Time for some action

[Sanne de Wolf]

De regen drupte zachtjes tegen het raam, en Sanne lag te woelen in haar bed. Ze kon weer is niet slapen. Thuis had ze haar ritme helemaal omgedraaid en nu ze hier op Direon was, bleek het moeilijk te zijn om het weer normaal te krijgen. Ze zuchtte geërgerd en ging rechtop in bed zitten. Dit had klaarblijkelijk geen zin. Buiten begon het langzaam licht te worden en de vogels begonnen te kwetteren. Normaal gezien zou Sanne nu pas thuis komen. Ze gaapte. Wat kon je allemaal doen in een tehuis, om zes uur ’s ochtends? Ze knipte het nachtlampje naast haar bed aan en zocht naar haar dagboek. Misschien zou het helpen als ze alles een beetje van zich af zou schrijven. Haar voeten raakte de koude kamervloer en Sanne bedacht dat het leuk zou zijn als ze een kleedje zou maken om neer te leggen. Hopelijk hadden ze stofjes, naald en draad hier, anders zou ze naar het dorp moeten om wat dingen te kopen. Ze was het tehuis nog niet uit geweest en had ook nog niet echt vrienden gemaakt, dus dan zou ze op eigen initiatief op iemand af moeten stappen om de weg te vragen.

De rits van haar tas maakte, naar haar idee, een hard geluid toen ze hem open schoof. Sanne had de moeite nog niet genomen om uit te pakken, want ze wilde zich hier niet thuis gaan voelen. Ze had het recht niet om hier te zijn, dus waarom zou ze eraan wennen? Het meisje rommelde wat in haar spullen en vond haar dagboek op de bodem van haar tas. Het boek had een saaie, witte kaft en zag er niet echt bijzonder uit. Ze besloot dat ze het dagboek ook wat leuker zou maken, als tijdverdrijf. Sanne ging weer op haar bed zitten en sabbelde op de achterkant van haar pen. Waar moest ze beginnen? Ze keek naar de laatste volgeschreven pagina en besefte zich dat het al een hele tijd geleden was dat ze iets in het dagboek had neergekrabbeld.

Een halfuur later was ze klaar met schrijven. Ze was uitgebreid ingegaan op de ontwikkelingen van de afgelopen periode. Wat was er veel gebeurd! Een beetje verbijsterd door de hoeveelheid tekst staarde ze naar de pagina’s. Ze voelde zich wel opgelucht dat ze het eruit had gekregen. Omdat Sanne eigenlijk nooit met iemand praatte over wat haar bezighield was haar dagboek altijd haar uitlaatklep geweest. Al haar gevoelens en gedachtes kon ze kwijt op het papier. Inmiddels was het gestopt met regenen en begon de lucht buiten een beetje op te klaren. Ze tikte met haar nagels tegen haar nachtkastje en dacht na over wat ze nu zou kunnen doen. Misschien was het handig als ze zich eerst even aan zou kleden, voor ze zich uit haar kamer zou wagen.

Toen ze een setje kleding uit haar tas had gehaald en de kleren bekeek had ze ineens zin om ook haar kleren een beetje op te leuken. De groene ogen richtte zich op het raam en ze zuchtte. Hoe kwam het dat ze ineens zo’n creatieve aandrang had? Verveelde ze zich dan werkelijk zo erg? Blijkbaar was dat een soort trigger voor haar creativiteit. Sanne wurmde haar dunne lijfje in het lichtblauwe t-shirt en wrong zichzelf in een spijkerbroek. De meeste kleren die ze had waren onopvallend, iets wat eigenlijk een wonder was als je bedacht dat ze met haar lichaam de meeste kleding op de kinderafdeling moest kopen. Ze was geen klein meisje, maar haar tengere bouw zorgde dat iedere volwassen maat te groot was. Ergens was het vreemd dat Sanne zo dun was, aangezien haar ouders beide nogal ‘groot’ waren. Ze trok haar grijze all-stars aan en pakte haar potje wax. Ze smeerde het tussen haar handen en haalde die vervolgens nonchalant door haar haar. Kort haar was wel makkelijk, want ze hoefde er niet veel aan te doen.

Met een klein beetje poeder en mascara was haar uiterlijk wel klaar en ze liep de gang op. Nieuwsgierig wandelde ze door het gebouw, tot ze bij een deur kwam waar een bordje met “Speelkamer” naast hing. Misschien dat ze hier wat stofjes zou vinden. Onzeker duwde Sanne de deur open en keek naar binnen. De gordijnen in de kamer waren dicht, dus het was er erg donker. Binnen hoorde ze het gezoem van een computer die niet was afgesloten. Met haar hand zocht ze naar de lichtschakelaar. Ze vond het een paar centimeter van de deur af en knipte het licht aan. Haar ogen moesten even aan het felle licht wennen, maar uiteindelijk kon ze goed rondkijken. Het was vrolijk in de kamer, kinderlijk maar toch ook wel gezellig. Er stonden een aantal kasten en daar liep Sanne direct op af. Als er dan al stofjes lagen hier, dan moesten ze daar liggen.

Ze trok een kast open en meteen vielen er allerlei dingen uit. Met veel lawaai donderde er speelgoed over Sanne heen en die viel geschrokken op de grond. Bedolven onder de spullen keek Sanne naar de inhoud van de kast. Niets anders dan autootjes, barbiepoppen en actionmans. Ze zuchtte. Behendig ging ze weer staan en liep naar de volgende kast, de rotzooi zou ze straks wel opruimen, nam ze zich voor. In de tweede kast vond ze ook niets nieuws, maar bij kast nummer drie ontdekte ze de knutselspullen. Ze pakte wat lichtgekleurde stofjes met schattige printjes, vulling en de naaidoos. Kalm ging ze in de hoek op een zitzak zitten en begon identieke vierkantjes te knippen. Toen ze even pauze hield zag ze de troep die ze gemaakt had. Er lagen reepjes katoen op de vloer, de troep uit de kast lag verspreid door de kamer en het viel haar op dat er ook andere mensen hun rotzooi niet hadden opgeruimd. Sanne hield niet zo van rommel en dus legde ze haar naaiwerk neer en begon op te ruimen.

