Kismet happens

[Eric Moore]

Eric was doing OK. Tot zover geen gigantische problemen, niemand vermoord, niet geprobeerd, zelfs zichzelf niet sinds die catastrophe. Hij had het weer soort van goedgemaakt met Amelie en ook met Roosroos, hoewel hij niet zeker wist of dat een slimme actie was geweest. Zeker nu niet. Zijn nieuwe mobiel was vanochtend bezorgd en deze middag hing Jim al aan de lijn. Rotgesprek, en het eindigde met het voorspelbare: ondanks al Erics goede voornemens zat hij weer tot over zijn nek in de problemen. In de organisatie. Damn it to... to where exactly? To hell? If that existed, his parents would be there. Moordenaars deden het nooit zo goed in Gods boeken. En hoewel Eric hield van zijn ouders, hoewel zij van hem hadden gehouden, waren het moordenaars geweest. Maakte dat hen slechte mensen? Ja, eigenlijk wel. Waarom kon hij hen dan niet haten? Of haatte hij hen ook? Ergens? Een ding was hem wel duidelijk. Je stapte niet zomaar uit de mafia, zelfs al was je de baas. Maar zijn ouders hadden dat ook nooit gewild. Dus zou het verschil hebben gemaakt als ze het geprobeerd hadden? Waarschijnlijk niet. Ze zouden bijna zeker vermoord zijn, omdat dat nou eenmaal gebeurde- daar wist Eric alles van- en hijzelf ook, of hij was er weer onderuit gekomen door een combinatie van schandalig veel twijfelachtig geluk, gevechtstechnieken en overlevingsinstinct. Huh, hij kon het altijd al van zijn vader winnen, met of zonder wapens. Die laatste keer met de paintballs was echt hilarisch geweest, of nou ja, dat had hij toen gedacht. Nu niet. Hij wilde helemaal niet beter kunnen mikken en vechten dan Dave. Hij wilde het helemaal niet kunnen. In elkaar geramd worden zou zoveel makkelijker te verteren zijn. Sure, he would've ended up in the hospital on various occasions and he didn't like that much, and he might've ended up six feet under the ground. But even then, dat zou statistiek zijn.

Dus nee, niet alles ging perfect. In feite was Eric nu, net na het avondeten (een soort van prakprut met aardappelen en wortel, stamppot noemden die Hollanders het, en zeker weten veel, veel te warm voor juni) op weg naar de speeltuin om nog wat verder in de put te raken. Hij verwachtte een belletje en had liever niet dat anderen hem zouden horen. In de speeltuin zou ten eerste waarschijnlijk niemand zijn, ten tweede sprak hij Engels en verstonden die ukkies dat hopelijk niet, en ten derde zouden alle kindjes als ze hem al verstonden er niks van begrijpen. Oh dit was zo'n slecht idee. Wie had er ooit gehoord van een veertienjarige mafiabobo die zijn zaken regelde vanuit een tehuis? Niemand, dat was soort van het punt, en het was vrij belangrijk dat niemand ervan ging horen ook. Gefrustreerd trapte Eric tegen een boomstam waar hij toevallig langskwam, in een nutteloze poging zijn woede en onmacht af te reageren. Er kwam wat bast van de stronk. Great, that made him feel so much better. Hoe was hij in vredesnaam- verkeerde uitdrukking in zijn geval- zo diep in de problemen gekomen? En waarom vond hij het niet gewoon leuk? Omdat alle smerige zaakjes niet meer bepaald zijn hobby waren. Omdat hij perspectief had gekregen dat zijn ouders, die niet dom waren, wat je verder ook over ze mocht denken, hem zoveel mogelijk onthouden hadden. Omdat hij nu zelf had gemerkt hoe al die dingen voelden, hoe het voelde als je moeder voor je ogen neergeknald werd of als je in de nietsziende ogen van je vader keek. Veel, veel erger dan zelf in een revolverloop kijken- dat was hem al vaker gebeurd.

En toch kon hij ook niet alles als een goed persoon bekijken. Hij kende de mensen die over het algemeen genomen als slecht werden beschouwd. Hij had lol met hen gehad (met sommigen dan, sommigen waren simpelweg werktuigen, dom, groot, zonder persoonlijkheid, en anderen waren zo door en door gemeen dat zijn moeder geeist had dat zijn vader de deals met deze types ergens buitenshuis sloot en afhandelde), eentje had hem een bepaalde vechtsport geleerd, hij had er zelfs eentje het leven gered. Zijn probleem was dat hij hen kende als mensen in plaats van misdadigers. Plus, hij was er zelf een. Dat hielp ook niet als je boemannen wilde maken. Hij kon hen niet haten. En hij kon hen sowieso niet laten weten dat hij dat zou willen. Hij was het wel aan Roosroos verschuldigd even geen zelfmoord te plegen. Ze zouden hem niet meteen vermoorden, dus waarschijnlijk zou hij gewoon weer eens omgepraat worden. Bah bah bah. Balorig plofte Eric neer op de schommel en zette zich af met veel meer kracht dan strikt noodzakelijk. De schommel vloog omhoog en heel even stelde de jongen zich voor hoe het moest voelen om zo hard weg te schieten, deed hij alsof hij alles op de grond achter gelaten had. Alsof hij nu lichter was, een blonde veertienjarige jongen op een schommel, een dromerige glimlach op zijn gezicht, zijn bruine ogen naar de lucht. Zonder na te denken, zonder zich zorgen te maken. Alsof hij in slaap viel. Hoe je het ook wilde noemen.

Toen greep niet alleen de zwaartekracht in, maar klonk ook eindelijk (?) het verwachte deuntje van zijn mobiel. Een onbekend nummer. Hij stapte van de schommel en zodra hij opnam, begon hij te ijsberen. Stilzitten was onmogelijk bij dit gesprek.
"Mr. Moore?"
Even kon Eric een heel, heel klein vleugje self-satisfied smugness niet onderdrukken, maar het werd ogenblikkelijk gevolgd door doffe afschuw. Mr Moore was zijn vader, hij wilde gewoon Eric zijn. "Yes- Angelo, I take it?"
"Yes." De man aan de andere kant van de lijn had een zwaar Frans accent, en even overwoog Eric om voor zijn gemak te wisselen naar Frans, maar ach, he was the one in charge here en Angelo needed a favour. "Did Jim tell you I was going to call?"
"Yes, he warned me" antwoordde Eric mild. "He also mentioned what it was about, so no need to explain. You've got a runaway, haven't you?"
De stilte aan de andere kant was bedoeld als een ja, en aangezien Eric dat wist ging hij verder. "Valentijn... wasn't he the one-"
"Yes."
"Ah, I see... well, it shouldn't be too hard to track him down. As a matter of fact, I have a hunch where he might be. But I'll have someone make sure."
"That would be very great."
"Always a pleasure, Angelo. I'll call you back." Never ever ever a pleasure, you big French creep, and if you don't watch it with your stupid southern blood I'm going to kill you. Eric hing op.

Off: Privetopic met Rosa van Bruggen

[Rosa van Bruggen]

Oke, het was hier verschrikkelijk. Nog erger als dat ze had gedacht. Veel mensen waren gewoon niet aardig voor haar, omdat ze toevallig 'scene' was. Wat was daar nou erg aan? Zij was toch ook maar een mens. Maar om voor een keer normaal te doen had ze zich vandaag normaal gekleed. Een grijze trainingsbroek, een roze hempje met daarop een paar witte shutter shades en een grijs hesje dat tot net onder haar borst kwam. Niet raar, toch? Haar haren had ze in twee losse staartjes over haar schouder hangen en ze had alleen maar een beetje mascara opgedaan. Een hele verandering vond ze zelf. Maar ja, dat mocht ook wel. Wat ze wel allemaal niet voor deze mensen over had! Dan mochten ze wel eens een keertje iets terugdoen. Oke, Jonathan was wel oke. Hij deed tenminste normaal. En Gaya en Floor gingen ook wel. In het begin had ze daar erg lullig tegen gedaan. Ze weet nog steeds niet of ze die twee nou aardig vind of niet. Rosa wist het niet, maar ze zou het wel uitzoeken. Er moest toch wel iemand zijn waarmee ze goed bevriend kon worden? Daar piekerde Rosa veel over. Als het allemaal een soort 'Engel' en 'die andere knakker waarvan ik de naam ben vergeten' mensen zijn, dan wist ze niet hoe gauw ze hier zou uitbreken. Er was vast en zeker geen bewaking. Dat zou zielig zijn, want het was toch niet verplicht om hier te zijn? Ach ja...boeiend.

Rosa was net klaar met eten. Het was ranzig. Nog ranziger als de WC waar ze voor het eten opgezeten had. Nee, hij was niet ranzig, eigenlijk. Maar dat hield Rosa zich voor. Ze mocht het hier gewoon niet fijn gaan vinden. Dat mocht gewoon niet. Net als het avondeten: vaag spul wat ze maar de naam 'hutspot' gaf. Ze lustte het niet. Het smaakte zo anders als dat haar oma het maakte. Als oma het maakte, dan deed ze het goed. Ze kocht het niet, maar maakte de worteltjes en aardappels zelf. En dan ging ze het stampen. Dat was wel lekker. Maar niet voor in de zomer. Wie ging er in godsnaam in de zomer dat eten? Rosa dacht aan haar vakantie van vorig jaar. Lekker in Zuid Spanje. Melanie mocht zelfs mee, omdat zij niet op vakantie ging! Daar hadden ze heerlijk gegeten. Paella, zarzuela en natuurlijk voor bij de borrel: tapas! En als ze zin hadden in iets Hollands: lekker sla met gebakken aardappelen en een stukje vlees. Dat was echt de vakantie van haar leven geweest. Bijna in Portugal, maar toch nog in Spanje. Mmm...heel wat anders dan 'hutspot' in de zomer. Bweh, bwah, bwoeh.

