieter begon altijd. En om het helemaal juist te zeggen: voordat dat echt uit de hand kon lopen greep een van zijn ouders meestal in in het voordeel van Carlo, hun perfecte zoon. Perfect toen dan. Nu pas wist de jongen hoe rot dit voor Pieter moest zijn geweest, om altijd in de schaduw van zijn kleine broertje te staan. Om altijd te moeten horen hoe goed zijn cijfers nu weer waren, dat hij voor een toneelstuk was gekozen, dat hij zo verstandig was, dat hij zo veel beter was. Dat hij de jongen was die hen nooit teleur zou stellen. Dat ze hoopten dat Willem zijn voorbeeld zou volgen. Als leraren hem weer eens geweldig vonden, terwijl ze Pieter absoluut niet mochten. Carlo was altijd het lievelingetje geweest, van iedereen, en Pieter... Pieter werd telkens vergeten. Of zelfs afgekraakt, met Carlo vergeleken tot hij groen en geel zou hebben gezien van ellende. Hij had er nooit wat van gezegd. Een tijdje geleden hadden ze nog best lol samen. Toen kwam Anna. Knappe, vrolijke Anna. Het meisje waar Pieter verliefd op was. En je raad het al- ondanks het leeftijdsverschil was ze als een blok voor Carlo gevallen. Au. Onnodig te zeggen dat het verre van wederzijds was: Anna was leuk en een geweldige vriendin, maar de jongen was niet verliefd op haar. Arme meid. Nu pas begon Carlo te begrijpen waarom hij niet gewoon verliefd op haar was geworden...

Nee. Nee. Echt niet. Daar was een andere reden voor. Ze waren gewoon niet voor elkaar bestemd geweest, of iets dergelijks. Het had niks te maken met Robin. Die hem Anna overigens wel afgeraden had. Kuch. Het was gewoon zo. Als je niet verliefd werd op elk meisje dat jou leuk vond, betekende dat nog niet dat je een ... was. Dan waren er veel te veel. En dus. En of het nou sneu was geweest voor Pieter of niet, ij had niet mogen doen wat hij had gedaan. Dat was gewoon jaloezie op een heel nieuw level. Een seconde lang staarde Carlo nietsziend en koppig naar de boeken voor zijn neus, tot hij zichzelf wakker schudde. Misschien was het tijd om te accepteren dat het op het ogenblik niets werd met lezen. Hij draaide zich weer om naar de deur en keek plotseling tegen het meisje aan. Meteen realiseerde hij dat hij zich als een idioot had staan gedragen. "Uhm, hoi" antwoordde hij al even aarzelend als het meisje zelf. Ze leek hem een jaar of veertien, maar daarvoor dan wel heel klein. Toch, voor elf keek ze te oud uit haar ogen. Behalve dan dat die theorie waarschijnlijk niet altijd opging hier op Direon. Hier woonden kinderen die al zoveel meegemaakt hadden dat hij zich er geen voorstelling bij kon maken. "Sorry, ik was even helemaal van de wereld" verontschuldigde hij zich met een voorzichtige glimlach voor zijn late reactie; en zoals altijd wanneer Carlo verlegen werd verschenen de hem typerende blosjes in zijn verder wat bleke gezicht. Helemaal te gek. "O, ik ben Carlo, tussen haakjes..."

[Tirza Bell]