Zonder al te stil te doen, gooide ze al het speelgoed in de kratten die op de grond stonden. De roze kratten voor het meisjesspeelgoed, de blauwe voor de jongens. Al snel was de vloer vrij van kinderspullen. Ze zette de kratten in de kasten en keek om zich heen. Het was al een stuk netter in de speelkamer. Ongedurig ruimde ze de restjes stof op en bekeek de vloer. Het was er ontzettend smerig. “Gadverdamme!” Riep ze uit, toen ze zag dat er kauwgum op de vloer was geplakt. Sanne ging op zoek naar een emmer, een bezem, een stoffer en blik en een doekje. Eerst veegde ze de vloer, en ging er toen met het water en het doekje overheen. Ze nam de kasten, de bureau’s met de computers en het raamkozijn af. Tevreden keek ze om zich heen. Het was helemaal schoon.

OOC: En wie hoort Sanne's opruimwoede, zo vroeg in de morgen?

[Manuel Páblos]

Een forse, breedgeschouderde man stormde woest op hem af. Zijn groene ogen spoten vuur, terwijl grote handen tot vuisten geknepen rond zijn lichaam zwaaiden. Manuel kreeg het benauwd. Hier zat hij dan, ergens in een doodlopend steegje met een monster voor zich. Achter zich rees een hoge muur op, met prikkeldraad omarmd. Manuel kende deze sloppenwijk van Portugal maar al te goed, maar bij het gevecht zojuist had hij verder niet nagedacht en was het eerste beste steegje in gedoken. Heel dom dus…
De man die zo woest op hem was af komen stormen, hield vlak voor Manuel stil. Hij hijgde zwaar van boosheid en deed een greep naar de kleinere jongen voor hem. Manuel was de man te snel af, wat hem, zo mogelijk, nóg woedender maakte. Nog een keer haalde de man uit en kreeg Manuel bij zijn shirt vast. ‘Je weet waarom ik een hekel heb aan jongens zoals jij….!’ Siste de man in kwaad Portugees. Hij rukte Manuel wild heen en weer en duwde hem vervolgens tegen de brede muur aan. Prikkeldraad doorboorde zijn rug. De man tegenover Manuel was sterker en dus had het geen zin zich verder te verzetten. Een stomp in zijn maag deed Manuel naar adem happen. Eenmaal weer wat rustige gluurde de jongen voorzichtig over de brede schouders van meneer engheid en ontdekte daar zijn medebendeleden. Ze keken hem triomfantelijk en bespottelijk aan. ‘Wie denk je nou dat je bent?’ Schreeuwden ze in het Portugees naar hem toe. ‘Denk je dat jij ooit iets zou kunnen bereiken?’ Ze lachten hem hardop uit en af en toe spuugde er eentje naar hem. Manuel vertrok geen spier en keek ze strak aan. Het prikkeldraad duwde zich zo mogelijk nog verder in zijn vlees en maakte Manuel woest. Uit de verte hoorde hij de spottende opmerkingen nog. ‘Há, niemand houd van je! Je stelt niets voor! Weet je wie jij bent? Een mislukkeling!’
Langzaam was Manuel rood en tegelijkertijd wit aan gelopen en schopte vol op de schenen van de brede vent. De man kromp brullend ineen en deed in het wilde weg een uithaal. Manuel verborg zijn hoofd tussen zijn armen en wachtte af. Het zou niet lang meer duren… Een benauwd gevoel omving zijn lichaam. En toen gebeurde het… Een luide knal…!

Manuel schoot overeind en probeerde zijn ademtekort op peil te krijgen. Verwilderd keek hij om zich heen en ontdekte dat alles weg was. De vent, de jongens met hun spottende opmerkingen, het steegje met prikkeldraad… Alles! Langzaam drong het tot Manuel door waar hij was en uitgeput liet hij zich terugvallen op het kussen. Druppeltjes zweet balanceerden op zijn voorhoofd. Snel veegde hij ze er vanaf en streek een krul uit zijn gezicht. Wat was dát raar geweest zeg! Het mocht dan wel een droom zijn, voor Manuel leek het levensecht. De gezichten die hij herkende, het bekende steegje, het misvormde prikkeldraad… Manuel had bijna de geur kunnen ruiken! En dan was er die knal geweest. Wat was dat?
Manuel probeerde zijn gedachten af te leiden en keek naar zijn wekker. 06.07 Knipperde het in rood. Nou ja, slapen kon hij toch niet meer… Manuel hees zichzelf weer omhoog en bleef op de rand van zijn bed zitten. Even goed wakker worden…!