Rosa zwierf wat door de tuinen. Hier was ze nog nooit geweest en ze zou hier dan ook nooit meer komen. Wat een verschrikking was dit zeg! Alleen maar bloemen. Waarom geen lekkere fontijn? Of een zwembad. Ze konden toch ook een kasteel betalen? Was een zwembad veel duurder dan? Nou ja, misschien was die er ook wel, maar Rosa had hem nog niet kunnen vinden. Eerst hier maar eens weggaan! Daar was wel een speeltuintje. DRAAIMOLEN! Rosa grijnsde breeduit en begon zich naar het speeltuintje toe te bewegen. Ondertussen ging haar telefoon en Rosa pakte het apparaatje uit haar broekzak. "Met Roos de Framboos!" riep ze vrolijk in de telefoon "He, Roos de Framboos! Met Mellie van the Fratelli!" Rosa grinnikte. "Melanie! Je raad nooit waar ik nu naar toe ga" "De jongenskleedkamer? Viezerik.." "Nee, maar je komt wel in de buurt. Naar een speeltuintje.." "Koel! Voor kleine kindertjes?" "Nee, voor hoog bejaarden, nou goed?" Rosa grinnikte en kwam bij het speeltuintje aan. Er was nog niemand, dus ze klom maar op het huisje en ging op het dak zitten. "Is het een beetje uit te houden? In dat weeshuis?" Rosa schrok. Op die vraag had ze niet gerekend. "Uhm, ja, het gaat wel. O, wacht, er komen net allemaal kleintjes met waterspullen. Ik ga je hangen, I love you!" Gauw gooide Rosa de hoorn erop. Ze had geen zin in nog meer vragen van Melanie. Ondertussen kwam er wel een andere jongen aangelopen. Hij zag er niet zo oud uit, misschien een jaartje jonger als Rosa? Hij begon in het rap Engels te praten. Hij praatte met ene Angelo? Shit, Angelo? Rosa dacht meteen aan de nacht. Deze keer stond hij haar op te wachten met een mes op haar bed. Ook hoorde ze de naam 'Valentijn'...Rosa slikte. Dat was de 'geheime naam' van haar vader. Valentijn van Bruggen. En ze hoorde dat ze hem gingen opsporen ofzo? En doodmaken ofzo iets? Rosa schrok nog erger. "Papie?" fluisterde ze schor en sprong van het dakje af. De jongen had opgehangen.

Nonchalant begon Rosa zich richting de jongen te bewegen. "He, ik hoorde vlagen van je gesprek. Niet expres uiteraard. En ik hoorde een paar namen die ik ken. Had je het toevallig tegen Angelo Margagliotti en had je het over Valentijn van Bruggen?" vroeg ze nieuwsgierig en bekeek de jongen "Want die ken ik namelijk!" Als die jongen met Angelo omging had hij een probleem want die kwam natuurlijk hartstikke erg uit de maffia. "Het is niet verstandig om met hem om te gaan hoor, hij is een soort van duister mens" Rosa glimlachtte.

[Eric Moore]

Eric stond even met het mobieltje in zijn hand, doelloos, voor hij het abrupt dichtklapte. Hij had de neiging om het tot kleine splintertjes en een paar losse onderdelen fijn te knijpen, maar hij weerstond de gefrustreerde kracht in zijn hand. Het zou toch niet helpen. Als Co. hem niet meer kon bellen, zat hij pas echt in de penarie. Hij was de enige die ervoor kon zorgen dat de organisatie liep, dus hij kon niet zomaar Jim opbellen: "Count me out." Dat zou niet echt geaccepteerd worden. Echt niet. Hij had het wel geprobeerd, natuurlijk, pas nog. Maar dat was een harde les geweest, en nu wist hij dat hij liever de baas was dan de vijand. Hoe rot hij het ook vond. OK. Valentijn van Bruggen. Een vrij bekende naam in de onderwereld, wat je wel merkte aan het feit dat Eric, die toch een oceaantje verder werkte, van hem gehoord had. Hij had de man zelfs een keer ontmoet, in het voorbijgaan weliswaar, en wist dat hij een vrouw had en een dochter die iets ouder was dan Eric zelf. Nu was de hele familie spoorloos verdwenen. Blijkbaar had ook Valentijn het gehad met de mafia, zij het dan de Franse. Ergens bewonderde Eric hem wel om zijn lef, hij van alle mensen zou moeten weten dat het geen kleinigheidje was, omdat hij vaak degene was die die mensen opspoorde. Nou ja, op liet sporen. Het was zo simpel. Zorg gewoon dat je altijd, altijd meer weet dan wie dan ook, en zeker dan mensen als Margagliotti. Zolang je dat had, had je de controle, en het was helemaal niet slecht voor je reputatie als je wanneer iemand belde de informatie al had die hij kwam vragen, of meer. Nu wist Eric bijvoorbeeld waar Valentijn zat. Hamburg. Om het nog leuker te maken wist hij zelfs het adres. Toch had hij het niet meteen gezegd.

Omdat hij wist wat er ging gebeuren. Hoe vaak was het niet gebeurd? Hoe vaak had hij mensen op horen scheppen over hun acties op precies dit soort klusjes? Hoe vaak had hij zelf- Knock it off. Seriously. Hij belde Angelo zo wel terug. Was ook prettiger, dan kon hij zijn eigen tijd en plaats bepalen. Vannacht ofzo. Hopen dat Margagliotti de informatie vergat met zijn slaperige kop. Yeah, right. Keep dreaming. Or don't. Stop met jezelf wijsmaken dat alles zichzelf wel oplost, want dat gebeurt nou eenmaal niet in jouw leven. Eigen schuld. En de persoon die je net was, aan de telefoon, ben je bijna dertien jaar lang non-stop geweest. Een persoon die naar het leven kijkt als naar een schaakspel, een raadseltje, een som. Die mensen omhoog haalt of naar beneden duwt, wat er dan ook strategisch het beste was. Niet eens for the frickin' greater good. For the greater disaster, more like. Niet dat je dat toen zo zag, but still. Een zesjarige jongen die tien van de tien keer een bewegend doel kon raken met een heel scala aan wapens. Een jongen die op zijn negende al beter op de hoogte was van het reilen en zeilen dan de CIA en de FBI samen. Een jongen die op zijn twaalfde al zeven keer bijna vermoord was en zes keer glamourously wraak genomen had. No details. He wished he could forget, maar Jim noch Angelo nog de rest van hen zou dat ooit laten gebeuren. En anders had hij nog zat schuldgevoel om hem eraan te herinneren, nu hij een jongen was geworden die op zijn veertiende iets wat verdacht veel op een midlife-crisis leek doormaakte. Ha. Dat was een goede. Midlife. Dan was hij een amuzikale Mozart, of hij pleegde weer eens zelfmoord op zijn achtentwintigste. Juist ja, het werd tijd dat hij weer logisch ging denken.

Hij keek scherp op toen hij iemand aan hoorde komen. Een blond meisje met redelijk veel make-up, misschien een jaar ouder dan hij hoewel ze niet langer was. Zeker niet. Was hij nou serieus zo depri dat hij niet meer merkte of iemand dichtbij genoeg was om hem te kunnen horen? Nee, dat vast niet. Once in a lifetime occasion. Nou ja, ze had hem in elk geval gehoord, en verstaan waarschijnlijk. Als je op je vijftiende nog geen Engels kon verstaan had je wel een probleem. Maar ach, ze had de lading van het gesprek absoluut niet kunnen opmerken. Niet zonder er al een heleboel van te weten, that is. And watch out Eric, 'cause you're in for a surprise. "He, ik hoorde vlagen van je gesprek. Niet expres uiteraard." Uiteraard niet. "Hee, hoi" antwoordde de Amerikaanse jongen, het toonbeeld van onschuld. "Maakt niet uit hoor, it's hardly top secret." Oh, hilarisch. "En ik hoorde een paar namen die ik ken. Had je het toevallig tegen Angelo Margagliotti en had je het over Valentijn van Bruggen?" OK. What the HELL? WHAT the hell? WHAT THE HELL? Yeah, you get the picture. Hoe kende dit meisje die namen? Hij had haar nog nooit van zijn leven gezien! Hier moest echt een heel vreemd plot achter zitten. Eric was niet bepaald een engel geweest vroeger (nog steeds niet) en had ruwweg de helft van de tijd aan de andere kant van de wet doorgebracht, maar voorzover hij wist werd hij nergens voor gezocht, simpelweg omdat ze never ever ever bewijs tegen hem zouden kunnen vinden. Dus dat kon 'm niet wezen. Misschien kende dit meisje die mensen gewoon. Maar waarom kende ze ze dan bij hun schuilnamen? Dit was best een vraagstuk.

Een belangrijker vraagstuk was op het moment echter hoe hij in vredesnaam ging antwoorden. Eerlijk? Yeah, sure. "Jep, ik ga Angelo vertellen waar hij Valentijn kan vinden om hem vervolgens te vermoorden voor bij de mafia weglopen. Hoe ik dat allemaal weet? Oh, ik ben 's werelds jongste mafiabaas." Dat werd een heerlijk gesprek. Nee dus. Liegen? Maar als ze wel alles wist, viel hij behoorlijk door de mand, net als laatst met Roosroos. Met nog vervelender consequenties. Deze gedachten flitsten door zijn hoofd in een fractie van een seconde, zijn gezicht vertoonde geen spoor van de verwarring, shock en twijfel die om voorrang streden. Nee, op zijn gezicht lag een vrolijke, zij het ietwat verbaasde grijns. Je moest er maar talent voor hebben. "Het is niet verstandig om met hem om te gaan hoor, hij is een soort van duister mens." Eric hield het nauwelijks meer. Duister mens? That... must be the biggest joke in the frickin' universe. Ja, sure, Angelo was een 'duister mens', maar Eric was erger. You bet. En dit meisje kende Valentijn en Angelo allebei en had er absoluut geen problemen mee dat tegen de eerste de beste vreemdeling te vertellen, plus details en waarschuwing. Echt, Nederlanders waren raar. Logisch dat die Europeanen nooit iets presteerden op crimineel gebied, ze waren te open, te, ja, wat, dom? Niet dom, gewoon eerlijk. Flapuits. Dachten niet na over wat ze zeiden. Tsssssk. Hij hoopte maar dat Margagliotti iets discreter te werk ging. Of niet, dat was eigenlijk nog beter.