Hoorde hij haar wel? Tirza had geen flauw idee. Ze betwijfelde het: hij bleef daar maar staan, alsof zij er niet was. Nou ja, als hij verder niet gestoord wilde worden ging ze wel gewoon weer weg, hier was het haar toch iets té rustig. Ze stond op het punt de bieb weer uit te lopen, toen hij zich omdraaide.
"Uhm, hoi" zei hij aarzelend, net zo onzeker als zij zelf was.
Wauw. Tirza zag het aan de manier waarop hij naar haar keek: waarschijnlijk was hij een van de eerste personen hier die haar niet als een meisje van elf zag. Wauw, wauw, wauw. Dit was iemand om bevriend mee te worden vond ze. Bijna was ze heel erg dom gaan grijnzen, maar dat kon ze nog net voorkomen. Gefeliciteerd Tirza, dacht ze, bijna had je jezelf onsterfelijk belachelijk gemaakt. Beter opletten de volgende keer.
Tsja. En nu? Zenuwachtig speelde Tirza met haar zwarte krullen. Voordat ze hier op Direon kwam was ze niet echt met jongens omgegaan. Niet omdat ze ze niet aardig vond ofzo, sommige konden best aardig zijn, maar ze ging er gewoon minder vaak mee om. De meeste jongens die ze kenden waren trouwens bang voor haar, omdat ze zo'n slechte reputatie had op school. Maar ze was nu niet op school, ze was op Direon. En de enige jongens die ze tot nu toe was tegengekomen hadden haar in de vijver zien lopen, dus dat was nou ook niet echt iets om trots op te zijn.
"Sorry, ik was even helemaal van de wereld" de jongen glimlachte voorzichtig.
Nou, je bent echt niet de enige, hoor! schoot er door Tirza's hoofd. Zij was nou de laatste tijd nou ook niet helemaal wakker... (Wie loopt er nou een vijver in? Grmpf). Nou ja, met een beetje geluk wist hij dat nog niet. Hoopte ze.
"O, ik ben Carlo, tussen haakjes..." .
O ja. Voorstellen. Tirza, waar zit je toch met je hoofd? riep ze in stilte tegen zichzelf. Nee, Carlo, zoals hij blijkbaar heette, was echt niet de enige die even van de wereld was.
Hij bloosde, zag Tirza. Schattig. Zij bloosde ook, maar haar zwarte krullen hingen ervoor. TIRZA! gilde ze in zichzelf. JE VOORSTELLEN! NU, GRAAG.
"Ik heet Tirza. Leuke naam hoor, Carlo." Wauw. Wat was ze toch goed in zich voor gek zetten. Heeel fijn, niet. Ze schudde haar krullen voor haar gezicht, en probeerde uit te vinden hoe ze het gemakkelijkst door de grond kon zakken.

[Carlo de Ruiter]

Oh jee, misschien was ze wel boos om zijn late reactie. Zijn eerste echte gesprekskans hier op Direon en hij stond te dromen. Echt dromen was het niet. Dromen hoorden mooier, anders waren het nachtmerries. Hij zat vast in zijn eigen wereldje, wat op het ogenblik een tikkeltje miserabel was. Maar stil miserabel, op een kalme, ellendige manier. Niet rampzalig meer. Niet meer dat de ene gebeurtenis de andere volgde en hij nooit wist waar hij aan toe was, hij omver geblazen werd door alles wat hij niet had kunnen zien aankomen. Nu was het meer in retrospect. Telkens dezelfde gedachten, terwijl hij alles langzaam begon te begrijpen en te accepteren. Maar niet dat ene. Dat ging hij niet accepteren, daar ging hij niet eens aan denken en dan hopen uit de grond van zijn hart dat het niet waar zou zijn als hij er maar niet aan dacht. Als hij het maar nooit in woorden zei zou het weggaan, vanzelf. Nee, het was er nooit geweest. Het was er nooit nooit nooit geweest. Een vage, vluchtige gedachte, een schim, een mistvlaagje dat alweer verdwenen was. Zeker weten. Ja, als hij het zeker wist had hij niet zo zijn best hoeven doen zichzelf te overtuigen, dus hij was dom bezig. Maar in deze situatie moest hij wel aarzelen, alle omstandigheden spraken hem tegen. Het was menselijk om dingen niet helemaal zeker te weten. Het was ook typisch Carlo. Hij wist nooit iets zeker tot hij het onderzocht had en een conclusie had kunnen trekken. Hij was altijd een beetje een dromer, zijn hoofd in de wolken of in een moeilijke som, een verhaal, een probleem. Hij kon er niks aan doen, je merkte het ook aan zijn gedrag, aan de manier waarop hij praatte en peinsde, en aan de manier waarop hij al zijn woorden wat aarzelend uitsprak, zeker bij een eerste ontmoeting. Want van niks zeker weten kwam verlegenheid.

Het meisje bleef echter staan, en het verbaasde de jongen hoe blij hij daarmee was. Tot nu toe had hij altijd gedacht dat hij er best tegen kon om alleen te zijn en lang met niemand te kunnen praten. Op school was hij matig populair, veel te aardig en te rustig om aanstoot aan te nemen, slim en eigenlijk algemeen geaccepteerd als een leuke nerd. Iemand waarmee je, als je hem eenmaal uit zijn schuwe verstopholletje gekregen had, de meest maffe, lachwekkende of boeiende conversaties kon hebben. Absoluut geen held, lefgozer of waaghals, tenzij er iemand onrecht aangedaan werd en dan kon het grijze muisje opeens in een panter veranderen, met keihard cynisme en bijna dodelijke opmerkingen. In de paar jaar dat hij op de middelbare school had gezeten, was het maximaal vijf keer gebeurd. Daarna viel hij altijd weer bliksemsnel terug in zijn routine, babbelend met mensen die hij kende, luisterend naar klachten en problemen van alle kanten, iets wat hij aan leek te trekken. David die bij hem kwam grommen als Julia het weer eens uitgemaakt had, Julia die kwam uithuilen als David het uitgemaakt had... hij had zo een counselling office kunnen beginnen. Ha, het idee alleen al. Hij zag het voor zich, hij glurend over de rand van zo'n enge psychologenbril achter een bureau, zijn vingertoppen tegen elkaar gedrukt, en meelevend knikkend bij alle scenes waarvoor koppels betaalden om onder zijn neus uit te voeren. Aw, over nachtmerries gesproken- het beeld was zo hilarisch dat Carlo het bijna uitproestte.