BOEM! En weer was er een fiks lawaai. Er was dus toch iets aan de hand! De jongen plukte een broek van de grond en hees zichzelf erin, waarna hij zijn gespierde bovenlichaam door een shirt heen liet glijden. Snel gooide hij wat koud water in zijn gezicht, wierp een blik in de spiegel, fatsoeneerde zijn haar snel en liep de kamer uit. Vanuit de verte klonk wat gestommel. Manuel richtte zijn oren erop en deed rustige stappen in de richting van het geluid. Voor een deur met het bordje ‘Speelkamer’ erop, hielden zijn voeten stil. Hier was het.
Nieuwsgierig opende Manuel de deur voorzichtig en gluurde naar binnen. Een meisje stond gebogen over een berg speelgoed en wierp ze gesorteerd in twee bakken. Hij herkende haar van de ontmoeting op zolder.
'Hee!' sprak hij vriendelijk. Hij staarde even naar haar bezigheden. Wauw, deze ruimte was inderdaad klaar voor een grote schoonmaak. 'Jij bent vroeg uit de veren!' Hij bestudeerde haar gezicht voor een reactie. Hij keek naar haar. Haar korte blonde haar gaven het meisje iets vlots, spontaans. Het stond haar leuk, vond Manuel. Zijn blik ging door de kamer heen. 'Zal ik je helpen met opruimen?' bood hij vriendelijk aan. Een glimlach brak door op zijn gezicht en snel gaf hij een knipoog. Benieuwd naar haar reactie wachtte de jongen af.

[Gaya Somerset]

Een zwarte schim werd haar vader en de bibliotheek werd haar huis. Gaya vroeg hem of hij haar wilde helpen met huiswerk, maar hij weigerde. Met een bulderende stem verklaarde hij dat hij geen geld had om drank te kopen en daarom geen aandacht aan haar kon geven. Wat een redenatie. Gaya stampvoette en gooide haar huiswerk op de grond. Ze werd boos op haar vader en plantte haar gebalde vuisten keer op keer in zijn borstkas. Hij gaf geen krimp. Er klonk het geluid van hol staal en het echoën van haar klappen. Haar vaders blik was verstard en plotseling kwam de robot tot leven. Met vreemde, onmenselijke bewegingen liep hij naar haar toe en met iedere stap die hij zette groeide hij. Gaya werd daarentegen steeds kleiner en probeerde weg te rennen, maar haar voeten zaten vast aan de grond. Ze trok met alle macht aan het tapijt en probeerde zich los te wringen. De stem van haar moeder riep dat ze naar haar toe moest komen, voordat de robot haar op zou eten. Haar moeder, met gespreide armen, stond even verderop en snapte niet waarom Gaya niet naar haar toe kwam. ‘Ik zit vast! Mama! Help dan toch!’ probeerde ze te roepen, maar de woorden kwamen niet uit haar mond. Een verstikkend gevoel kwam over haar en haar borstkas voelde verkrampt. ‘Dan niet. Je luistert ook nooit naar me.’ sprak moeder tenslotte en ze droop teleurgesteld af. Gaya wierp een blik naar achteren en zag dat de robot stilstond. Haar voeten kwamen los van de grond en ze liep naar haar vader toe. Ze duwde hem tegen zijn buik en langzaam, heel langzaam, viel de robot om. En toen hij op de grond kwam maakte hij een kabaal van jewelste.

Snakkend naar adem en grondig bezweet werd Gaya wakker in haar eigen bed. Haar twee kamergenoten sliepen nog. Het meisje draaide haar hoofd en keek even op de wekker. 6:00. Ze zuchtte en liet zich op haar bed neerploffen. Wat was het warm trouwens. Gaya gooide de deken van zich af en zuchtte weer. Waarom moest ze dan ook om zes uur in de ochtend wakker worden? Ze wist precies waarom. Ze had zojuist een nachtmerrie gehad die haar had gewekt. Waarvan ze nog steeds in het zweet baadde trouwens, dus besloot ze maar om te gaan douchen. Niets was lekkerder dan een douche in de vroege ochtenduren.
Gaya stapte uit haar bed en sloop naar de deur. Ze probeerde zo weinig geluid mogelijk te maken, voor het geval dat ze haar kamergenoten zou wekken. Een ruzie was nou niet bepaald waar ze op zat te wachten. En al helemaal niet op chagrijnige ochtendmensen.

Haar voeten raakten de koude grond en Gaya voelde hoe het kippenvel zich over haar lichaam verspreidde. Ze zette een paar stappen richting de witte kast waarin alle handdoeken lagen, waarna ze er één uitpakte. Deze gooide ze over de douchecabine zodat ze hem meteen kon pakken wanneer ze klaar was. Anders was het zo koud.
Het meisje kleedde zich uit en liet haar nachtkleding op een hoopje vallen. Ze keek in de spiegel en zag hoe twee enorme wallen onder haar ogen hingen. Haar huid was bleek en ze zag er niet gezond uit. Haar hele lichaam niet. Ze was extreem dun en leed niet eens aan anorexia. Wie weet kwam het wel gewoon door de slechte voeding van vroeger. Het meerdere malen overslaan van het avondeten en het vele junkfood dat het gezin altijd nuttigde. Ze had ook verschillende rode vlekken op haar benen die vergezeld werden door witte strepen. Littekens. Ook op haar armen had ze er een paar, maar wel een stuk minder. Daar viel het altijd zo op.
Gaya opende de kraan en ging eronder staan. Brr. Het was nog koud. Ze voelde hoe de waterdruppels over haar lichaam gleden en hoe het water langzaam warmer werd. Haar haar plakte langs haar gezicht en ze sloot haar ogen. Dit was heerlijk. Ze voelde hoe de rust over haar lichaam en geest viel, en hoe ze eindelijk niet meer hoefde na te denken. Gaya hield van douchen. Ze kon er uren onder staan. Simpelweg om het feit dat ze dan eventjes niet hoefde na te denken.