"Nee... Ik was gewoon met een vriend uit Amerika aan het praten. 'k Heb hem al een hele tijd niet gesproken, en door het tijdverschil..." glimlachte Eric verontschuldigend. Hij was een goede leugenaar. Een geweldige leugenaar. "Anyway, zijn kat is weggelopen... een van de velen... doet dat stomme beest om de drie weken... en over het algemeen vond ik Valentijn altijd. Maar nu mag Angelo 'm zelf eens opsporen." Zelfs in dit moment van stress bokste de jongen het voor elkaar om zich tijdens het moeiteloos leugentjes vertellen te ergeren aan zijn Amerikaanse accent in het Nederlands, al ging de taal zelf hem al steeds beter af. "Angelo is niet duister hoor- een beetje een loser soms, maar hij doet geen vlieg kwaad." Hij stak glimlachend zijn hand uit. "Eric Moore, leuk je te ontmoeten."

Off: Don't worry, je zult zijn leugentjes even moeten geloven ben ik bang, omdat het verhaal anders niet klopt. Maar als ze haar achternaam zegt, houdt ie wel op.

[Rosa van Bruggen]

"Hee, hoi" zei de jongen terug "Maakt niet uit hoor, it's hardly top secret" Rosa merkte dat hij een accent had, een Amerikaans accent. Rosa knikte begrijpend en plofte neer op de schommel naast die van hem. Het was even stil, maar al gauw gaf hij haar een uitleg. "Nee... Ik was gewoon met een vriend uit Amerika aan het praten. 'k Heb hem al een hele tijd niet gesproken, en door het tijdverschil..." zei de jongen en glimlachtte "Anyway, zijn kat is weggelopen... een van de velen... doet dat stomme beest om de drie weken... en over het algemeen vond ik Valentijn altijd. Maar nu mag Angelo 'm zelf eens opsporen" Rosa knikte nog een keer. "Ah, ik begrijp het. In Amerika loopt de tijd toch heeeeeeeeeeel erg achter? Nou ja, je moet hem eens bij de dierenwinkel laten zoeken. Een kat van mijn beste vriendin liep ook elke keer weg en telkens liep hij naar de dierenwinkel. Vast en zeker om kattenvoedsel te jatten" Rosa knipoogde en glimlachtte. Langzaam zette ze zich af en ging heen en weer. Het was echt een heerlijk gevoel om zo langzaam heen en weer te gaan en de wind door haar haren te voelen. Rustgevend. "Angelo is niet duister hoor- een beetje een loser soms, maar hij doet geen vlieg kwaad" zei de jongen en Rosa haalde haar schouders op. "Ik weet niet, ik heb hem wel eens gezien, tegen mijn ouders deed hij altijd een beetje lullig" zei Rosa en rolde met haar ogen. Ze vertelde er maar niet bij dat Angelo haar nachtmerries bezorgde. Zowel letterlijk als figuurlijk.

HIj stak zijn hand uit en zei: "Eric Moore, leuk je te ontmoeten" Rosa schudde een beetje verlegen zijn hand. Hij was vast en zeker al oud, want Rosa vond handen schudden al echt iets zo dat volwassenen deden. "Hee Eric, Rosa van Bruggen. Ik hoor dat je een Amerikaans accent hebt, klopt dat? Nou ja, het klinkt echt heel erg leuk" zei ze gemeend en glimlachtte vriendelijk. Zachtjes aan begon ze iets harder te schommelen. Wel nog dat ze gewoon bij elke zwaai gewoon op de grond stond. "Vind jij het ook zo heerlijk om 's avonds buiten te zijn? Als het niet te warm is, maar ook weer niet te koud" vroeg Rosa en stopte even met schommelen. Ze dacht aan Melanie. Was ze niet te..gemeen geweest voor haar? Gauw trok ze haar telefoon uit haar zak en ging naar nieuw bericht. "mel, sorry dat ik zo kortaf deed, maar ik wil niet over direon praten, het is een beetje gevoelig..bel je me morgen weer?? ik hou van jou en dat weet je xx roos" sms'te ze in een raptempo. Als het iets is wat ze makkelijk vond was het sms'en. Ze deed haar telefoon weer in haar broekzak en keek nieuwsgierig naar de jongen.

Off: sorry, belachelijke post :x...

[Eric Moore]

Was er een situatie waar Eric minder graag in zou zitten? Ja, natuurlijk, hij kon er moeiteloos een paar uit eigen ervaring opsommen. Bijvoorbeeld die twee dagen in Florida... of dat steegje in New York waar... ah well, voorbeelden bedenken was waarschijnlijk een heel slecht idee. Zeker weten. Het punt was dat dit helemaal niet zo erg was. Dat laatste tripje Moskou- nee doe dan maar deze schommel, hier en nu. Anytime. Maar vervelend was het wel. Plus just a little bit spooky. Iemand die precies wist over wie en wat hij het had, die die mensen kende en er vrijelijk over praatte was al interessant genoeg, maar het feit dat hij zo iemand tegenkwam in de speeltuin van Direon neigde naar een moeilijkere uitleg. What were the odds, really? Zoveel mensen wisten er toch niet van, of was dat anders in Europa? Waren daar de zaken van de onderwereld open en duidelijk for everyone to see? Huh, geen wonder dat ze weinig presteerden op wereldschaal. Dit was toch gewoon te gek voor woorden? Of het kon natuurlijk gewoon toeval zijn. That was probably the case. Een stom toeval in elke betekenis. Gelukkig leek het meisje zijn leugens voor zoete koek te slikken. (Rare Nederlanders! Rare uitdrukking!) "Ah, ik begrijp het. In Amerika loopt de tijd toch heeeeeeeeeeel erg achter?" Even dacht hij dat ze bedoelde dat Amerika achterliep en hij kon nog maar net de superieure smirk tegenhouden die zich in dat geval zeker op zijn gezicht vertoond zou hebben. Pfieuw. "Ja, het is daar nu ochtend" antwoordde hij. "Angelo is een langslaper dus waarschijnlijk net uit bed, merkt dat z'n kat weg is en belt mij met zijn suffe kop. Niet dat ik dat nou zo erg vind, maar ik betwijfel of ik via GoogleEarth Valentijn op zou kunnen sporen."

"Nou ja, je moet hem eens bij de dierenwinkel laten zoeken. Een kat van mijn beste vriendin liep ook elke keer weg en telkens liep hij naar de dierenwinkel. Vast en zeker om kattenvoedsel te jatten." Eric grijnsde moeiteloos- hij merkte niet eens dat hij het deed. Wow, if his new acquaintence hadn't known so creepily much about everything he'd kept secret his whole life, he might even have caught himself having a good time. Verbazend. Especially given his track record.
Zij lachte ook en knipoogde. Oh, als ze wist dat hij hier heerlijk zat te liegen, zonder een spoortje schuldgevoel natuurlijk... "Ik weet niet, ik heb hem wel eens gezien, tegen mijn ouders deed hij altijd een beetje lullig." Gezien zijn eigen ervaringen met Angelo geloofde Eric dat maar al te graag. De enige reden dat hijzelf nog nooit last van dat gevaarte had gehad, was dat Angelo zonder zijn inlichtingen en hulp nergens was, en het feit dat Eric in de onderwereld een nog geduchtere reputatie had dan zijn vader hielp vast ook wel. Het was een stuk makkelijker beleefd tegen iemand te zijn als die iemand je binnen twee uur dood kon hebben. "Uh, ik denk dat we het over een andere Angelo hebben" meldde hij, overduidelijk geheel niet naar waarheid maar zo overtuigd dat ze er wel in moest tuinen. "Margliotti- Margagliotti- of wat het ook was, ken ik niet. Angelo heet Brown... hij is niet eens Italiaans, eerlijk gezegd." Het was maar goed dat Eric zijn eigen leugens altijd moeiteloos kon onthouden, anders had dit hem uiteindelijk weer ingehaald en dan had hij pas echt een probleem.

Ze schudde zijn hand en stelde zich ook voor. "Hee Eric, Rosa van Bruggen." Hij knikte. "Ik hoor dat je een Amerikaans accent hebt, klopt dat?" Ow shit. Van dat accent kwam hij van z'n lang zal ze leven niet meer af. "Ja, ik ben in Chicago geboren, maar we verhuisden veel."
"Nou ja, het klinkt echt heel erg leuk."
Hij lachte verrast. "Thanks- ik vind het zelf rampzalig. Een soort van kikkergekwaak, vergeleken met bijvoorbeeld jouw uitspraak." Rosa dus, Rosa van Bruggen. Leuke naam, hij liep lekker, maar er zaten alweer twee R's in en die haatte hij. Toen- BAF. Blikseminslag. En zelfs Eric, geboren leugenaar, al een acteur in de wieg, gewend aan het verstoppen van zijn emoties, aan ze laten lijken op anderen of aan emotieloos over te komen, kon niet voorkomen dat hij wit wegtrok. Zijn hoofd duizelde, een overdonderend gevoel van paniek blokkeerde al zijn gedachten. Rosa van Bruggen. Stomme sukkel die hij was. Stomme stomme driedubbel overgehaalde idioot. Ja, Van Bruggen was quite a common name, but this was way to coincidental. Dit meisje, deze Rosa, moest wel Valentijns dochter zijn (of Marco, zo je wilt, maar dat was informatie die Eric voor zich ging houden). Alles klopte: de leeftijd, the uncanny knowledge, het feit dat ze op Direon zat. Dat ze, toen ze die twee namen hoorde in context, de boel niet meer vertrouwde. Hij was zo dood. Nou nee dus, jammer genoeg niet. Hij niet- maar Rosa's vader wel.