Verdraaid, nou deed hij het weer! Weer dwaalden zijn gedachten af van het hier en nu. Een toevallige ontmoeting in de bibliotheek met een fascinerend meisje dat nog steeds niet weggelopen was. De jongen werd nog een graadje roder, alleen zijn wangen dan, dat was een redelijk vreemd natuurverschijnsel maar dat gebeurde gewoon zo bij hem. Nu ging hij zich concentreren. Nu ging hij het goed doen. Zo klunzig was hij nooit! "Ik heet Tirza." Tirza... hij haatte dat boek, veel te cru naar zijn smaak en ook smerig, maar het was een heel mooie naam. Om de een of andere reden deed het hem aan strand denken. Geen idee hoe hij die link legde, zo legde hij hem gewoon, en hij zou het haar ook maar niet vertellen aangezien er geen enkele logica achter zat. "Leuke naam hoor, Carlo." "Tja, ik vrees dat ik die aan mijn ouders te danken heb" bromde hij, zijn voorhoofd gefronst. "Waar ik op het moment blijer mee zou kunnen zijn." Wow. OK, dat was meer informatie dan waar Tirza om gevraagd had. Maar het was niet zo erg toch? Hij had niks echt verteld, heel veel mensen hier hadden ouderproblemen, en het donkerharige meisje was aardig. "Maar bedankt in elk geval. Leuk je te ontmoeten... zit jij al lang hier?"

[Tirza Bell]

"Tja, ik vrees dat ik die aan mijn ouders te danken heb" bromde hij, zijn voorhoofd gefronst. "Waar ik op het moment blijer mee zou kunnen zijn."
Tirza was nog steeds bezig met een manier te vinden om zo snel mogelijk door de grond te zakken, dus in eerste instantie had ze niet door dat Carlo tegen haar praatte. Ze stond echt te slápen vandaag! Echt niet leuk meer. Ze nam zich voor om vanaf dat moment beter op te gaan letten, zodat ze zich minder snel voor gek zou kunnen zetten. Niet dat dat ging lukken, Tirza had daar bedroevend weinig vertrouwen in, maar het was tenminste een klein begin.
Plots dacht ze aan Veronique, dat rare mens. Wat zou zij ervan vinden dat ze nu zomaar met een jongen stond te praten? Waarschijnlijk zou ze stikjaloers zijn, Tirza schoot bijna in de lach bij het idee, en vooral verwachten dat Tirza hem gelijk met rust liet omdat zij tenslotte de leukste was, en alle aandacht van desbetreffende jongen dus naar haar moest gaan? Niet dat Tirza zich ooit wat van haar zus had aangetrokken, maar toch, het idee alleen al. Veronique en jongens? Weer schoot ze bijna in de lach. Dat was een héél slecht idee. Ja, Veronique was toch maar een raar kind. Was ze dáár familie van? Dat was iets waar Floortje, Carlot en zij zich nog vaak over verbaasden.
Klopklop, iemand thuis? WAKKER BLIJVEN, VERDORIE! gilde Tirza in gedachten tegen zichzelf. Ze stond bijna te slápen. Wat moest Carlo wel van haar denken? Ze zuchtte diep, en zocht nog sneller naar een manier om in het niets te verdwijnen.

"Maar bedankt in elk geval. Leuk je te ontmoeten... zit jij al lang hier?" Wauw. Blijkbaar had Carlo niet door dat ze zo snel mogelijk wilde verdwijnen, omdat ze zich voor gek had gezet. Had hij dat dan wel gemerkt? Voorzichtig keek Tirza tussen haar krullen door, die nog steeds heel oncharmant voor haar gezicht hingen. Naar haar idee had Carlo totaal niet gemerkt hoe stom ze aan het doen was. Hij was wel iets roder geworden, maar dat kon net zo goed door iets anders komen. Niet door het feit dat zij zowat stond te slapen. Tirza's conclusie was dat hij het niet gemerkt had, en dat het dus veilig was om haar gezicht weer te laten zien.
Ze haalde diep adem en schudde haar krullen uit haar gezicht, iets van de zelfverzekerde Tirza van vroeger kwam weer terug. Ze glimlachte.
"Ongeveer anderhalve maand gok ik... Niet zo lang dus. Jij?"
Ze was er wel nieuwsgierig naar. Nu ze er zo over nadacht, ze wilde eigenlijk ook wel weten waarom hij hier zat. Wat kon zo'n jongen als hij nou fout hebben gedaan? Ze wist wel dat het onbeleefd was om ernaar te vragen, maar haar nieuwsgierigheid won het van haar manieren.
"Ehm, vergeef me mijn eeuwige nieuwsgierigheid en mijn verschrikkelijke manieren, maar mag ik weten waarom je hier zit?" onzeker keek ze Carlo aan.
"Je hoeft het niet te vertellen, hoor, als je het niet wilt..."