Een klap maakte dat ze haar ogen geschrokken opende. Was er iemand beneden? Gaya sloot de kraan en keek op de klok die in de badkamer hing. Het was inmiddels alweer bijna half zeven. Met haar handen greep ze de handdoek en sloeg deze om zich heen. Ze rilde terwijl ze met haar voeten weer in aanraking kwam met de koude tegels en droogde zich vlug af. Vervolgens schoot ze weer in haar pyjama om het maar minder koud te hebben. Nog meer lawaai. Herrie van beneden. Was er een inbreker? Of was er misschien iemand stennis aan het schoppen? Niemand van Direon zou nu toch wakker zijn, dacht Gaya. Toch kon ze de nieuwsgierigheid niet bedwingen om even te gaan kijken. Op blote voeten liep ze door het tehuis, op zoek naar de oorzaak van het geluid. Haar voeten brachten haar voor een deur waar een bordje aan hing. “Speelkamer” stond er in vrolijke letters op geschreven. Haar hand sloot zich om de deurknop en ze draaide deze. Vervolgens gaf ze kracht en opende ze de deur. Er waren twee mensen in de “speelkamer” en Gaya keek ze vragend aan. Wat waren ze toch in godsnaam aan het doen? De twee onbekende mensen praatten met elkaar. De jongen zei iets tegen het meisje, tenminste. Het meisje leek wel aan het opruimen te zijn geslagen. Gaya snapte het niet en bleef daarom maar een beetje ongemakkelijk in de deur opening staan. Zou het tweetal haar überhaupt opgemerkt hebben?

[Sanne de Wolf]

“Hee! Jij bent vroeg uit de veren!” Sanne keek op, het was Manuel. “Zal ik je helpen opruimen?” Hij glimlachte en gaf haar een knipoog. Ze moest de neiging om om zich heen te gaan kijken tegen wie hij het had onderdrukken, want ze was alleen en dus was het overduidelijk dat hij op haar doelde. Ze glimlachte verlegen en ze voelde hoe haar wangen langzaam rood werden. Spontaan zijn was niet Sanne’s sterkste kant. De enige persoon tegen wie ze rake opmerkingen kon maken was haar moeder, en die had ze al een paar dagen niet meer gesproken. “Hey..” Zei ze zachtjes. “Is goed hoor.” Ze keek hem even aan en keek toen weer snel naar de vloer. Eigenlijk was ze ook wel een beetje bang voor jongens, bang dat ze op haar vader zouden lijken.

Sanne zat rustig in haar kamer een boekje te lezen toen ze beneden de deur hoorde slaan. Snel rende ze naar het raam en zag hoe haar moeder de auto in stapte en wegreed. Harde voetstappen klonken op de trap. Sanne hield haar adem in – Daar kwam hij dan. Met een klap vloog de deur open en ze draaide zich angstig om. Haar vader stond hijgend in de deuropening, met een pollepel in zijn hand. Er kleefde nog een beetje beslag aan. Ze wist dat hij net ruzie had gehad met haar moeder, anders had Eva nooit zo hard met de deur gegooid toen ze weg ging. “Jij! Jij bent précies zoals je moeder. Jij bent alleen maar goed voor mijn lust en verder, verder ben je níets waard, hoor je me? Waardeloos stuk vreten!” Hij beende op haar af en Sanne dook ineen. Suizend daalde de pollepel neer en toen nog is, en nog is. Haar vader liet het ding vallen en begon met zijn vuisten op haar in te slaan. Uiteraard niet op haar gezicht, nee, hij wist wel beter. Dat zou opvallen op school en Eva zou zich vast afvragen hoe een blauwe plek in het gezicht van haar kind kwam, als ze weer terug was van haar vlucht. Na een paar minuten stopte hij. Sanne lag trillend op de grond, maar bewoog verder niet. Ze hield haar ogen dicht en hoopte dat hij weg zou gaan. Hij ging niet weg. Ze hoorde zijn broek ritselen toen hij knielde, en plots voelde ze een hand over haar rug glijden. “Sorry meisje. Kom, kom even bij papa op schoot.” Ze bewoog zich niet. Ze wilde zich niet bewegen, ze wist wat er nu komen ging. Omdat ze niet reageerde trok Gerard haar op schoot. Zijn hand bewoog zich over haar buik, naar haar broek. Hij gleed langzaam naar beneden. Sanne sperde haar ogen wijd open. “Fijn hè?” Zei hij. “Ons geheim.” Fluisterde hij dreigend in haar oor.

Nee, Manuel moest op zijn tellen passen. Sanne hoopte dat hij niet dichtbij zou willen komen, of haar zou willen knuffelen zoals ze de jongens op haar oude school wel eens met de meisjes had zien doen. Hij moest van haar afblijven. Ze snoof, strijdlustig, maar dat was niet te merken voor een buitenstaander. Plotseling ging de deur open en Sanne zag hoe een meisje de kamer binnenkeek. Ze leek wat jonger dan zijzelf was, maar ze zag er ook wel schattig uit. Ze scande het lichaam van het meisje, iets wat ze al jaren deed. Op zoek naar blauwe plekken of littekens, zoekend naar herkenning. Ze zag wat witte streepjes en keek vragend naar het meisje. Zou ze dat zelf gedaan hebben – Of had zij ook zo’n vader? Een beetje wantrouwend nam ze de houding van het meisje in zich op. Ze leek niet echt op haar, ze kwam een stuk meer zelfverzekerd over, vond Sanne. Nee, die streepjes kwam niet door iemand anders.