Haar laatste zinnen vlogen bijna langs hem heen. "Vind jij het ook zo heerlijk om 's avonds buiten te zijn? Als het niet te warm is, maar ook weer niet te koud?" God ze had gewoon helemaal niks door. "Ja, daar houd ik ook van" antwoordde hij automatisch, zonder precies te weten waar hij het over had. Over een paar dagen maximaal zou Rosa bericht krijgen over de dood van haar ouders, en het zou zijn schuld zijn. Waarom gebeurde dit altijd? Omdat je een mafiabobo bent, daarom. Statistiek. Wat moest hij nu? Kon hij nu Angelo nog opbellen? Kon hij het nu nog als een getalletje zien, de zoveelste vervulde klus? He had the sinking feeling he wouldn't manage that. Hij mocht dit meisje. Ze was grappig, en hij had een fijne tijd gehad. En hij... hij wist uit ervaring hoe het voelde als je ouders vermoord werden. Hij zag nog steeds het bloed voor zich, zijn moeder die als een pop op de grond neerzakte. Zijn vader, voor altijd in het niets starend, dwars op de overloop. Hoorde nog steeds de knallen, de gil en het laatste woord dat hij zijn moeder ooit had horen spreken: "Eric." Zag nog steeds de twee kisten na elkaar de grond in zakken, op de verwilderde begraafplaats onder de treurwilg, en wist nog steeds hoe hij daar zelf gestaan had, met een gezicht dat even leeg was als de grijze maartlucht. Dat zou hij niemand toewensen, zeker Rosa niet. Maar hij wenste het haar ook niet toe. Het ging alleen gebeuren, mede dankzij hem.

Zijn hand klemde om het touw van de schommel. Dit was zo rot, en allemaal zijn eigen schuld. Zijn mouw schoof naar beneden en geschrokken trok hij het ding weer omhoog; de situatie was al gecompliceerd genoeg zo. Valentijn... de ene keer dat hij de man ontmoet had, had hij best een leuke indruk gemaakt. Nonchalant. Iemand die niet van elke mug een olifant maakte. En wat hij en zijn vrouw nu gedaan hadden- weggaan bij de mafia- bewees ook maar weer dat hij lef had. Ergens was Eric best jaloers op Rosa's ouders. Zijn ouders waren vermoord, but they had no one but themselves to blame. They'd been his parents, he'd loved them and they'd loved him, but you can't expect to live a life killing people and still turn hundred. Het kon wel, maar lag niet in de lijn der verwachtingen. Zijn ouders waren moordenaars geweest en hij had nooit, maar dan ook nooit, een spoortje spijt bij hen opgemerkt. Valentijn en zijn vrouw namen het risico, ook al wisten ze dat hun kansen niet goed waren. Toch probeerden ze het. En nu was het de bedoeling dat hij, Eric Moore, die poging tot een einde ging brengen, terwijl hij juist vriendschap had gesloten met de dochter van het runaway paar, een vriendschap die hij eigenlijk wilde houden. Wat moest hij in vredesnaam doen? Hij wreef over zijn voorhoofd, trok nog een keer zijn linkermouw over zijn pols en realiseerde zich dat het niet onwaarschijnlijk was dat die beslissing voor hem genomen zou worden. Als Rosa zijn stemmingswisseling nu niet opgemerkt had, de enige keer dat hij het echt had laten zien, had ze absoluut geen voelsprieten. Dus als ze het vroeg, kon hij liegen of eerlijk zijn. Geen van beide opties sprak hem aan, so basically it was a screwed if you do- damned if you don't kind of thing.

[Rosa van Bruggen]

Off: wat betekent 'Kismet' eigenlijk :3?

"Ja, het is daar nu ochtend" zei Eric "Angelo is een langslaper dus waarschijnlijk net uit bed, merkt dat z'n kat weg is en belt mij met zijn suffe kop. Niet dat ik dat nou zo erg vind, maar ik betwijfel of ik via GoogleEarth Valentijn op zou kunnen sporen" Rosa knikte en glimlachtte toen. "Ach ja, je zou het altijd kunnen proberen, natuurlijk. Al betwijfel ik ook inderdaad of je een kat op Google Earth zou kunnen vinden" Ze mocht hem. Hij deed tenminste normaal tegen haar, ondanks dat ze er anders uitzag. "Uh, ik denk dat we het over een andere Angelo hebben" hoorde ze hem zeggen en kwam tot de conclusie dat hij wel gelijk zou hebben"Margliotti- Margagliotti- of wat het ook was, ken ik niet. Angelo heet Brown... hij is niet eens Italiaans, eerlijk gezegd" Rosa knikte. "Ah, tsja, dat zou kunnen. Nou ja, wees maar blij. Hij bezorgt me nachtmerries, zowel letterlijk als figuurlijk" Ze rilde als ze er aan terugdacht, die avond was het weer gebeurd. Dit keer liep ze buiten met een paar vrienden en moest ze naar het huis van haar oma. Beiden waren weg en Angelo stond haar in de keuken op te wachten. Hij sloeg een mes door haar hoofd en toen schrok ze wakker. "Ja, ik ben in Chicago geboren, maar we verhuisden veel" ging hij door en Rosa's ogen schitterde. "Gaaf! Dus zeg maar door heel de VS? Gaaf. De VS is echt geweldig. Ik ben een keer in New York geweest en ik heb nog pijn in m'n nek van het naar boven kijken. Wolkenkrabbers, you know..." Toen merkte ze opeens dat hij best wel heel erg stil werd. "He, gaat het een beetje?" vroeg ze bezorgd en legde haar hand op zijn arm. Heel zachtjes, want normaal was ze nooit zo zorgzaam. Rosa moest aan haar vader denken.

"Gaat het, Roosje?" vroeg de man bezorgd en bekeek zijn dochters vinger. Het meisje met het blonde haar brulde het uit, er zat een enorme splinter in. Gauw rende hij naar binnen, pakte een pincet uit een laatje en rende gauw terug naar zijn dochter. "Stil maar..." zei hij troostend en pakte voorzichtig haar vinger. Met een simpele beweging haalde hij de splinter eruit en Rosa keek er met betraande ogen naar. "Wasse dat alles?" vroeg Rosa en keek haar vader verbaasd aan. "Jep, je vader heeft magische krachten. Hij zorgt ervoor dat het niet zeer doet" zei haar vader en Rosa glimlachtte breeduit, haar kleine tandjes bloot. "Sterke papa!" riep ze blij en omhelsde haar vader....

Rosa wendde haar blik even af. Hoe kon het eigenlijk zo fout zijn gegaan? Ja, doordat haar vader steeds meer operaties ging doen ofzo. Destijds had ze gedacht dat haar vader chirurg was als ze het over 'operaties' hadden en dat had ze dan natuurlijk ook uitgebreid in de klas verteld. Maar later kwam ze erachter dat het om iets anders ging dan een blindedarmoperatie of een kijkoperatie..nee, het waren andere operaties. Maar ze hadden haar nooit vertelt wat voor operaties. Waarom niet? Rosa keek weer naar Eric en keek hem nieuwsgierig aan. "Moet ik misschien even een aspirine voor je halen? Je ziet opeens zo bleek" vroeg ze bezorgd. Wat. Had. Ze?

[Eric Moore]

Het ene moment zaten ze heerlijk te praten over katten, en hoewel Eric dat hele verhaal natuurlijk simpelweg uit zijn duim gezogen had was het toch eigenlijk wel een prettig gesprek, makkelijk, grappig en luchtig. "Ach ja, je zou het altijd kunnen proberen, natuurlijk. Al betwijfel ik ook inderdaad of je een kat op Google Earth zou kunnen vinden." De jongen grinnikte, het idee alleen al was genoeg om op zijn lachspieren te werken. Hij met een verrekijker, een zaklamp en een pot kattenbrokjes in zijn hand, rammelend met het blikje, dwalend door New York op zoek naar Valentijn, de kat van zijn vriend Angelo Brown. Yeah, sure. Aan het feit dat hij dat zo voor zich zag, merkte je al dat hij nog nooit van zijn leven een kattenspeurtocht had gedaan, want een verrekijker was daar serieus niet bij nodig. Ach wat, het deed er ook niet toe. Het was nog steeds een lachwekkend beeld. Hij begon hier echt lol in te krijgen, en wat het nog beter maakte was dat Rosa zijn Angelo-leugentjes leek te geloven. Perfect. "Ah, tsja, dat zou kunnen. Nou ja, wees maar blij. Hij bezorgt me nachtmerries, zowel letterlijk als figuurlijk." Dat kon Eric zich best voorstellen, hoewel het meisje hem eerlijk gezegd absoluut niet snel bang leek: hij deed niet aan stereotypes, dus er zaten geen vooroordelen in de weg toen hij bij zichzelf bedacht dat ze zeker niet in de standaard bange-meisjesrol paste. Maar Margagliotti was echt een heel vervelend specimen, een ramp voor zijn ondergeschikten, een totale zak zonder enig moreel besef of consciλntieuze remmingen. Een typische mafiabaas dus. Maar ook op sommige momenten een ontzettend heethoofd, waardoor hij niet meer in staat was feitelijke, praktische beslissingen te nemen en gewoon plotseling door het lint ging. Niet tegen Eric though- hij wist wel beter dan dat.