Plots begon ze verschrikkelijk te hoesten. De hele bibliotheek begon te draaien, en ze moest zich aan de deuropening overeind houden om niet om te vallen. En ineens was de hoestbui ook weer over, even snel als die gekomen was. Verbouwereerd keek Tirza om zich heen.
Waar kwam dát nou weer vandaan?

[Carlo de Ruiter]

Hee! Was Tirza ook verlegen? Het viel Carlo nu pas op dat het meisje zich verstopte achter haar donkere haren, dat ze de houding had die hij van zichzelf herkende, de door de grond zak-houding. Dan waren lange haren wel handig, om je gezicht en je blosjes te verbergen. Maar dat was dames-voorrecht. Nou, technisch gezien kon hij altijd nog hippie worden, maar met zo'n paardenstaart kon je het natuurlijk net zo goed laten om je haar lang te laten groeien want dan hielp het toch niet. En sowieso was Carlo geen hippie type. Helemaal niet. Hij zou zichzelf niet eens herkennen, wat de laatste tijd al erg genoeg was met zijn oude uiterlijk. Echt waar, het kwam door dat teveel nadenken, dat hij de jongen die hij in de badkamerspiegel toevallig tegenkwam niet meer kende, niet meer zeker wist dat hij dat was. Overduidelijk wel met zijn verstand, wie kon anders die jongen met zijn grijze ogen en donkere haar zijn, maar het was meer een gevoel. Een gevoel dat eigenlijk nergens op sloeg, maar dat toch niet weg wilde gaan. Zouden andere kinderen hier op Direon dat gevoel ook hebben? Zou Tirza het hebben? Wie weet. Maar het zou ook goed kunnen dat je voor zulke vergezochte onzin Carlo de Ruiter moest heten om het zelfs maar in je hoofd op te laten komen. Het zou niet het eerste zijn. En... Opletten. Weet je nog? Gesprek, niet wegdromen, praten? Of zo? Gek, net nu hij gemerkt had dat het meisje ook verlegen was, leek ze juist weer wat zelfverzekerder te worden, gooide geroutineerd haar krullen uit haar gezicht en glimlachte. Hij lachte terug, blij dat hij zich dat in elk geval herinnerde en ergens op gereageerd had zonder eerst vijf minuten peinzen.

"Ongeveer anderhalve maand gok ik... Niet zo lang dus. Jij?" Anderhalve maand vond Carlo redelijk lang, om heel eerlijk te zijn, maar als je er goed over nadacht was het natuurlijk bijna niets. Hij werd in september vijftien, dus zou hier in totaal drieënhalf jaar zitten. Tenzij hij plotseling terug wilde naar zijn ouders en die besloten hem te accepteren voor wie hij was. Op het ogenblik waren de kansen dat hij van een trap zou kukelen en zijn nek zou breken aanmerkelijk groter, maar je wist het nooit zeker. Toch? "Ik ben gister aangekomen" antwoordde hij, voordat hij weer kon gaan zitten suffen over alle mogelijkheden waarop hij minder lang op Direon zou kunnen zitten. Gekidnapt door aliens, ziek, dat soort dingen. De lijst was eindeloos maar allemaal ook hoogst onwaarschijnlijk. Tja. Hij streek schuchter even met zijn hand door zijn haar: het werd een beetje lang, maar nog lang geen paardenstaartkaliber gelukkig. Eerder lang als in dat de langste plukken net niet in zijn ogen vielen en over zijn voorhoofd piekten. "Je bent eigenlijk de eerste die ik hier tegenkom." Zo. Wat een eer maar niet heus. Wel een gelukje voor hem, want voor hetzelfde geld was hij iemand tegengekomen waarmee het absoluut niet geklikt zou hebben. Een vechtjas of een pestkop, niks voor hem. Maar goed, nu wist ze meteen dat hij het soort van persoon was dat een dag lang op Direon rond kan lopen, zelfs een slaapkamer kan hebben met anderen, en geen woord hoeft te zeggen. Dat was niet iets om trots op te zijn...

