Soft whispers.

[Amelie Hewit]

Het meisje had al haar moed bij elkaar gezocht om haar kamer te verlaten met het doel dat ze op het moment in haar hoofd had, ze had zich haar kamer uit laten lopen en zich de trap af laten leiden. Ze was van plan haar stem weer te horen, op de manier dat zij hem had gemist. Ze wilde haar klanken weer horen en de wil om te zingen was zo groot geworden dat ze vandaag die stap ging maken.
Ze wilde naar de woonkamer, zodat ze rustig kon zitten.

Terwijl ze stilletjes de trap af gleed zag ze de hal al opdoemen, niet veel verder zou ze de deur naar de woonkamer vinden. Ze liep rustig door, stilletjes, bijna geruisloos. Alsof ze niet wilde dat iemand haar aanwezigheid merkte, maar ze doelde niet op stilte, ze doelde op gezang.

Zachtjes liep ze de woonkamer in, ze bekeek de muren en het plafond. Het was eigenlijk best mooi maar Amelie had er geen aandacht aan besteed toen ze hier aan was gekomen, ze was toen te druk bezig met bevatten en begrijpen wat ze daar deed. Maar nu kon ze de muur schilderingen en schilderijen in zich op nemen. Ze liep naar het raam, keek naar buiten en gleed met haar vingers langs de gordijnen. Ze zuchtte en glimlachte vaagjes. Ze draaide zich om en ging in een zetel zitten, hij voelde zacht en ze voelde zich rustiger worden. Ze ging in kleermakers zit zitten en leunde met haar rug tegen de stoel, haar ogen sloot ze en ze luisterde naar haar hartslag.

Langzaam liet ze het liedje in haar hoofd af spelen, waarna de woorden over haar lippen gleden.

“I hope you never lose your sense of wonder
You get your fill to eat but always keep that hunger
May you never take one single breath for granted
God forbid love ever leave you empty-handed
I hope you still feel small when you stand beside the ocean
Whenever one door closes, I hope one more opens
Promise me that you'll give faith a fighting chance
And when you get the choice to sit it out or dance

I hope you dance, I hope you dance”

Ze luisterde naar de haar eigen stem en glimlachte, het zingen maakte haar rustig. God wat had ze dit gemist.

“I hope you never fear those mountains in the distance
Never settle for the path of least resistance
Livin' might mean takin' chances, but they're worth takin'
Lovin' might be a mistake, but it's worth makin'
Don't let some hell-bent heart leave you bitter
When you come close to sellin' out, reconsider
Give the heavens above more than just a passing glance
And when you get the choice to sit it out or dance

I hope you dance, I hope you dance
I hope you dance, I hope you dance”

Haar armen had ze in haar schoot liggen. Af en toe bewoog ze haar handen, alsof ze wilde uitbeelden wat ze bedoelde. Alsof ze het tegen iemand specifiek zong. Misschien tegen een ander, of misschien tegen zichzelf.


OOC: Het liedje dat ze zingt: http://www.youtube.com/watch?v=hTQfERb9HVk

[Jonathan Verhoeven]

De nieuwe jongen liep door de gangen, als een schim, een weerspiegeling van wat hij ooit geweest was: knap, getalenteerd, bijna-beroemd en populair. Van een jongen die alles had, was hij opeens een jongen die niets had, en de klap was hard aangekomen. De muziek die door de Ipod oortjes zijn hoofd binnendrong, maakte hem niet blijer, voor deze ene keer, en hoewel de diepe wallen onder zijn ogen zijn knappe uiterlijk absoluut niet teniet deden, veranderden ze hem wel. Zijn gezicht leek nu dat van een jongen die al teveel gezien had om nog lachende ogen te kunnen hebben. De redenen? Oh, dode vader, raar tehuis, toekomst naar de filistijnen, zoiets. Maar er was nog een belangrijk probleem, eentje waar iemand die Jonathan niet kende moeilijker naar zou kunnen raden. Het was de belangrijkste levensregel van de Verhoevens, een echte bare necessity, en hij had hem verwaarloosd. Muziek. Gisteren had hij het nog geprobeerd, zijn vingers hadden aarzelend over de gitaar gegleden, de vingers die normaal gesproken over de snaren dartelden en dansten. Ook de contrabas was niets geworden, de droeve klanken klonken te kaal nu zijn vader ze niet speelde. Instrumenten waren wezens, en de bas van pa was overduidelijk in de rouw. Even had Jonathan spijt dat hij hem niet met het lichaam van zijn vader mee had laten verbranden maar in plaats daarvan de fluit mee had gegeven waar Samuel ooit op begonnen was, als een klein donker schooljochie wiens Joodse ouders na de oorlog teruggekomen waren naar Nederland. Maar hij had het niet kunnen verdragen het instrument mee te geven, want bijna alle herinneringen die hij aan zijn vader had cirkelden om het gepolijste hout en de paar snaren. Nu hij voorgoed weg was, had Jonathan de herinneringen willen bewaren. In zijn kleerkast. Stom Direon.