"Gaaf! Dus zeg maar door heel de VS?" Hij knikte, zijn gedachten bij al die verschillende huizen met al die verschillende herinneringen, maar het duurde te kort om zeer te doen. "Ja, nou, we gingen niet naar Alaska of zo hoor, althans niet om te wonen." Ze waren er wel geweest, maar hij had er niet echt goede herinneringen aan, om het zo te zeggen. "Gaaf. De VS is echt geweldig. Ik ben een keer in New York geweest en ik heb nog pijn in m'n nek van het naar boven kijken. Wolkenkrabbers, you know..." Een grijns verscheen op zijn gezicht. "Yeah, I know. Ik heb daar ook een tijdje gewoond, in een penthouse, maar zeg maar alleen doordeweeks. 't Was best hectisch af en toe, maar ook wel leuk...” Huh. Moest je hem nou horen. Het klonk als een oude opa die het de hele tijd over de goeie ouwe tijd had. Niet dat Eric zeker wist dat opa's dat deden, want hij had de zijne nooit gekend. De een was al dood en de ander had geen contact meer met zijn dochter, wat de dochter in kwestie absoluut niet erg gevonden had. Hij was niet eens op haar begrafenis geweest. Eric had dat ook absoluut niet verwacht, zo'n dromer was hij niet, maar hij had zijn grootouders toch een kaartje gestuurd, denkend dat ze het toch maar moesten weten. Hoewel het overal in de kranten had gestaan, maar ja, waarom niet een keertje beleefd zijn. Hij had er op dat moment ook niet echt over nagedacht. Hij was gewoon niet in een nadenkbui geweest. Misschien was dat ook niet zo ongelofelijk vreemd.

Maar ja, hij zat dus eerst heel plezierig te praten en toen zei Rosa hoe ze heette en liep alles in het honderd. (??? Nederlanders...) Van Bruggen. Shit shit shit. Eric was lijkbleek geworden en slikte. Het kwam gewoon als zo'n schok, net op een moment dat hij het niet verwachtte, dat hij niet eens meer kon doen alsof er niks aan de hand was. Terwijl dat hem in de meest idiote, onhandige, gevaarlijke situaties tot nu toe altijd gelukt was. Maar dit was bizar. Niet alleen was het bizar, maar hij begon zich ook nu al ongelofelijk schuldig te voelen. Om de een of andere reden was alles nu nog echter dan zonet, toen hij met Margagliotti aan het bellen was. Toen waren het zaken geweest, weliswaar zaken die hij onprettig vond, maar nu... nu was het leven. En het verschil was hem te vast, too tangible. "He, gaat het een beetje?" Nee, het ging eigenlijk niet zo goed. En met haar straks ook niet, maar dat had ze nog niet door. Ze wist echt van niks, zou ze zelfs wel weten wat haar vader tot voor kort voor baan had gehad? Aan de andere kant kende ze de schuilnamen wel, en ze leek hem slim genoeg om tot de conclusie te kunnen komen dat en geschiedenisleraar of een tandarts geen pseudoniem nodig had. Waren haar ouders net zo open geweest met haar als de zijne met hem? Haar moeder zat ook bij de mafia, voorzover Eric wist, en over het algemeen was hij redelijk goed op de hoogte. De kans dat Rosa zelf al net zo veel met smerige zaakjes te maken had gehad als hij was klein, en de kans dat ze zelf al operaties op zak had was miniem. Ze leek er niet naar, maar hij had zich al eerder vergist...

Serieus, hij merkte nu pas de geruststellende hand op zijn arm, de bezorgde stem. Typisch iets voor Eric. Hij had geen voelsprieten, en als hij een probleem had waar hij mee zat merkte hij niks meer van het gebeuren om hem heen. "Moet ik misschien even een aspirine voor je halen? Je ziet opeens zo bleek." Zeg ja, zeg ja en smeer hem. Nee, dat zou problemen opleveren als ze hem later weer zag. Doe dan alsof je je inderdaad niet lekker voelt, dan kun je simpelweg naar je kamer gaan en doen alsof dit nooit gebeurd is. Gewoon verdergaan met alles. Maar- "Ik heb gelogen" zei hij plompverloren. NEE SUKKEL! Waar kwam dat vandaan? Ben je helemaal gek geworden? Ik weet het niet en ja, ik ben bang van wel, maar nu ga ik lekker door ook. Als ik er dan toch aan ga, kan het het beste goed gebeuren. "Valentijn is je vader, he? Of Marco, dat boeit niet..." Hij wist dat hij nu in diepe problemen zat. Hij wist eerlijk gezegd niet waarom hij dat allemaal plotseling zei. Waarom hij opeens zijn mond voorbij praatte, zijn voornemens vergat en zich in diepere nesten werkte dan Rosa hem in zou kunnen krijgen. Een ding wist hij echter zeker: hij kon niet Rosa nog een keer tegenkomen, over een paar dagen, en weten dat haar ouders gestorven waren door hem. Punt. En alle andere problemen, het feit dat zij woedend op hem zou worden en het feit dat dit vertellen nog veel meer, veel ergere consequenties zou hebben, waren in een moment van intuitie aan de kant geschoven. Nu was het te laat. Ah, wat kon er eigenlijk nog gebeuren dat al niet gebeurd was... "Sorry. Je ouders zitten in de problemen, best wel diep eerlijk gezegd." Sterf, sukkel. Way to go.

[Rosa van Bruggen]

"Ja, nou, we gingen niet naar Alaska of zo hoor, althans niet om te wonen" Rosa knikte. "Logisch, daar is het ijskoud...toch? Of was dat...nou ja, ach, laat maar" zei Rosa en lachtte. Ze vond hem aardig, hij deed normaal...ookal zag Rosa er raar uit. "Yeah, I know. Ik heb daar ook een tijdje gewoond, in een penthouse, maar zeg maar alleen doordeweeks. 't Was best hectisch af en toe, maar ook wel leuk...” "Ja, precies, ik zag een vrouw en die werd gewoon midden op straat overvallen. Nou ja, ik liep best wel vaak alleen over straat daar...mijn ouders waren bezig ofzo" zei Rosa en rolde met haar ogen. Natuurlijk waren ze bezig. Bezig met hun enge vriendjes en zich helemaal niet bezig houden met het leven van hun geliefde dochter. Terwijl ze vroeger heel anders waren. Eigenlijk was alles veranderd toen ze opeens naar een andere huis, een groter huis gingen verhuizen. Eerst woonde Rosa namelijk een rare, kleine, miezerige flat. Vervolgens gingen ze in een grote flat wonen, Rosa had zelfs haar eigen kamer en hoefde niet meer te luisteren als haar ouders dicht bij elkaar kwamen. Rosa moest nog steeds lachen aan dat ze een keertje misselijk was en haar ouders 'bezig' waren. Whahaha, geweldig. Maar nu, nee. Die tijden kon je niet meer overdoen. Die waren geweest en kwamen nooit meer terug. Als ze haar ouders ooit nog zou zien.

"Ik heb gelogen" zei hij opeens, nadat Rosa had gevraagd of dat het goed met hem ging. Rosa keek hem vragend aan. "Sorry. Je ouders zitten in de problemen, best wel diep eerlijk gezegd" Rosa slikte eventjes. "Hoe weet jij dat...?" vroeg ze zachtjes en legde haar ellebogen op haar knieeen en steunde op haar handen. "Je hebt wel gelijk, hoor. Dat weet ik al vrij lang. Toen ik acht was ofzo veranderden ze heel erg, we gingen opeens verhuizen naar een grotere flatwoning ofzo, ergens in de buitenwijken van Rotterdam. We krijgen rare mensen over de vloer, ik zag een keertje een pistool in de jaszak van zo'n knakker zitten. Ze praatte over operaties ofzo en toen dacht ik altijd dat mijn vader chirurg was" Rosa rolde met haar ogen "Nou en toen stelden mijn ouders me voor aan Angelo, toen ik twaalf was. Ik mocht hem niet en hij mij niet. Toen ik hem had ontmoet ging het opeens ook heel erg snel. Me ouders gingen elke zaterdagavond weg en kwamen pas op zondagmiddag terug. En dan zat ik met de gebakken peren want ik wist niet eens hoe ik een simpel eitje moest koken. En tsja, een week geleden gingen ze gauw weg naar Duitsland, Hamburg volgens mij en lieten mij achter. Ik voel allang geen liefde meer van volwassenen, volwassenen zijn stom. Denken dat ze je lief vinden, maar ondertussen.." Haar hele levensverhaal, woehoe. Ze keek eventjes opzij. "Ik weet eigenlijk niet waarom ik je dit vertel" zei ze en bloosde. Dadelijk interesseerde hem het helemaal niet of dadelijk was hij een paparazzi en ging hij het heel groot in alle bladen zetten. Dream on, Rosie, je bent niet beroemd.

Ze ging weer zachtjes heen en weer bewegen, de wind weer lekker door haar haren voelend. Zachtjes begon ze te neurieren: "I never needed you to be strong, I never needed you for pointin' out my wrongs, I never needed pain,i never needed strain, my love for you was strong enough you should've known, I never needed you for judgement,I never needed you to question what i spent" Toen keek ze weer even opzij en glimlachtte. "Sorry, ik zit mezelf belachelijk te maken he?"

[Eric Moore]

Off: oh ik vind je post geweldig maar *fluit* ik kan niet zo goed reageren, out of inspi and time.