"Ehm, vergeef me mijn eeuwige nieuwsgierigheid en mijn verschrikkelijke manieren, maar mag ik weten waarom je hier zit?" Uh, nee, liever niet, dacht Carlo. Hij had niks tegen nieuwsgierigheid en verschrikkeliijke manieren, hij vond het leuk eerlijk gezegd, en ook wel grappig bij Tirza passen, maar het enige goeie aan Direon was dat niemand maar dan ook niemand hem hier kende. Dat niemand het wist. Als dat verdween, als ook hier iedereen wist wat er die dag was gebeurd en hoe hij was, dan wist hij echt niet meer wat hij zou doen. Weer weglopen, waarschijnlijk. En dan proberen dit keer niet onder een auto te lopen. Mobieltje hier laten bijvoorbeeld, zodat die afleiding hem bespaard zou blijven, en verder zou het ook geen kwaad kunnen iets minder frequent weg te dromen. Dan moest hij het toch op zijn minst een paar weken uithouden, in plaats van de drie dagen die het hem vorige keer gekost had in het ziekenhuis te belanden."Je hoeft het niet te vertellen, hoor, als je het niet wilt..." De jongen zuchtte en sloeg zijn ogen neer, om ze ogenblikkelijk weer op te slaan toen Tirza hevig begon te hoesten. Het meisje greep de deurpost vast om te voorkomen dat ze viel en hij deed een snelle stap naar voren om haar zo nodig tegen te kunnen houden, maar de hoestbui leek even snel weer over als hij gekomen was, en ze keek alweer helder uit haar ogen- groengrijsblauw, heel apart. "Jeetje, gaat het?" vroeg hij eerlijk bezorgd. "Heb je astma of zo?"

Plotseling nam hij een besluit. "Zullen we even gaan zitten? De stoelen lachen ons toe." Er waren in de bieb een paar leeshoeken met van die heerlijke luie stoelen en banken, met zachte wegzakkussens en bekleding, zodat je niet uit je boek zou hoeven komen omdat je houding irriteerde of je een houten stijfheid kreeg. Hij plofte er zelf op eentje naast het raam neer en keek haar aan. "Ik ben van huis weggelopen" begon hij haar vraag te beantwoorden. "Mijn ouders, mijn familie, is heel streng gelovig. En ze konden mij gewoon niet meer accepteren, uhm, ze mochten eigenlijk niet meer van me houden... Niet tenzij ik naar de een of andere psychiater ging. Daar kon ik niet zo goed tegen." Carlo wreef over zijn voorhoofd. "Dus toen ben ik vertrokken. Maar, nou ja, ik kreeg een auto-ongeluk omdat ik niet oplette" hij grijnsde beschaamd, het was ook belachelijk "en moest ik naar het ziekenhuis, waar natuurlijk maatschappelijk werkers waren. En ik wilde echt niet terug naar huis, dus plaatsten ze me hier.... Het is wel beter zo, ik mis alleen mijn zusje. Ik hoop dat ze het een beetje redt daar, maar ik had waarschijnlijk toch niet meer met haar om mogen gaan." Tijdens zijn verhaal had hij afwisselend naar de grond, naar de boom buiten en heel af en toe naar Tirza gekeken, en hij was zich er maar al te goed van bewust dat hij nog altijd bloosde, maar niet zo erg meer. Nu glimlachte hij wat verlegen. "Dat was het wel zo'n beetje... en jij? Hoef je ook niet te vertellen natuurlijk, als je het niet wilt."

[Tirza Bell]

Carlo had een stap naar voren gedaan, zag Tirza.
"Jeetje, gaat het? Heb je astma of zo?" het klonk bezorgd.
Tirza glimlachte voorzichtig. het ging wel, zo ongeveer. Dacht ze. Maar, wow. Hoe wist hij dat ze astma had? Voor zover ze wist had ze het niemand hier verteld. Of toch per ongeluk, in de badkamer misschien? Maar hij had net gezegd dat zij de eerste was die hij tegenkwam, dus daar kon het niet aan liggen. Maar wat dan wel? Of zou hij het gewoon geraden hebben? Dat kon ook nog, natuurlijk. Klopklop, Tirza, waar zit je toch met je hoofd? Ze begon er langzamerhand moe van te worden. Maar goed, hij had het op de een of andere manier geraden, dus ze knikte.
"Ja, ik heb astma. Maar dit heb ik nog nooit meegemaakt..."