“Hai..” Zei Sanne zacht. Ze durfde niet meer te zeggen. Vertwijfeld keek ze even naar Manuel. Misschien had hij hier met het meisje afgesproken en stond zij nu tussen hun geknuffel en gezoen in. Oh, wat was ze toch ook stom! Ze had kunnen weten dat het niet toevallig was dat hij hier naar toe was gekomen. En dan nu dat meisje dat binnen kwam, ja, het was vast afgesproken. “Nou, ik zie dat jullie een afspraak hebben, dus ik eh- ik ga maar weer..” Zei ze bijna op fluistertoon. Ze liep snel naar de zitzakken en pakte haar naaiwerkje op. Terwijl ze naar de deur liep durfde ze de twee niet aan te kijken. Ze staarde onophoudelijk naar de grond. Dit was iets wat ze had kunnen voorspellen. Manuel was vast net zoals haar vader, alleen hij maakte er geen geheim van. Hij deed het gewoon openlijk, of nou ja, bijna openlijk. Hij sprak gewoon ergens af, en sloop niet zomaar iemands kamer binnen. Dat kon natuurlijk ook niet op Direon, want iedereen had minstens één kamergenootje.

Door deze gedachtes werd Sanne ineens heel misselijk. Herinneringen spoelde over haar heen als een golf. Een golf werkte zich ook langs Sanne’s slokdarm omhoog, met de snelheid van een race-auto. Ze kokhalsde, maar wist nog net op tijd te zorgen dat ze niet moest overgeven. Ze slikte het weg en greep met één hand de deurknop vast. Gadverdamme! Een zure smaak bleef in haar mond hangen en ze staarde angstig naar de vloer. Ze kuchte een paar keer, in de hoop dat het niet zou opvallen dat ze zojuist bijna had overgegeven.


OOC: Dit word het uberlange-post-topic. xD

[Manuel Páblos]

‘Hey..’ klonk het zachtjes uit haar mond. Ze leek ietwat verlegen na zijn knipoog. Ze stemde in met zijn voorstel om mee te helpen opruimen. Manuel scande met zijn bijna zwarte kraalogen de ruimte. Zo te zien was Sanne nu al aardig bezig geweest en hoefde er niet super veel meer te gebeuren. Manuel ontdekte in de hoek een emmer met spons en liep er naartoe. ‘Zal ik hier maar beginnen?’ sprak hij vrolijk voor de vroege ochtend en wees naar een van de ramen. Ze zagen er meer grijs en troebel uit dan glanzend doorzichtig. De ramen waren erg hoog, dus Manuel pakte ergens een tafeltje vandaan en hees zichzelf er in een soepele beweging op. Hij keek nog even achterom en zag Sanne verlegen en ver in gedachten naar de grond kijken.

Langzaam draaide Manuel zich weer terug naar het raam en begon in gedachten de ramen te lappen.
Zou ze mensenvrees hebben? Manuel wist haar verhaal natuurlijk niet, dus het zou goed kunnen! Had hij iets verkeerds gezegd, dat ze zo onbereikbaar leek? Met sommige mensen moest je hier op Direon heel voorzichtig zijn, wist hij. Iedereen had zijn eigen verhaal, zijn eigen geschiedenis. Manuel probeerde continu weg te lopen voor zijn geschiedenis, maar de gebeurtenissen bleven hem achtervolgen. Wat er ook gebeurde, alle wegen in zijn gedachten leken uit te komen bij dat ene punt: zijn ouders. Ookal had Manuel zich altijd voorgehouden dat hij simpelweg geen ouders had, maar steeds vaker kwam het idee terug. Stel dat hij ze wel zou hebben? Waarom had hij ze dan nooit gekend? Ze zouden niet van hem houden, dat stond vast. Want wie kon er nou van hem houden? Zo’n probleem kind, zonder ouders, uit het buitenland… Wat had hij te bieden?

Manuel schoof op naar het volgende raam en zakte steeds verder weg in gedachten. De droom die hij vannacht had, liet hem weer merken dat hij een mislukkeling was. Ze hadden hem uitgelachen, naar hem gespuugd en spot met hem gedreven. Wat stelde hij nou voor?
Manuel schrok op uit zijn gedachten toen hij een stem hoorde. Het was Sanne die een ander meisje begroette. Manuel had het andere meisje nog nooit eerder gesproken en keek van de een naar de ander. Hij zag dat Sanne terug keek. Even blikte hij diep in haar ogen om iets wijzer te worden, maar nadat hij de vragende blik in haar ogen zag, gaf de jongen het op.
‘Hee!’ sprak Manuel weer vrolijk. ‘Kom er gezellig bij!’ Een grijns brak door op zijn knappe gezicht. De jongen keek terug naar Sanne en merkte dat ze zich behoorlijk ongemakkelijk voelde. Manuel kon mensen altijd heel goed aanvoelen, zo ook bij Sanne. Vragend keek hij haar aan, maar haar ogen bereikte hij niet gezien ze naar de grond staarde. Haar lippen gingen op en neer toen ze amper verstaanbaar iets sprak. ‘Nou, ik zie dat jullie een afspraak hebben, dus ik eeehm.. Ik ga maar weer,’ klonk het fluisterend. Met stomheid geslagen keek Manuel van het ene meisje naar de ander. Hij snapte er niets meer van. Te verward om ook nog maar iets te doen, hief hij vragend zijn armen op naar het nieuwe meisje en wachtte af wat Sanne zou doen. Ze raapte het een en ’t ander bij elkaar en wilde de ruimte uit snellen. Toen pas drong het tot Manuel door. Ze dacht dat ze teveel was geweest omdat hij en het nieuwe meisje zogenaamd een afspraakje hadden.
Hij liet de spons terug in emmer vallen, sprong van de tafel af en rende achter haar aan, het nieuwe meisje spontaan vergetend.
Hij pakte haar arm beet en dwong haar zo lichtjes en toch vriendelijk om stil te staan. Snel bedacht hij zich en liet haar arm los. Wie weet wat ze mee had gemaakt…? Verontschuldigend keek hij haar aan.
‘Sorry, dat had ik beter niet kunnen doen,’ fluisterde hij, zijn ogen in die van haar borend. ‘Ik ken haar niet, echt niet!’ sprak hij, zodat het nieuwe meisje hem ook kon horen en keek haar even over zijn schouder aan. Snel zochten zijn ogen weer die van Sanne, terwijl hij op “veilige” afstand bleef staan.
‘Ik denk dat we een nieuwe start moeten maken.’ Kort veegde hij wat haar van zijn voorhoofd opzij en keek Sanne bijna smekend aan. ‘Het is allemaal wat raar gelopen.’ Nog steeds keek hij haar smekend aan. Wat zou ze doen…?