"Logisch, daar is het ijskoud...toch? Of was dat...nou ja, ach, laat maar." Ja, het was best koud in Alaska. De staat was Eric niet echt bevallen, om eerlijk te zijn. De operatie ook niet. De afloop niet. En het herstellen ervan al helemaal niet. Het was een totale valstrik geweest en hij had de andere twee er ongedeerd uit weten te krijgen, na een heleboel geknal en minder plezierige details, maar hij was natuurlijk weer de sukkel die de drie weken erna plat op bed moest blijven liggen. Iets waar Eric niet zo goed in was. Het was niet de eerste keer dat hij neergeschoten was en ook niet de laatste, maar wennen aan opgelapt worden lukte hem gewoon niet. Er was zo weinig te doen als je je niet mocht bewegen. Films kijken, dat wel, maar halverwege de vierde National Geographic irriteerde hij zich doorgaans zo dat hij wel door het dak zou kunnen stuiteren van pure ellende. Waarom hij dan National Geographic keek? Dat waren daar de enigen voorhanden. Ah well, het had erger gekund. Het kon altijd erger. Het had ook Twilight kunnen zijn. Puke. Of nee, die was toen nog niet uit. Nou ja, zo'n andere afgrijselijke meidenfilm, erger dan de meeste horror by far. De jongen had er niet veel ervaring mee, en hoopte dat vooral zo te houden. Maar Eric vond in elk geval neergeschoten worden vaak nog prettiger dan ervan herstellen. In momenten van stress dacht hij toch niet aan de pijn, die viel hem altijd pas op nadat hij zichzelf uit de problemen gesleept had. He hated it when things got dull. En dat was dan de persoon die naar een tehuis was gegaan en alle banden met de mafia had willen verbreken. Best logisch dat het hem niet gelukt was.

"Ja, precies, ik zag een vrouw en die werd gewoon midden op straat overvallen." Nee. Onschuldig aan de overval op die vrouw. Eric en zijn ouders hadden hun zaken wel beter voor elkaar dan dat er getuigen waren- tenzij ze handig uitkwamen natuurlijk. Zij waren geen amateurs. "Nou ja, ik liep best wel vaak alleen over straat daar...mijn ouders waren bezig ofzo." Wacht eens even. Wacht eens even. Had hij Valentijn niet ook in New York ontmoet? Ha, dan kon hij haar zo vertellen waar haar ouders mee bezig waren geweest. Ze zou het alleen waarschijnlijk niet leuk vinden. Zeker weten niet. Maar goed, then she reacted to him owning up (for the first time in his life, a rather momentous occasion). "Hoe weet jij dat?" Kuch, slik. Dat ging hij haar dus echt niet vertellen. Hoopte hij. "Je hebt wel gelijk, hoor. Dat weet ik al vrij lang. Toen ik acht was ofzo veranderden ze heel erg, we gingen opeens verhuizen naar een grotere flatwoning ofzo, ergens in de buitenwijken van Rotterdam. We krijgen rare mensen over de vloer, ik zag een keertje een pistool in de jaszak van zo'n knakker zitten. Ze praatte over operaties ofzo en toen dacht ik altijd dat mijn vader chirurg was." Eric moest moeite doen om het niet uit te proesten bij die laatste opmerking, maar verder was het verhaal natuurlijk helemaal niet grappig. "Niet dus" mompelde hij. Hij kon er zich wel een voorstelling bij maken, maar zoals gezegd niet uit eigen ervaring aangezien hij altijd precies op de hoogte was van het reilen en zeilen in hun bedrijf.

"Nou en toen stelden mijn ouders me voor aan Angelo, toen ik twaalf was. Ik mocht hem niet en hij mij niet." Nou dat begreep Eric prima. "Toen ik hem had ontmoet ging het opeens ook heel erg snel. Me ouders gingen elke zaterdagavond weg en kwamen pas op zondagmiddag terug. En dan zat ik met de gebakken peren want ik wist niet eens hoe ik een simpel eitje moest koken." "Nee, koken is ook nooit mijn sterkste kant geworden" gaf Eric grijnzend toe, denkend aan het browniedisaster op zijn veertiende verjaardag. "En tsja, een week geleden gingen ze gauw weg naar Duitsland, Hamburg volgens mij en lieten mij achter. Ik voel allang geen liefde meer van volwassenen, volwassenen zijn stom. Denken dat ze je lief vinden, maar ondertussen.." Huh. Dat vroeg Eric zich toch wel af. Welke ouders waren beter met de situatie omgegaan? De hare, die haar zoveel mogelijk overal buiten hadden gehouden, of de zijne, die het andersom hadden gedaan? De hare, die weggerend waren en hun dochter veilig achter hadden gelaten, of de zijne die door waren gegaan zonder een spoortje berouw, tot het bittere eind? "Ik denk dat ze je alleen maar probeerden te beschermen. Ik kan het weten... maar goed. Heb je inmiddels zo'n hekel aan ze dat je het niet erg zou vinden als ze doodgaan? Dan is er namelijk niks aan de hand. Maar anders zou ik tegen je ouders zeggen dat ze maar beter kunnen emigreren. Voor morgenavond."

"Ik weet eigenlijk niet waarom ik je dit vertel." Ik ook niet, dacht Eric. Het is best wel stom van je. De oude Eric- ugh. Hij wist precies wat de oude Eric gedaan zou hebben. Aardig was het niet. "Me neither, maar ik zal het niet doorvertellen hoor." Ze begon te zingen, wat hem een kans gaf zijn gedachten op een rijtje te zetten. Hij had een probleempje, een paar. Obviously.

[Rosa van Bruggen]

"Ik denk dat ze je alleen maar probeerden te beschermen. Ik kan het weten... maar goed. Heb je inmiddels zo'n hekel aan ze dat je het niet erg zou vinden als ze doodgaan? Dan is er namelijk niks aan de hand. Maar anders zou ik tegen je ouders zeggen dat ze maar beter kunnen emigreren. Voor morgenavond" Rosa keek hem verbaasd aan. "Nou, nee, ik zou het niet super erg vinden. Maar wel als mijn opa en oma zouden doodgaan, dat wel" Rosa's gedachten werkten op top snelheid. Hoe wist hij dat haar ouders doodgingen? En...waaat? Rosa trok een moeilijk gezicht. "Maar...hoe weet jij dan dat mijn ouders morgen avond dood gaan? Sorry, ik ben misschien een beetje achterlijk, maar zover ik weet hebben ze geen ziekten ofzo. Eigenlijk zijn ze kerngezond en hebben ze voor zo ver ik weet geen vijanden. Ja, behalve de buren die onders ons wonen, maar ja.." Rosa rolde met haar ogen. Die mensen lagen elkaar allang niet. Heel erg lang niet. Toch zat haar iets niet lekker met dit verhaal. Er was iets vreemds aan de hand. Hoe kon hij in vredesnaam weten dat haar ouders doodgingen? En hoe wist hij eigenlijk dat Valentijn eigenlijk Marco heten? Wat wist hij van Kimberly? En zou hij ook iets over haar grootouders weten? Was hij een soort medium? Rosa slikte eventjes en keek vanuit haar ooghoeken eventjes naar hem. Hij leek op een normale, gewone jongen. Maar dadelijk kon hij in de toekomst kijken! Of was het eigenlijk een alien? Alles was mogelijk. Rosa beet op haar onderlip. "He..als je iets bent wat uhm...anders is ofzo...dan mag je dat gerust zeggen. Ik word echt niet boos hoor en ik zal je ook niet uitlachen" zei Rosa een beetje verlegen. Ze voelde dat ze rood werd. Nee, gek kind, natuurlijk was hij geen alien. Aliens bestonden niet. En anders: invaders must die! Maar niet hij, hij was aardig.

En ze wist nog steeds niet waarom ze de helft van haar levensverhaal aan hem had vertelt. Hij qua blijkelijk ook niet. Gelukkig zei hij niets over haar zangkusten. Al wist Rosa dat ze wel aardig kon zingen, toch kon ze zichzelf volkomen belachelijk maken. Rosa zuchtte even. "Weet je, het klinkt misschien verkeerd, maar het kan me echt niets schelen...dat over me ouders. En ik weet ook dat het verkeerd is om te denken. En misschien deden ze dat wel om me te beschermen, voor iets, maar toch. Ik vind niet dat je je kind in onzekerheid mag laten. Ik weet bijvoorbeeld alleen dat ze voor iets vluchtten, maar niet voor wat. En mijn oma en opa dus ook niet" Rosa sloeg haar armen over elkaar. Rosa's ouders waren gewoon verkeerd. Wie ging er nou halsoverdekop weg om vervolgens never meer wat van zich te laten horen? Nee, ze kreeg niet eens een telefoontje over hoe het hier was. Aan de ene kant was ze daar blij om, want anders zou ze haar vader of moeder de huid helemaal vol schelden. Aan de andere kant vond ze het rot, want dat betekende dus dat haar ouders echt niet geinteresseerd in haar waren. Hard life.

[Eric Moore]

Zijn gesprekspartner keek hem verbaasd aan, en Eric voelde zich net zo'n fluitemoticon. Verbaasd was nog niks, hij had verbijsterd verwacht. "Nou, nee, ik zou het niet super erg vinden." OK, die had hij niet zien aankomen! Misschien was het iets om blij mee te zijn, dat hij zich na alles nog steeds niet kon voorstellen dat een kind het niet erg zou vinden als zijn of haar ouders doodgingen. In elk geval restte hem blijkbaar nog 1 naief beeld, en wie weet had hij er nog wel meer over het hoofd gezien. Keep hoping. "Nou... dat is mooi dan" antwoordde de jongen. En hij meende het. Voor Rosa had hij de plannen af willen blazen, problemen en kwaaie Angelo buiten beschouwing latend, maar als zij er geen probleem in zag, hadden Valentijn en Kimberly sowieso hun leven niet zo goed geregeld. Eric voelde zijn oude zelf alweer opkomen. Zijn oude zelf die er absoluut geen bezwaar tegen zou hebben om nu Margagliotti op te bellen. Was dat fijn in deze omstandigheden? Well, he just didn't want to be his old self, hang the circumstances. "Maar wel als mijn opa en oma zouden doodgaan, dat wel." Een kleine grijns verscheen op zijn gezicht. "Dat gaan ze niet, niet dat ik weet, want zij weten ook van niks." Wat een organisatie. Wat een zootje. Een minachtend trekje verscheen heel even op Erics gezicht, waardoor hij er lang niet zo schattig sukkelig uitzag, maar al snel wist hij het uit te bannen. Dat zou de situatie niet bepaald helpen, en hij zou vanavond Angelo wel aan zijn botte verstand peuteren hoe hij dacht over samenwerken met een groep die zo ongelofelijk inadequaat was. So there.