Bitter dacht hij weer aan de krant van vanmorgen. Zijn oude band maakte een tournee door Amerika en was razend populair geworden- met zijn teksten. Dat had hij hen verboden! En de zanger was dan ook nog eens een complete baviaan. Hadden ze echt niks beters kunnen vinden? Hoe kon het gebeuren dat een joch dat niet eens behoorlijk kon screamen en een zangstem had waarvan de dikke muren van Direon nog van zouden barsten, in zijn plaats beroemd aan het worden was terwijl hij vastzat in een tehuis voor arme hoopjes stukgeslagen verdriet? Eigenlijk wilde hij iets voor de kinderen hier doen, iets moois, iets goeds, zodat hij zich geen mega mislukking meer zou voelen. Maar hij was er zelf een. En hij kon niet eens meer musiceren. Niemand hier kon dat, er was geen eens een muzieklokaal of iets dergelijks... Hij moest muziek horen, muziek maken, echte, levende muziek, anders ging hij eraan. Niet om dramatisch te doen ofzo, dat was gewoon hoe hij in elkaar zat. Eigenlijk was het verre van gezond, een soort verslaving. Zijn laatste shot was uitgewerkt, en nu zag hij de wereld zoals die was, en kwam erachter dat die hem absoluut niet beviel. Gedachteloos liep hij de woonkamer in, automatisch geruisloos door de vele keren achter het podium- en stopte als verstijfd met lopen, met ademhalen. Muziek! Zijn voelsprieten, zijn oren spitsten zich.

Een zwartharig, bleek meisje van ongeveer zijn leeftijd zat in kleermakerszit op het kleed, haar ogen gesloten, en ze zong zachtjes voor zich uit. De klanken raakten hem zoals ze dat anders niet zouden hebben gedaan, maar een ding wist hij meteen: dit meisje was goed. Echt, eerlijk goed. Haar stem had iets vloeiends, iets simpels ook, hoewel je meteen merkte dat ze geen professionele zanglessen gevolgd had. Misschien werd het effect er juist beter op. Roerloos stond Jonathan te luisteren. Hij merkte er zelf niks van, maar zijn ijsblauwe ogen begonnen weer te glanzen. Er was een idee bij hem opgekomen. Het was een vaag idee, een getikt idee. Maar het was zijn eerste idee in zes maanden, waarin hij enkel geleefd had volgens al van te voren vastgelegde regeltjes. Aan het einde van het liedje deed hij een voorzichtige paar passen naar voren, bijna onwillekeurig. "Hoi.." Hij kuchte en gooide zichzelf toen plompverloren in het diepe. "Je zingt goed- nee, geweldig. Sorry dat ik kwam luisteren." Hij hoopte maar dat zij hem niet herkende uit Monkey Tails, maar als ze hier al een tijdje zat was die kans gering. Monkey Tails- huh, vandaar de baviaan natuurlijk. Aarzelend stak hij zijn hand uit, het gebaar voelde zo volwassen. "Ik ben Jonathan... jij?" Hij hoopte maar dat dit niet als flirten overkwam, want dat was ooit zijn talent maar nu eigenlijk niet de bedoeling. Toch kon hij zijn standaard charmante glimlach niet weglaten toen hij verderging, zijn gezicht stond op de automatische piloot door het liedje en zijn idee. "Zou je het leuk vinden daar iets mee te doen, met dat zingen bedoel ik? Oepsie- sorry als ik te snel ga."