[Sanne de Wolf]

Zijn hand sloot zich om haar arm en Sanne raakte de weg kwijt. De wereld begon te vervormen. Ze hoorde een stem, ver weg, steeds verder weg. “Sorry, dat had ik..” ”JIJ SMERIGE ROTHOER!” Gerard pakte haar arm vast en trok haar tegen zich aan. Ze voelde zijn hete adem in haar nek. Het voelde alsof een hond aan haar stond te snuffelen. “Ik hoorde van de buren dat je met hun zoon hebt gepraat. WAAROVER?” Druppeltjes spuug landde in haar ontblootte nek. Sanne ademde zwaar en gaf een ruk aan haar arm. Gerard sloeg zijn arm om haar borstkas en duwde nog harder. Een felle pijnscheut joeg door haar lichaam heen. “Nergens over! Hij vroeg of ik een leuke dag had gehad, dat was alles papa!” Hij drukte nogmaals hard op haar longen. Alle lucht werd er uit geperst en Sanne hapte naar adem. “Lieg niet! Als de buren zeggen dat je gepráát hebt, betekent dat een heel gesprek!” Ze had alleen maar ‘Ja, en jij?’ gezegd, en was daarna verder gelopen. Ze was veel te bang voor de buurjongen geweest. “Nee! Nee, echt niet! Het spijt me!” Hij zuchtte. “Mij ook.” Hij duwde haar van zich af en Sanne viel op de grond. Hij drukte zijn voet in haar buik en gaf een flinke schop. Ze rolde zich op tot een balletje en bleef met een vertrokken gezicht op de grond liggen. Ze hoorde hoe Gerard de kamer uit liep en begon zachtjes te snikken. Tranen rolden over haar wangen en ze zwoor nooit meer met de buurjongen te praten.

Langzaam begon de realiteit weer tot Sanne door te dringen. Haar heupen lagen op iets hards, en haar borstkast ook. Nu ze erover nadacht, ze lag met haar hele lijf op iets hards. Onzeker deed ze haar ogen langzaam open. Door haar wimpers heen zag ze een tapijt, en twee voeten. Ze probeerde te gaan zitten maar haar hoofd bonkte zo erg dat ze wel moest blijven liggen. Met haar hand zocht ze naar de muur, en die vond ze een paar centimeter van haar hoofd vandaan. Het kostte haar veel kracht om die paar centimeter te verschuiven en rustig tegen de muur aan te gaan zitten. Haar benen liet ze voor haar torso liggen, lang uitgestrekt. Ze merkte dat haar gezicht nat was, blijkbaar had ze in het echt ook gehuild. Versuft schudde ze haar haar uit haar ogen en wreef met haar handen over haar gezicht.

Angstig begon Sanne de voeten te bekijken die zojuist voor haar gezicht hadden gestaan. Ergens was ze bang dat het de voeten van haar vader waren. Het kon niet – Hij had een veel grotere schoenmaat. Een klein beetje gerustgesteld volgde ze de rest van het lichaam. Benen, handen, armen, buik, nek, gezicht. Manuel. Ze staarde naar zijn donkere ogen. Als Manuel hier was, moest dat meisje hier ook zijn. Want er was een meisje geweest. Absoluut. Na een tijdje naar de jongen gestaard te hebben ging ze op zoek naar het meisje, en haar blik vond haar. Ze was er nog. Trillend reikte Sanne haar arm naar de deurknop en hees zichzelf voorzichtig omhoog. Wankelend stond ze op haar benen. Ze rilde, had het ijzig koud. Om een beetje warmte te vinden sloeg ze haar armen om haar lichaam heen.

“S-s-s-s..” Ze kon niets uitbrengen. Ze zei zichzelf dat ze zich moest vermanen, een beetje karakter moest tonen. “Sorry.” Sprak ze, nu met hernieuwde kracht. “Ik voelde me een beetje slapjes.” Het was een leugen, weer een leugen over wéér een herbeleving. Dat was nu al de tweede sinds ze op Direon was. Zelfhaat borrelde op in haar binnenste. Sanne hield niet van liegen, ook al deed ze dat al vanaf haar zesde, toen alles begonnen was. Ze vond leugens iets voor slechte mensen, en omdat ze loog, vond ze zichzelf slecht. Ze vroeg zich af of Manuel wel eens zou liegen. Sanne vermoedde van wel, anders had hij niet zo vrolijk gedaan toen het meisje binnenkwam.

Ineens besefte ze zich dat het Manuel was geweest die haar had aangeraakt. Híj had haar arm vastgepakt. Ze drukte zich tegen de muur en keek angstig naar de jongen die bij haar in de buurt stond. “Ik moet g-gaan.” Ze wilde zich omdraaien en wegvluchten, maar merkte dat haar benen nog niet helemaal werkte. Zwalkend zette ze twee stappen en viel toen weer op de grond. Ze zuchtte mismoedig. Ze moest hier weg!