Hij keek weer naar Rosa om de verbaasde uitdrukking in een moeilijk peinsgezicht te zien veranderen. Great. Eigenlijk had het nog best lang geduurd until the penny dropped en het haar vreemd leek dat een joch dat ze nog nooit ontmoet had al die dingen over haar en haar familie wist. No judging. "Maar...hoe weet jij dan dat mijn ouders morgen avond dood gaan? Sorry, ik ben misschien een beetje achterlijk, maar zover ik weet hebben ze geen ziekten ofzo. Eigenlijk zijn ze kerngezond en hebben ze voor zo ver ik weet geen vijanden. Ja, behalve de buren die onders ons wonen, maar ja.." Kuch kuch. Geen vijanden? Dat mochten ze willen. "Sorry, maar ze hebben wel vijanden, iets serieuzere vijanden dan de benedenburen zou ik denken" antwoordde Eric. Ondertussen zat hij zachtjes zichzelf uit te schelden. Dit gebeurde er als je dingen ging vertelllen! Gek! Sukkel! Idiot! Sinds wanneer maakte hij dit soort beslissingen? Hij was anders nooit zou impulsief. Of nee, hij was wel impulsief, hij testte zijn instincten en ging ze dan na met gezond verstand. Huh. Misschien was dat het. Misschien was er even een bliepje in zijn gezonde verstand. Whatever. "He..als je iets bent wat uhm...anders is ofzo...dan mag je dat gerust zeggen. Ik word echt niet boos hoor en ik zal je ook niet uitlachen." De jongen kreeg sterk de neiging door zijn tanden heen te fluiten. Bah bah bah. "Ik ben niet helderziend of zoiets hoor- ik weet dit gewoon maar er is een heel aardse verklaring" grijnsde hij. Een beetje moeilijk te vertellen though. "Als je ouders zo hun best hebben gedaan om je onwetend te laten zullen ze mij niet bedanken als ik het nu vertel... en het is wat je classified information zou noemen, ik ken de Nederlandse vertaling niet.

"Weet je, het klinkt misschien verkeerd, maar het kan me echt niets schelen...dat over me ouders. En ik weet ook dat het verkeerd is om te denken." Vond hij dat? Nee, ze mocht denken wat ze wilde. Zou er wel een goede verklaring voor hebben ook. "En misschien deden ze dat wel om me te beschermen, voor iets, maar toch. Ik vind niet dat je je kind in onzekerheid mag laten. Ik weet bijvoorbeeld alleen dat ze voor iets vluchtten, maar niet voor wat. En mijn oma en opa dus ook niet." Ah, dat was dan een opluchting want die zouden dan waarschijnlijk (zeker, als Eric zich er even mee bemoeide) met rust gelaten worden. Maar hij kon het niet helpen dat hij toch weer antwoordde. "Ik weet het wel, ik weet er meer over dan me lief is en geloof me, het was denk ik een verstandige zet van je ouders, anders zat jij nu ook in de problemen." Hier spreekt de expert, in case you didn't notice. "Ik kan je alleen niet alles vertellen, sorry..."

[Rosa van Bruggen]

"Dat gaan ze niet, niet dat ik weet, want zij weten ook van niks" Rosa haalde opgelucht adem. "Fijn.." fluisterde ze zachtjes terug. Ookal wist dat opa sowieso niet meer lang te leven had, hij was al best wel oud en hij was niet meer bepaald de gezondste. Roken, alcohol...in maten natuurlijk, maar het was niet echt gezond voor een man van 86-jarige leeftijd. Maar haar oma was wel gezond. Sterker nog, die ging elke dag een eindje joggen. Niet heel ver, want dat was natuurlijk ook weer te overdreven, maar meestal naar het dorp en weer terug. En dan fietstte Rosa achter haar aan. En dan mocht zij iets lekkers uitkiezen bij de bakker wat ze dan tussen de middag op konden eten. Mmm, kaasbroodje. Nou ja. Hij vertelde haar dat haar ouders toch vijanden hadden. Rosa beet even bij op haar onderlip. Kon dat de reden zijn waarom haar vader en moeder nooit vertelden waar ze naar toe gingen als ze 'gingen werken'? "Denk je dat ze daarom nooit vertelden waar ze heen gingen als een normale ouder naar zijn of haar werk ging?" vroeg ze aan Eric. Ze was te nieuwsgierig. Maar toch wou ze het weten. Ze dacht aan de brief die ze van haar moeder had gekregen. De brief die ze wou lezen, maar toch weer niet. Te bang maar ook weer te nieuwsgierig over wat er in stond. Waarschijnlijk iets van: Hee Roos, ik weet dat het allemaal snel ging, maar ik en je pa wilden niet meer voor je zorgen dus gaan we lekker naar Duitsland. Ciao!

"Ik ben niet helderziend of zoiets hoor- ik weet dit gewoon maar er is een heel aardse verklaring" grijnsde hij. Rosa glimlachtte. Zie je wel, aliens bestaan niet. "Als je ouders zo hun best hebben gedaan om je onwetend te laten zullen ze mij niet bedanken als ik het nu vertel... en het is wat je classified information zou noemen, ik ken de Nederlandse vertaling niet" Rosa dacht na. "Ik ook niet..." zei ze zachtjes. Classified information? Information was informatie...classified...overbodig? Ach, wist zij veel. Ze stond een zeven voor Engels, op deze school een vier. Voor alles stond ze een vier op deze school. Een goede opleiding was belangrijk had haar vader altijd gezegd. Fuck op met je vader. "Ik weet het wel, ik weet er meer over dan me lief is en geloof me, het was denk ik een verstandige zet van je ouders, anders zat jij nu ook in de problemen" ging hij verder "Ik kan je alleen niet alles vertellen, sorry..." Rosa knikte begrijpend. Maar ze was zo nieuwsgierig. Zou ze haar cute-baby-face op zetten? "Maar..." zei ze een beetje verlegen en voelde dat ze weer een knalrode kop kreeg "Mag ik wel weten wat je wel kan vertellen..ik ben stiekem toch wel een beetje nieuwsgierg. En mijn moeder..." Nee, want dan zou hij zeggen dat ze net zo goed die brief kon lezen. En dat wou ze niet, ze wou het van iemand horen die contact met haar ouders heeft..of had.

[Eric Moore]

"Denk je dat ze daarom nooit vertelden waar ze heen gingen als een normale ouder naar zijn of haar werk ging?" Ah ja. Eric had obviously geen ervaring met 'normale ouders' maar hij durfde er wat om te verwedden dat dat de verklaring was. Het was als lid van de mafia ook een niet al te verstandig idee om iedereen te vertellen waar je was of wat je er te doen had. Hoe minder mensen het wisten, hoe veiliger voor iedereen en ook sowieso een stuk comfortabeler. En als er mensen naar je op zoek waren, moest je er natuurlijk in elk geval voor zorgen dat zo weinig mogelijk mensen wisten waar je was. "Zeker weten" antwoordde de jongen. Rosa was hem eigenlijk iets te nieuwsgierig. Normaal gesproken zou hij dat juist leuk gevonden hebben, maar dus niet met dit onderwerp. Hier vond hij het heel irritant, zijn eigen schuld, en een tikkeltje eng. En ook volkomen begrijpelijk. Hallo, het waren wel haar ouders. Het was volslagen logisch dat ze wilde weten waar ze mee bezig waren geweest, waarom ze haar continu in de steek hadden gelaten en nooit in vertrouwen genomen. Waarom een jongen die ze nog nooit ontmoet had, alles over hen scheen te weten. Als de rollen omgedraaid waren had hij ook niet gerust voordat Rosa hem alles verteld had wat ze wist, daar bestond geen twijfel over. Dus ja, hij had wel respect voor die nieuwsgierigheid en hij begreep hem ook. Maar dat betekende niet dat hij haar alles aan haar neus ging hangen. (Rare jongens hoor, die Nederlanders. Oh, en nu weer. But the idea of dangling secrets from someone else's nose was enough to make him smirk.) Zeer zeker weten niet. Daarvoor vond hij 1) haar te aardig en 2) zijn eigen hachje te belangrijk. So sucks for you, Rosa!

Bah, zij kende de vertaling van classified information ook niet. Opzoeken dan maar. Wel onthouden want met zijn 'baan' zou hij het nog wel eens nodig kunnen hebben. Onwaarschijnlijk, maar toch. Het kon. En zelfs als hij het nooit meer nodig had, was het toch leuk om te weten, zodat hij een beetje beter werd in Nederlands. "Maar..." Rosa was knalrood geworden en Eric fronste zijn wenkbrauwen. Wat hij nog aan instincten over had vertelde hem dat hij wat er nu ging komen verre van leuk zou gaan vinden. "Mag ik wel weten wat je wel kan vertellen?" Ja natuurlijk. Dit is wat ik mag vertellen: niks. Hij was al een heel eind buiten zijn boekje gegaan door haar over haar ouders te waarschuwen en Angelo's naam te noemen. Dat was allemaal al fishy genoeg. He really really really didn't want to get himself in an even deeper mess. "Ik ben stiekem toch wel een beetje nieuwsgierg. En mijn moeder..." Oh crap. Daar gingen zijn goeie voornemens. Kom op Eric! Wees eens een keertje wat harder, het heeft je nooit eerder moeite gekost! Ze mag haar ouders niet eens, ze boeien haar niet! Dus waarom ga je nu toch- "OK. Twee voorwaarden, anders doe ik niet mee" bromde hij. "1: je mag dit echt, echt aan niemand vertellen. Nooit. Twee: je mag me alles vragen maar ik hoef geen antwoord te geven. Akkoord?" Zo. Nu kon ze kiezen. Het was dit of niets. Dit was al veel en veel teveel. Hij werd nog eens soft.