Carlo begon weer te praten.
"Zullen we even gaan zitten? De stoelen lachen ons toe."
Tirza knikte, ze vond het wel best. Dit was niet de rust waar ze naar gezocht had toen ze besloot naar de bibliotheek te gaan, maar dat maakte niet uit: Carlo was aardig, en dit was de eerste keer dat ze een 'echt' gesprek voerde met iemand, of iets wat daarbij in de buurt kwam (afgezien van die rare ontmoeting in de badkamer). Ze liet zich op de bank vallen, en keek de donkerharige jongen onderzoekend aan. Gek, hij leek precies de oudere broer die ze wenste, niet zo'n irritante kwal als Nick of Jason, van die zelfingenomen, arrogante rotbroers die geen kans voorbij lieten gaan om hun kleine zusje te pesten. Nee, daar leek Carlo bepaald niet op. Tenminste, daar vond ze hem het type niet voor. Het zou op zich best kunnen, ze kende hem tenslotte nauwelijks, maar ze kon hem niet met Nick of Jason vergelijken. Dat paste gewoon niet. En nu moest ze weer opletten, Carlo was zijn verhaal aan het vertellen.

Wow. dacht Tirza toen hij uitverteld was. Dan is mijn verhaal een stuk minder heftig...
"Dat was het wel zo'n beetje... en jij? Hoef je ook niet te vertellen natuurlijk, als je het niet wilt." weer die verlegen glimlach van hem.
Of ze het wilde vertellen? Tirza kon het niet helpen, ze schoot in de lach.
"Ja, waarom ook niet? Vergeleken met jou verhaal is dat van mij best wel belachelijk eigenlijk, dus ik zie geen reden om het niet te vertellen..."
Met een ondeugende twinkeling in haar ogen begon ze te praten.
"Eigenlijk komt het door de directeur van de school dat ik hier nu zit. Laten we het even netjes zeggen: ik was niet echt een fijne leerling." Tirza grinnikte. "Nou ja, helemaal niet dus. Mijn beste vriendin, Floortje, en ik, hebben een van de leraren een keer helemaal overspannen horen roepen dat mijn twee enige vriendinnen en ik de nachtmerrie van iedere leraar waren. Niet echt een hele goede reputatie, dus. Maar bij dat gesprek dat Floor en ik afluisterden, was ook een maatschappelijk werkster: zij en de directeur vonden het langzamerhand toch wel erg worden. Daarom ben ik uit huis geplaatst, omdat ze me op school niet aankonden." zoals ik het nu vertel, klinkt het inderdaad belachelijk! vond ze, nu ze er zo over nadacht.
"Eigenlijk heb ik best wel geluk gehad. Ik had dan wel een klotefamilie, mijn moeder, mijn twee broers en mijn zus konden me totaal niet uitstaan, maar verwaarloosd ben ik eigenlijk nooit. Ik kon gewoon doen wat ik leuk vond, dansen bijvoorbeeld. Maar ik verdenk ze er wel van dat ze dat alleen toelieten omdat er met het dansen van mij geld te verdienen viel!" riep Tirza lachend. "Ik mis ze ook totaal niet, dus. Het enige wat ik echt mis is het trainen, en misschien mijn oude vriendinnen die niks meer van zich laten horen. Nou ja, dat is het ongeveer. Niet veel bijzonders..."
Toen besefte ze dat ze wel heel lang aan het praten was geweest. Fijn. Van iemand die de hele tijd stond te slapen, naar iemand die haar mond niet kon houden. Heel, heel erg fijn. Niet dus. Kon het nog gekker worden?

[Carlo de Ruiter]

Ze had dus inderdaad astma, registreerde Carlo. Het verbaasde hem niet echt, hoewel het wel verbazend was dat hij goed geraden had. Hij wist niet veel van astma, betrekkelijk weinig eigenlijk. Het hoorde bij die ziektes die volgens zijn biologieboek zo moeilijk uit elkaar te halen waren, cara. Stond voor, wat was het ook alweer? Kom op, nerd. Chronische Aspecifieke Respiratoire Aandoeningen. Nu verstaanbaar, het was niet goed te genezen, je wist nooit zeker waar je mee te maken had, het was een aandoening van je luchtwegen. Astma, bronchitis, longemfyseem. Of nee. Dat was zo in zijn derdeklassersbiologieboek, wat ernstig achterliep op de feiten. Want ze hadden allemaal verschillende behandelingen. Dus die laatste twee werden samengevoegd als COPD en astma was weer een categorie apart. En dus had zijn snelle gedachtenspin absoluut geen nut. En dat proefwerk waar hij een negen komma zeven voor gehaald had was ook totale onzin. Wat jammer. Dat was het nare van dat soort dingen leren, er werden telkens nieuwe updates gemaakt. Aan de andere kant was dat juist waarom men het wilde leren. Om nieuwe ontdekkingen te kunnen doen. Omdat het boeiend bleef. Omdat er nog zoveel geheimen waren, verstopt, onbekend. Anders zou het ook wel heel snel saai worden en dan zou hij iets creatiefs moeten doen om nieuwe dingen tegen te komen. Nee bedankt. Carlo hobbiede een beetje in schrijven en tekenen en vond houtsnijden helemaal te gek, maar sommige dingen moesten gewoon al bestaan en dan kon je ze ontdekken.