[Amelie Hewit]

Na de laatste, zachte ‘I hope you dance’ viel ze stil. Ze voelde haar schouders zakken en rustig staarde ze voor zich uit, maar in eens ging er een rilling over haar rug. Ze was niet alleen, ze voelde het. “Hoi…” Amelie’s houding verstijfde, van de schrik had ze haar rug gerecht en staarde ze met grote groene ogen voor zichzelf uit. Iemand had haar gehoord, maar voor hoelang? “Je zingt goed- nee, geweldig. Sorry dat ik kwam luisteren.” Ze slikte, langzaam keek ze over haar schouder. In het gezicht van een compleet onbekende jongen, weer een nieuwe waarschijnlijk. Ze kwamen hier af en aan, sommige mensen gingen weer naar huis, dan waren ze ‘klaar’. Amelie kon niet naar huis, want er was niemand die haar verwachtte en niet dat ze haar ouders nog onder ogen wilde komen. Ze hadden haar nooit gewild en zij wilde haar niet, maar nu Stefan er was.. kreeg ze toch het gevoel dat ze wel een vader figuur nodig had.

“Uhm… thanks… Bedankt.” Ze glimlachte schamper, bijna verlegen. Het voelde raar om over haar gezang te praten, ze had nooit echt een idee gehad dat het werkelijk mooi was. Ze beschouwde haar stem als die van een vogel, prachtige wijsjes maar soms ongelofelijk schel. “Ik ben Jonathan... jij?”
De waas die voor Amelie was verschenen vertrok na die vraag, ze zag dat hij zijn hand had uitgestoken en langzaam stak ze haar hand naar hem uit om hem te schudden. Haar slanke vingers gleden in zijn hand, hij had iets, iets vreemds. Maar ze kon haar vinger er niet op leggen, maar het was ook niet iets waar ze haar neus in moest steken, of haar hoofd. “Amelie, Amelie Hewit.”

Ze viel weer stil, verlegen misschien. Maar ze was dit normaal nooit omdat ze altijd wist waar iemand anders op dreef, waar door iemand anders s’avonds niet kon slapen en hoe ze zichzelf op gang hielden. Ze voelde alles en was het ondertussen wel gewend geraakt, al kon ze nog wel eens het bewust zijn verliezen wanneer haar muur in stortte. Maar hem, die Jonathan. Hij was anders, hij had iets raars en ze vond het maar vreemd om niet te kunnen voelen wat hem zo hield en hem zo had gemaakt. Dit maakte haar lichtelijk onzeker, en zo ook verlegen.

“Zou je het leuk vinden daar iets mee te doen, met dat zingen bedoel ik? Oepsie- sorry als ik te snel ga.” Ze keek hem aan en trok een wenkbrauw op, er iets mee doen. Wat bedoelde hij daar mee. Wat kon ze nou met haar zingen doen, ja het uitvoeren, zingen zelf. Maar veel interessants kon ze er niet uithalen, wat bedoelde hij met die vraag. “Wat met mijn zingen doen?” Haar nederlands klonk nog wazig, haar z sliste nog een beetje, maar het klonk al veel beter dan dat ze het eerst sprak.

[Jonathan Verhoeven]

Oh, ze was Engelse! Ja, dat verklaarde het perfecte accent, de moeiteloze manier waarop de woorden over haar lippen kwamen. Jonathan sprak een aardig mondje Engels, hij schreef zijn teksten immers in die taal, en hij had ook veel geoefend op de tongvallen. Muziek moest stromen, en het kwam nou eenmaal niet zo goed over als de zanger leek te stikken in zijn eigen tekst, iets wat de gorilla regelmatig overkwam. OK, hij was zo blij dat niemand hem kon horen want zelfs tegenover zichzelf kon hij dit maar moeilijk verantwoorden. Hij klonk als een teleurgesteld, jengelig kind, een grote homp wrok. Was-ie ook. Hij zou blij moeten zijn voor het geluk van zijn vrienden, maar aangezien de vrienden in kwestie hem als een baksteen hadden laten vallen en vervolgens alles van hem hadden gejat dat nog enigszins het jatten waard was geweest was het misschien niet verrassend dat het hem lastig tegenviel.

Forgiveness is divine,
but I am only human
I walk along this line
trying hard to turn away
Maybe someday soon
when the walls have closed around me
And I'm yelling at the moon
I'll wish that you had found me

I stood in the sunlight
and my shadow never fell
All my hopes were turned skyward
Now no one's left to tell
my tale...

