Just kill me now.

[Sanne de Wolf]

Er rinkelde iets. Sanne schrok er van. Wat was dat voor een irritant geluid? Haar broekzak trilde en ze besefte wat het was - Haar mobiele telefoon. Normaal werd ze nooit gebeld, want er was niemand die haar kon bellen, dus het was niet zo vreemd dat ze het geluid niet direct herkende. Ze frummelde het apparaat, wat ze normaal alleen voor spelletjes en muziek gebruikte, uit haar zak en nam op. "Hallo?" Een nieuwe schok ging door haar heen. "Hallo liefie, met je moeder." Sanne ging rechtop zitten en leunde met haar ellebogen op haar benen. "Hai. Ik eh- Ik ben erg druk nu, sorry." Als er iemand was die ze níet wilde spreken, dan was het haar moeder wel. "Nee, nee. Je moet even tijd voor me maken nu, want ik heb je vader gesproken. Hij schrok zich rot toen hij hoorde dat je nu bij Direon zit. Hij stelde ook hele rare vragen.. Namelijk wat je allemaal over hem had gezegd, en dat het allemaal maar lasterpraatjes waren en leugens. Nu zeg ik je, ik vond het maar vreemd. Er is toch niets tussen jou en je vader gebeurt waar ik niets vanaf weet?" Sanne sperde haar ogen wijd open. Oh nee. Ze kreunde zachtjes. "Nee moeder." Nee, hij deed alleen maar vreemde dingen met zijn en haar lichaam bij haar in bed om drie uur 's nachts. Hij sloeg haar alleen maar verrot als Eva boodschappen ging doen of twee minuten de kamer uit was. "Gelukkig maar, ik was even bang dat ik wat gemist had."

Even overwoog Sanne het om haar moeder, die nu toch kilometers ver weg zat, met de waarheid te confronteren, maar ze kon het niet. Dit was altijd haar geheim geweest en niemand mocht erachter komen. Nooit, maar dan ook nooit zou ze het aan iemand vertellen. Zeker niet haar moeder - Of iemand van hier. Nee, dat zou de zaak er alleen maar erger op maken. Trouwens, haar nachtmerries zouden er toch niet van weg gaan. "Moeder, ik moet echt weer ophangen. Sorry. Dag. Ja, dag hè?" Snel drukte ze op het rode knopje. Weg met dat mens.

Sanne ging weer op haar rug liggen en staarde naar het plafond. Langzaam begon de kamer te veranderen. Ze lag niet meer op de bank, maar in haar bed. Ze hoorde de deur piepen, de zachte voetstappen op het tapijt. Ze wilde gillen maar ze kon het niet. Een warme hand streelde over haar gezicht. Langzaam, langzaam naar beneden. Ze wilde schoppen, slaan, maar ze was totaal verstijfd. "Nee..." Fluisterde ze zacht.

[Bella Verstraeten]

Bella had staan kijken. Ze was aankomen lopen om in de woonkamer een boek te lezen, maar was in de deuropening blijven staan toen ze had gezien en gehoord dat er al iemand zat. Ze had meegeluisterd. Ze schaamde zich er best voor maar het was niet een heel interresant gesprek. Het was een meisje aan de telefoon met blijkbaar haar moeder. Ze zag er een beetje gepijnigd uit.

Bella bleef staan kijken hoe het meisje ging liggen. Ze fluisterde iets maar Bella kon het niet horen. Ze liep de kamer in, nu duidelijk hoorbaar. Ze kuchtte nog even voor de zekerheid. Het was meer uit beleefdheid, sommige mensen praatte nou eenmaal in zichzelf en volgens mij hadden die geen zin om zichzelf voor schut te zetten, ook al boeide het Bella niet zo. Ze keek niet meer naar het meisje en plofte op een stoel. De stoel kraakte en Bella keek even naar de onderkant van de zetel. Uit Bella's keel kwam een soort ondergronds gegrom en gezucht naar buiten. Het klonk vreemd maar de stoel werkte op haar zenuwen. Zo kon ze toch niet rustig een boek lezen? Ze sloeg haar boek open en las even. Toen werd het boek een beetje te zoetsappig, iets waar ze niet tegen kon, dat geklef de hele tijd. Ze sloeg het boek dicht, iets harder dan verwacht. Ze keek even geschrikt maar vermande zichzelf toen weer. Ze keek naar het meisje, voor een reactie.

off; aaah ik wou heel graag posten. alleen het is moeilijk iets te verzinnen als je niet praat

[Sanne de Wolf]

Langzaam begon de werkelijkheid weer tot Sanne door te dringen. Haar lichaam rilde en er druppelde zweet langs haar voorhoofd. Verward veegde ze met haar hand langs haar gezicht en dwong zichzelf om te gaan zitten. Haar korte haren kleefden aan haar gezicht. Trillend wreef ze in haar ogen en keek de woonkamer door. Er zat een meisje op een stoel met een boek. Sanne schrok, hoe was ze daar plots gekomen? Wat was er uberhaupt gebeurd zojuist? Beschaamd keek ze weer naar de grond. Hopelijk had ze geen vreemde dingen geschreeuwd of ook maar gefluisterd. Niemand mocht het weten.

Angstig keek Sanne weer naar het meisje en bestudeerde haar uiterlijk. Het meisje keek ook naar haar. De felgroene ogen staarden haar aan. Het zwarte haar maakte dat ze iets hards had. Sanne vond haar een tikkeltje bedreigend. De onbekende had ook veel donkere make-up op en daar had ze het niet zo op. Terwijl ze elkaar aanstaarden probeerde Sanne wanhopig om te stoppen met trillen. Ze drukte met haar handen haar benen stevig op de grond en toen dat niet werkte hield ze zichzelf vast. Ze sloeg haar armen om zich heen en herhaalde steeds hetzelfde in haar hoofd. "Kalmeer, het was niet echt. Kalmeer nou toch, stom kind! Moet je nou is kijken. Je bent betrapt. Relax. Kalmeer." Het mocht niet baten. Haar lichaam was blijven hangen in paniek-status.

"Sorry hoor.." Zei Sanne zacht. "Ik - Ik ben vast in slaap gevallen. Beetje vreemde droom." Het beviel haar niet dat ze moest liegen, maar ze had weinig keus. De waarheid was te erg. Het meisje zou vast denken dat ze gek was. Niemand anders had toch last van tijdsprongen en angstaanvallen? Ergens was Sanne zelf ook wel bang dat ze gek was. Dit soort dingen waren niet normaal. Ze had op school ook nog nooit iemand gehad die plots van de wereld raakte en dan al trillend en hijgend weer bij zinnen kwam. Onzeker staarde Sanne naar een schilderij op de muur. Het was een mooi schilderij, met een afbeelding van het terrein van Direon in de zomer. De bomen hadden mooie, groene bladeren en de zon stond hoog aan de hemel. Het was een rustgevend beeld.