En tijd om terug te keren naar het gesprek, ruitertje! Zeker nu. Ze waren gaan zitten en het volgende moment lag Carlo's gehele curriculum vitae op tafel. Ongelooflijk... Had hij dat nou echt allemaal verteld? Het hele punt van hier komen, de enige plus aan een pikzwart horrorscenario, was dat niemand hem hier kende zoals hij was en niemand kon raden hoe hij was geweest. Sommige dingen kon hijzelf nog niet eens accepteren, laat staan de mensen om hem heen. Wat Carlo niet zag, was natuurlijk dat het het allerbeste voor hem zou zijn als hij het gewoon hardop zei zonder er nog moeilijk over te doen. Het veranderde toch niet meer. Maar zoals gezegd, hij moge dan een slimme jongen zijn maar dit ging toch even niet door de beugel. Hij draaide zich opgelaten naar het raam toe en zag zijn weerspiegeling. Weer blozend, gegarandeerd. Waarom stelde hij zich zo aan? Hij had Tirza niet eens verteld waarom hij thuis niet meer welkom was. Zijn verhaal had een groot hiaat. De catalysator achter alle drama's. Dus wat was het hele probleem? Dat was er niet. Met een zucht keek hij weer terug naar het meisje tegenover hem, hopend dat ze het niet zou vragen. Hij kon het antwoord niet over zijn lippen krijgen. Al zijn associaties ermee waren rampzalig en zaten er diep, diep in. Dominees en kerken en vaders en moeders en Pieters en en en. Een combinatie van deze factoren met allemaal dezelfde ideeen over dat ene onderwerp wist meestal wel invloed te hebben. Nou, geweldig was anders.

Want niet alleen Carlo's familie kon hem niet accepteren, maar hij haatte nu ook zichzelf. God zou ook niet al te blij met hem zijn, ongetwijfeld. Hij haalde diep adem om weer op Tirza's woorden te letten. "Ja, waarom ook niet? Vergeleken met jou verhaal is dat van mij best wel belachelijk eigenlijk, dus ik zie geen reden om het niet te vertellen..." Haar grijsgroenblauwe ogen flonkerden en deden hem aan Willemijn denken als ze iets 'stouts' van plan was. "Eigenlijk komt het door de directeur van de school dat ik hier nu zit. Laten we het even netjes zeggen: ik was niet echt een fijne leerling." Tirza grinnikte. "Nou ja, helemaal niet dus. Mijn beste vriendin, Floortje, en ik, hebben een van de leraren een keer helemaal overspannen horen roepen dat mijn twee enige vriendinnen en ik de nachtmerrie van iedere leraar waren. Niet echt een hele goede reputatie, dus. Maar bij dat gesprek dat Floor en ik afluisterden, was ook een maatschappelijk werkster: zij en de directeur vonden het langzamerhand toch wel erg worden. Daarom ben ik uit huis geplaatst, omdat ze me op school niet aankonden." OK, duidelijk genoeg dat Carlo, nerd en modelleerling, daar niet helemaal in kon komen. De laatste keer dat hij ruzie met een leraar had gehad, was in groep twee toen hij niet in de leeshoek mocht maar met de blokken moest gaan bouwen. "Eigenlijk heb ik best wel geluk gehad. Ik had dan wel een klotefamilie, mijn moeder, mijn twee broers en mijn zus konden me totaal niet uitstaan, maar verwaarloosd ben ik eigenlijk nooit. Ik kon gewoon doen wat ik leuk vond, dansen bijvoorbeeld. Maar ik verdenk ze er wel van dat ze dat alleen toelieten omdat er met het dansen van mij geld te verdienen viel!" riep Tirza lachend. "Oh, je danste?" vroeg Carlo geinteresseerd. Het paste bij haar.

"Ik mis ze ook totaal niet, dus. Het enige wat ik echt mis is het trainen, en misschien mijn oude vriendinnen die niks meer van zich laten horen. Nou ja, dat is het ongeveer. Niet veel bijzonders..." De jongen grimaste. Eigenlijk hadden Tirza en hij redelijk wat gemeen. "Bijzonder hoeft het toch ook niet te zijn? We zijn uiteindelijk allebei hier beland... en sowieso denk ik dat iedereen hier een extravaganter verhaal heeft dan ik."