Off: zorrie! Post-overload.

[Rosa van Bruggen]

Geweldig. Haar ouders zaten dus in de maffia. En die jongen was dus de baas over hen, om het zo maar eens te zeggen? En omdat haar ouders het ergens niet mee eens waren, waren ze dus gevlucht? Langzaam begonnen de puzzelstukjes bij Rosa op hun plaatsen te vallen. Maar ze was niet geschokt. Ook niet dat ze nu naast een maffiabaas zat. Absoluut niet zelfs. Ze vond Eric aardig en voor mensen die je aardig vindt hoef je toch niet bang te zijn? Nou ja, in de meeste gevallen dan. In ieder geval was ze niet bang voor Eric. En bovendien was hij nog jonger als haar. Het was eventjes stil en dat vond Rosa best. Eventjes rustig nadenken. Ze ging eventjes ontspannen zitten en hield haar hoofd een beetje gebogen. Ze sloot haar ogen en dacht rustig na. Had ze iets gemerkt aan haar ouders? Ja, ze waren veel gestressder en keken telkens bang uit het raam. "Best stom van mij, eigenlijk. Toen mijn ouders opeens heel erg gingen stressen en telkens bang uit het raam keken, dacht ik dat ze problemen hadden met de belasting en dat soort dingen. Dat ze de heur enzo niet meer konden betalen" zei Rosa zachtjes en rolde met haar ogen. Dat was natuurlijk zo naief als de pest, want ze hadden altijd de huur kunnen betalen. Haar ouders hadden veel geld gehad. Argh. Met elke seconden kreeg ze een grotere hekel aan haar ouders. Waarom waren ze niet eerlijk geweest? Je kon verdomme je eigen dochter toch wel vertrouwen? Misschien wilde Eric haar wel uitleggen waarom...

"OK. Twee voorwaarden, anders doe ik niet mee" zei hij "1: je mag dit echt, echt aan niemand vertellen. Nooit. Twee: je mag me alles vragen maar ik hoef geen antwoord te geven. Akkoord?" Rosa verschoof wat op haar schommelstoelding. Yeah, gelukt. Rosa glimlachte. "Prima. Geloof me, zelfs als ze me martelen vertel ik niets. Geheimen zijn erg belangrijk voor mij, vooral omdat ik me dan vereerd voel omdat me dan iets toe durft te vertrouwen" zei Rosa en rechtte haar rug weer. Ze wachtte totdat Eric iets zei en ondertussen draaide ze rondjes. Telkens iets harder, en nog iets harder en nog iets harder. Oef. Ze stond weer stil. In een tekenfilm zouden haar ogen nu heel snel in hun oogkassen ronddraaien. Buh. Geweldig. Voorzichtig stond ze op, de grond draaide voor haar ogen. Waarom was duizelig zijn nou zo...duizelig? En toen viel ze. O nee, nu stond ze natuurlijk voor lul. Wat zou hij wel niet denken? Een of andere vage dronkenlap? Nee, dat kan niet, want hij had haar niet zien drinken. Bovendien dronk ze ook niet. Het leek wel slowmotion. Heeeeelp!

[Eric Moore]

"Best stom van mij, eigenlijk. Toen mijn ouders opeens heel erg gingen stressen en telkens bang uit het raam keken, dacht ik dat ze problemen hadden met de belasting en dat soort dingen. Dat ze de huur enzo niet meer konden betalen." Erics ene mondhoek ging onwillekeurig een eindje omhoog, hoewel het beeld niet erg grappig was, net zomin als het verhaal. Het was een lachje van verbijstering. Hij was toch wel een soort van expert op mafia gebied, maar zo'n ongeorganiseerde chaos had hij zich niet voor kunnen stellen. Stelletje amateurs, dacht hij weer minachtend. En wat Rosa's ouders betrof, als je je angst liet zien aan je onwetende dochter was je of dom of bedroevend slecht in liegen. En als je bedroevend slecht was in liegen had je beter helemaal van de mafia weg kunnen blijven. Zonder er echt een serieuze gedachte bij te hebben gaf de jongen geirriteerd een trap in het zand. Het effect was verre van geruststellend and it didn't make him feel any better. Niet dat hij nou zo hard getrapt had, net genoeg om een minuscuul wolkje stof en zand op te wapperen. Waarom werd het niet makkelijker? Waarom had hij telkens alleen maar meer problemen? Met Rosa, nu, die leek op een cunning trick van karma om al zijn herinneringen een voor een weer naar boven te brengen. Met Roosroos, tegen wie hij niet eerlijk kon zijn maar ook niet meer kon liegen. Met Amelie die hem telkens wilde helpen en vond dat dit een veel te grote last was voor haar 'kleine broertje' maar die verdorie geen idee had waar ze het over had. En zichzelf accepteren om wie hij was (geweest) en wat hij gedaan had werd ook steeds moeilijker. Omdat elke keer er iets bij kwam.

"Prima. Geloof me, zelfs als ze me martelen vertel ik niets." Huh. Eric hoopte van harte dat het niet zover zou komen. Het was ook niet in de lijn der verwachtingen eerlijk gezegd. Mensen die hem op wilden sporen hadden wel makkelijker bronnen. Maar Rosa had after all nog steeds geen idee wat ze zei. Hij wel. Oh, wat een geweldige herinneringen weer. Whatever, he'd survived. "Geheimen zijn erg belangrijk voor mij, vooral omdat ik me dan vereerd voel omdat me dan iets toe durft te vertrouwen." Hij glimlachte een beetje zuur. "Geheimen zijn erg belangrijk voor mij omdat er levens van afhangen..." En niet alleen de zijne. Zoals men al gemerkt zou kunnen hebben was hij daar de laatste tijd niet al te voorzichtig mee omgegaan. "Maar okay dan. Fijn dat je het er niet over gaat hebben." Hij duwde zich een klein eindje af op de schommel; Eric kon nou eenmaal nooit helemaal stil zitten. De laatste tijd dan, vroeger had hij er veel minder problemen mee gehad. Op het ogenblik ging hij zachtjes heen en weer zonder er echt veel aandacht aan te besteden. "Ik heb jouw ouders ontmoet, die keer in New York... ik denk dat jij er toen ook was. Best aardig, eigenlijk." Zijn stem klonk emotieloos toen hij dat zei, als de oude Eric, en hij rolde met zijn bruine ogen. To hell met dit gesprek! Maar Rosa was aardig en verdiende echt een uitleg. "Ze zijn gestopt met de mafia, maar het is niet bepaald een freelance iets. You're in for life. Vandaar denk ik dat tripje naar Hamburg, en dat ze jou niks konden vertellen."

Zijn gedachten dwaalden af naar een andere mogelijkheid in een ander universum, waar zijn ouders ook die keus gemaakt zouden hebben. Hoe zou het er dan uit hebben gezien? Zou hij dan nog steeds zo geeindigd zijn? Met een zelfmoordpoging op zak en een heeeeeel slecht geweten? Hij schudde zijn hoofd als om zijn hersens weer op een rijtje te krijgen. Het had geen zin erover te denken. Het was niet gebeurd, het had ook nooit kunnen gebeuren met zijn ouders. Ze waren van een heel ander materiaal dan Rosa's ouders. Hard, gemaakt voor dit leven, en er heel tevreden mee. En hij ook. Om eerlijk te zijn, als zijn ouders wel die keus hadden gemaakt was er niet eens een garantie dat hij het er mee eens zou zijn geweest... Hij staarde balorig naar de grond. This sucked. "Angelo is naar ze op zoek, om ze dood te maken. Hij weet niet waar ze zitten, en ik ben over het algemeen beter geinformeerd, so he called me for a favor." Oeps. Misschien had hij dit soort dingen iets minder hard en duidelijk kunnen zeggen. "I'm not yet sure what I'm going to do... helping your parents would certainly get me into trouble. Als het al niet van Angelo is omdat," hij grijnsde "hij bang voor me is, dan moet ik toch zeker aan Jim uitleggen wat me bezielde. I could still do it though..." Het moment leek stiller en langer dan hij had gedacht. Hij keek nu pas weer op, onzeker en daardoor killer dan hij had willen zijn. Het was de eerste keer in zijn leven dat hij iets eng vond. Dingen vertellen. Great. Hij werd echt een watje.

Rosa was overeind gekomen, en ze wankelde. Het duurde maar een seconde voor dat feit registreerde. Ging ze alsnog in shock? He supposed he couldn't blame her if she did- it was hardly a pleasantries exchange they'd had. But to be honest had hij iets anders van haar verwacht. Ze kon natuurlijk ook gewoon draaierig zijn door de schommel? Wat het ook was, ze was danig uit balans. Oh, ze viel. Hard op weg naar de grond. Maar niet verrassend dat Eric haar opving. Hij had wel snellere reflexen nodig gehad. "Hey, gaat het? Moet je even gaan zitten?" Voorzichtig, ondersteunend, hielp hij haar op de grond neer te ploffen en ging ernaast zitten. "Kan gebeuren als je met schommels draait" grijnsde hij.