[Gaya Somerset]

OOC: lange posts kunnen <3 zijn! n.n

Het Tweetal was aan het opruimen. Het Tweetal praatte met elkaar, waaruit Gaya afleidde dat ze elkaar ook al eerder ontmoet hadden. Het Tweetal. En zij stond er buiten. Ze frummelde met haar vingers en zette haar nagel achter een velletje. Ze pulkte eraan en voelde hoe een pijnscheut door haar vingertopje trok. Gaya keek ernaar. Een klein druppeltje bloed welde op uit het kleine wondje wat ze zojuist had veroorzaakt. Ze stopte haar vinger in haar mond. Een metaalachtige smaak verspreidde zich over haar smaakpapillen. Gatver. Met een soort van plopgeluidje trok ze haar vinger weer uit haar mond. Na er nog even naar gekeken te hebben kwam ze tot de conclusie dat het bloeden gestopt was. Het was ook maar een klein plekje. Een rauw stukje huid dat gevoelig was voor iedere aanraking. Wanneer ze zich tegenover iemand opende, vertelde wat haar op het hart lag, dan voelde het precies zo. Gevoelig. Een verkeerde opmerking zou de ruwe aanraking zijn op de rauwe plek. Ze zou vlug inademen tussen haar tanden door, zodat het net klonk als een sis, en terugschrikken. En ervoor zorgen dat het nooit meer voor zou komen.

In de tussentijd was het tweetal opgevallen dat er nog iemand in de speelkamer was. Het magere meisje was de eerste die haar opmerkte. In plaats van te praten, of vrolijk te begroeten, keek het meisje naar haar. Naar haar lichaam, haar armen. Gaya voelde hoe het bloed massaal naar haar hoofd trok en ze sloeg vlug haar armen over elkaar, in de hoop dat het dan niet meer te zien was. Het meisje met het korte haar keek Gaya vragend aan. Ze sloeg haar blik naar de grond. Vreselijk was dit. Zou het haar opgevallen zijn? Zou ze weten dat…
‘Hai..’ klonk er zacht. Gaya keek op van de grond en kwam toen tot de ontdekking dat het meisje gesproken had. Dus toch. Ze knikte en groette terug. “Ik ben Gaya, trouwens.” Ook de jongen volgde nu het gebaar van het meisje. De volgende woorden brachten haar wel in verwarring. Afspraak? Waar had ze het over? De gekrulde jongen snapte er kennelijk ook niet veel van. Hij hief zelfs zijn armen, alsof zijn blik niet genoeg had gezegd. Gaya’s blik zou ook boekdelen spreken, trouwens. Haar mond hing een beetje open en ze hield haar wenkbrauwen bij elkaar gefronst. Uit haar ogen straalde een niet-begrijpende blik de kamer in. Afspraak..? En toen viel het kwartje. Juist op het moment dat Sanne weg wilde lopen.

Gekrulde Jongen had hem blijkbaar ook door en liep achter Sanne aan. Nog voordat ze de deur uit kon lopen pakte Manuel haar bij haar arm vast en dwong haar zachtjes tot stilstand. En dit was iets wat niet goed ging. Het meisje flipte hem compleet en viel op de grond. Ze begon hoorbaar te snikken en leek zich te willen oprollen tot een balletje.
‘Gaat het wel?!’ vroeg Gaya in paniek. Zojuist had ze zich nog op een redelijke afstand van het Tweetal bevonden, maar die haalde ze in terwijl ze naar het meisje toe rende. Het was niets voor haar om zomaar dichterbij te komen. Om zomaar haar gevoel van paniek te uiten. Dit was gewoonweg raar. Veel tijd kreeg Gaya er niet om over te piekeren though. Hoewel Sanne weer snel bij kwam racete haar hart nog steeds. Alle doemscenario’s schoten door haar hoofd, zelfs nog toen bleek dat alles weer goed was. Enigszins. Sanne krabbelde trillend weer overeind en Gaya wilde haar hand uitsteken om haar op te vangen. Ze was te traag. Sanne was weer gevallen en gaf de poging om weer op te staan op. In plaats daarvan stelde ze zichzelf tevreden met de zittende positie tegen de muur.
‘Gaat het wel?’ vroeg Gaya nogmaals, maar nu met een rustigere toon. De paniek was lichtelijk afgezakt en ze was weer in staan om normaal te kunnen ademen. Met een bezorgde blik keek ze naar Sanne en vroeg zich af wat er aan de hand kon zijn. In stilte natuurlijk, want het was onbeleefd om het zomaar te vragen. Wie weet wilde Sanne het er wel helemaal niet over hebben.

‘Het geeft niet,’ zei Gaya tenslotte, ‘echt niet.’ Ze glimlachte er vriendelijk bij en hoopte dat het niet opviel dat haar glimlach maar met moeite op haar gezicht te toveren was. Ze voelde zich zo rot voor het meisje. Voor iedereen in dit tehuis, trouwens. Ook voor Gekrulde Jongen. Wie weet wat ze allemaal wel niet hadden meegemaakt? Dat van haar viel tenminste nog wel mee. Zelf leed ze er tenminste niet zoveel aan, vond ze. Bepaalde mensen waren het hier niet mee eens. Maar die waren gewoonweg stom. Ja, dat waren stomme mensen.
‘Wil je anders iets doen ter afleiding?’ vroeg Gaya. Ze wierp een vlugge blik rond de speelkamer. ‘Een bordspelletje misschien… of iets anders. Tenzij je wilt dat we je gewoon met rust moeten laten. Dat mag ook natuurlijk.’
Jezus. Wat praatte ze opeens veel. Zoveel had ze nog nooit tegen iemand gezegd in een hele dag hier. En misschien vond Sanne haar nu wel reuze stom. Wie weet wilde ze gewoon met rust gelaten worden.