[Tirza Bell]

Hmm. Het leek erop dat Carlo vond dat hij teveel verteld had. Tenminste, dat realiseerde Tirza zich nu, dat hij nogal verschrikt had gekeken. Of ze moest het wel heel verkeerd begrepen hebben, aangezien ze jongens in het algemeen nog niet bepaald goed begreep. Maar het leek erop dat hij iets niet vertelde... Waarom hij nou precies weg was gelopen, bijvoorbeeld. Want je loopt natuurlijk niet zonder reden van huis weg, dat leek Tirza wel heel belachelijk. En Carlo zag er nou niet bepaald dom uit ofzo, dus hij zal vast wel een reden gehad hebben. En als hij die reden niet aan haar vertelde? Nou, dan had ze maar pech gehad. Als hij het niet vertelde dan was daar vast ook wel een reden voor, en die hoefde zij dan niet te weten. Dat hij nou wel bijna alles van haar wist, tsja, dat was te wijten aan Tirza's hoge klets-gehalte. Maar omdat zij zoveel kletste, betekende dat niet dat anderen ook zo'n kletskous waren. Nee, dat was volledig haar schuld. Niet dat ze dat erg vond, maar nu werd het toch wel weer tijd om bij het gesprek te blijven. Ze viel haast in slaap! Sliep ze hier zo slecht, dan?
Grom. Daar ga ik weer, dacht Tirza chagrijnig. Waarom denk ik ook zoveel? Veel te veel, want zoveel dacht, nee piekerde, ik niet voordat ik hier kwam. Zal wel aan de atmosfeer liggen. Slechte atmosfeer. Tirza kreeg een grijns op haar gezicht. Ze was echt belachelijk aan het zwetsen. Gelukkig kon hij geen gedachten lezen, anders lag hij waarschijnlijk krom van het lachen op de grond. Net als zij en Floortje waarschijnlijk, als ze dit aan Floor zou zou vertellen. Maar Floortje praatte niet meer met haar. Belachelijk. Wie had ze zonder haar? Okee. Dat klonk eigenlijk belachelijk egoïstisch. Maar het was wel zo. Zonder haar had Floor niemand, behalve Carlot. En zij en Floortje waren zo close geweest dat Carlot er altijd een beetje buiten had gestaan. Daar schaamde Tirza zich nu voor. Ze hoopte voor Carlot dat ze nu een stel betere vriendinnen had dan zij en Floortje. Van Floortje vond ze dat ze maar eens wat van haar moest laten horen. Maar ze had geen telepatische krachten of zoiets, dus ze kon haar ook niet seinen ofzo.
Op dat moment merkte ze dat haar ademhaling al een tijdje moeilijk ging. Tirza vond het maar vreemd. Eerst die halve astma-aanval, en nu dit..? Nou ja. Niks aan de hand. Hoopte ze.
"Oh, je danste?" Oh ja. Ze was een gesprek aan het voeren. Niet heel dom in zichzelf aan het kletsen. Nou ja, dat was ze ook aan het doen, maar dat was niet belangrijk. Niet belangrijk genoeg, tenminste. Vond zij. Omg, daar ga ik weer. Bijna schoot Tirza in de lach, het was echt idioot wat ze aan het doen was. Terwijl ze een gesprek aan het voeren was, en dat moest even niet stilvallen. Want dat was heel saai, vond ze. Het was leuk om met Carlo te kletsen. Eindelijk een soort van leeftijdsgenoot die om ongeveer dezelfde reden hier zat: zijn familie. Lotgenoot dus. Maar het leek erop dat hij daar niet zo blij mee was...
"Ja, ik dans." Tirza vond dat het gesprek maar weer eens op gang moest komen, door haar toedoen was het tenslotte stilgevallen. "Danste, eigenlijk. Hoog niveau. Het is echt bagger dat ik hier niet goed kan trainen... Misschien een keer heel vroeg opstaan, als ik dan uit mijn bed kan komen, en misschien naar het dakterras ofzo. Ik heb het niet zo op toeschouwers." zuchtend kwam ze overeind uit de stoel en maakte een paar danspassen. "Dansen is mijn leven, weet je. Ik kan gewoon niet meer zonder. Ik word gek als ik niet meer kan trainen..." ze maakte nog een pirouette. Gelijk wist ze dat het verkeerd zat. Het ademen, dat al moeilijk ging, klonk nu hoog en piepend. Verkeerd. Helemaal verkeerd. Het leek alsof haar keel dichtzat, alsof ze stikte...
Ze zag nog net de grimas van Carlo, voordat alles zwart werd.