[Manuel Páblos]

Off; langheid-liefde! <3

Alles leek zich vertraagd af te spelen. Manuel hoorde zichzelf nog net een paar smekende woorden uitspreken, die van heel ver weg leken te komen. Zijn hart deed een bokswedstrijd met zijn hoofd, waardoor er een hevige hoofdpijn op stak. Manuel greep met twee handen zijn hoofd vast, kneep zijn ogen stijf dicht en probeerde terug te vechten. De pijn ging echter niet weg. Zijn hele gezicht was nu vertrokken van de pijn. Manuel schrok op toen hij ergens in de verte een plof hoorde. Hij opende zijn ogen en probeerde terug te komen op aarde, de plek waar hij hoorde te zijn. Even duizelde alles om hem heen. De muren leken vijandig op hem af te komen bulderen, terwijl de grond een woeste zee imiteerde.
Langzaam kwam de omgeving tot rust en besefte Manuel wat er allemaal had afgespeeld. Hij zocht naar Sanne, die ter plekke verdwenen leek te zijn.
Een meisjes stem galmde door de ruimte. ‘Gaat het wel?!’ Het Nieuwe Meisje dook voor zijn neus op. Manuel volgde met zijn kraalogen haar snelbewegende lichaam en weer begon de ruimte om hem heen te dansen. Toen ontdekte hij Sanne. Liggend op de grond. Ze was bleek weggetrokken. Als een donderslag bij heldere hemel reageerde Manuel direct. Hij zag dat het Nieuwe Meisje zich al over Sanne ontfermde, dus rende hij naar de keuken toe. Althans, dat probeerde hij. Alles leek steeds meer te gaan draaien en af en toe wankelde Manuel.
De twee trappen die hij af moest, leken een golfslagbad, die hem steeds opnieuw omver trokken, alsof ze wilden zeggen: ‘Je kunt het niet, ga weg! Laat dat kind lekker stikken!’
Woest gaf de jongen een trap tegen de leuning aan. Waarom deed alles zo raar?
Zes treden boven de vloer van de eerste verdieping, zakte Manuel in elkaar. Zijn knieën leken te zeggen dat ze er vandaag mee kapten. Manuel gaf een korte kreet, rolde vervolgens de zes treden naar beneden en kwam in een rare houding tot stilstand. Al het geluid verstomde…

Hoe lang Manuel daar had gelegen, wist hij niet. Moeizaam kwam hij weer overeind, probeerde te beseffen hoe hij op deze plek terecht was gekomen. Langzaam herinnerde hij zich alles weer. De Speelkamer, het Nieuwe Meisje, Sanne, liggen, trap, keuken… Als een soldaat met opdracht vervolde hij zijn weg naar de keuken, zonder verder nog na te denken. De tweede trap ging hem beter af, op een paar wankelingen na. Zweetdruppeltjes glommen op zijn voorhoofd, terwijl hij onregelmatig ademhaalde.
Half strompelend kwam Manuel de keuken binnen en schakelde zichzelf over op de automatische piloot. Plastic bekertje, water… Hij vulde het bekertje snel, maakte snel wat keukenpapier nat en rende de keuken weer uit. Een aantal mensen riepen hem wat na, maar Manuel trok zich er niets van aan. Hij had maar een doel voor ogen. Sanne helpen…!

Met in zijn donkere kralen een spoortje angst te vinden, kwam Manuel al strompelend de Speelkamer binnen. Er was wat water over de rand van het plastic bekertje geklotst, maar er zat nog genoeg in. Nu moest hij oppassen met wat hij deed. Langzaam knielde hij neer, op een veilige afstand van Sanne. Toen ze hem in de gaten kreeg, hees ze zichzelf omhoog. Manuel liet een zucht van opluchting ontsnappen. Misschien viel het wel mee. Echter, het tegendeel werd bewezen. Sanne keek hem met doodsangst in haar ogen aan en drukte zichzelf zowat in de muur. ‘Ik moet gaan…’ bracht ze met moeite uit. Het vluchtreactie was een mislukking, waarna ze weer op de grond viel. Manuel verloor zijn hoop weer en liet zich tegen de muur aan zakken. Snel keek hij naar het Nieuwe Meisje dat druk praatte tegen Sanne. Het ontging Manuel totaal.

Plotseling voelde hij weer de nattigheid in zijn hand. Ohja! Het doorweekte keukenpapier. Manuel tikte het Nieuwe Meisje aan en overhandigde het haar.
‘Misschien is het goed om haar wat te koelen…’ Met moeite perste Manuel de woorden tussen zijn lippen door. ‘Het is beter dat jij het doet…’
Om te voorkomen dat weer alles ging draaien, plantte Manuel het bekertje met water snel vlak naast Sanne’s hoofd neer en sloot zijn ogen. Onder zijn bos krullen bonkte het. Het viel Manuel nog mee dat niemand dáár een opmerking over had gemaakt.
Alles was zo raar gelopen. Eén aanraking, een shock. Opeens besefte Manuel dat het allemaal angst was. Alles! Het kwam niet alleen van Sanne’s kant, ook van het Nieuwe Meisje en van zijn eigen kant. De droom die hij had gehad… Manuel was de dag angstig begonnen. Sanne had zijn angst overgenomen en nu had het zich verdeeld over alle drie de tieners.
Manuel voelde een reeks rillingen opstijgen van zijn rug. Hij had het koud, maar voelde tegelijkertijd klam aan. Hij begon onophoudelijk te trillen. De jongen probeerde het te stoppen, wat echter totaal geen zin had. Weer steeg er een vlaag angst uit hem op.
Kon iemand hen helpen…?