Hij kon het niet helpen, dit Engelse meisje had zijn musicians' block geheel weggevaagd en nu kwamen er weer lappen tekst in zijn hoofd op, compleet met begeleiding. Als ze daar bleven zitten zou hij er gek van worden, omdat hij ze allemaal per ongeluk onthield. Hij had een band nodig, nu. Als het nu niet lukte, was zijn hoofd al ontploft. Hij dwong zichzelf terug het gesprek in. Amelie heette ze, en ze was zo te zien van hem geschrokken, ook leek ze verward door iets. Hij had absoluut geen idee wat het zou kunnen zijn. "Wat met mijn zingen doen?" vroeg ze zo te zien twijfelachtig. Hij was onmiddelijk weer enthousiast. "Ja. Je zingt te goed om het enkel te doen waar niemand je kan horen... en ik had net een superraar idee. Ik dacht, misschien kan ik hier wel een band oprichten. Zou ik dan een zangeres hebben? En weet je nog iemand die mee zou kunnen doen?"

Off: malle post maar moet bedje toe.

[Amelie Hewit]

“Ja. Je zingt te goed om het enkel te doen waar niemand je kan horen... en ik had net een superraar idee. Ik dacht, misschien kan ik hier wel een band oprichten. Zou ik dan een zangeres hebben? En weet je nog iemand die mee zou kunnen doen?” Ze maalde die woorden een aantal keer door haar hoofd, ze was stil en bedacht of ze het kon. Of het haar wel mogelijk leek om zichzelf in een band te voegen, ze was erg op zichzelf en ze had af en toe haar rust nodig. Ze staarde nog steeds voor zich uit en zuchtte toen even, gleed met haar tong langs haar volle lippen en glimlachte toen. “I guess.” Ze knipoogde. “Ik denk dat het wel mogelijk moet zijn, al weet ik niet of ik wel goed genoeg ben.. Ik heb helemaal geen basis ofzo, I just sing.”

Ze stond op en voelde haar benen tintelen, ze sliepen omdat ze zo lang in kleermaker was blijven zitten. Ze plofte neer in een zetel en keek Jonathan aan. “Hoe zie jij dit dan voor je? Waar wil je het gaan doen, ik denk dat we ook toestemming moeten hebben en hoe komen we aan instrumenten? Of had je daar al aan gedacht.” Ze keek hem even door dringend aan, met deze vraag moest hij wel nadenken en voelen. Dit was werkelijk een vraag van haar maar zo kon ze ook controleren of ze hem werkelijk slecht kon lezen. “Ik weet niet of iemand nog een instrument bespeeld, ik ken niet heel veel mensen hier. Heeft zo zijn redenen.. Maar ik denk dat er vast wel wat kinderen zijn die hier een instrument bespelen, misschien moeten we posters ophangen?”

Ze glimlachte weer, het was een goed idee en misschien was het ook beter voor haar om bezig te zijn. Haar stem te gebruiken, zo kreeg ze ook weer de kans om te genieten van muziek. En om te genieten van het zingen, het was niet veel en ze moesten nog een hoop doen voor ze echt konden beginnen, maar Amelie stond achter het idee. Dit zou waarschijnlijk ongelofelijk leuk worden!

OFF: beetje kort, kreeg er niet veel meer uit >.<

[Jonathan Verhoeven]

"I guess." Yes, ze deed het! Ze kwam zingen! Zijn grijns werd breder. Natuurlijk werd het aanpassen voor hem, een meisjeszangeres in de band te hebben, maar ze zouden best een eind komen. Hij had ook niets te verliezen, of wel soms? En aangezien de band vooralsnog bestond uit hem en de meisjeszangeres in kwestie, kon hij ook moeilijk kieskeurig zijn. Een beetje een redelijke band, eentje waarin hij wel wilde spelen, had in elk geval een basgitaar, elektrische gitaar, een drummer en een pianist nodig. Op zijn allerminst. Ja, hij was erg goed in muziek en had levenslange ervaring- maar al die rollen stuk voor stuk op zich nemen werd duidelijk niets. Jee, er was nog veel te doen en vooralsnog was er ook gerede kans dat het hele avontuur op niets uit zou draaien, maar hij kon nu de hoop niet opgeven. "Great" zei hij al enthousiast, maar Amelie praatte verder. "Ik denk dat dat wel mogelijk moet zijn, al weet ik niet of ik wel goed genoeg ben. Ik heb helemaal geen basis ofzo, I just sing." "Dat wordt geen probleem- ik bedoel, professioneel zijn we toch niet. En als je het leuk vindt, kan ik je wel wat lesjes geven... Je stem is echt goed, met een les of drie perfect." Hij hoopte maar dat dit haar niet zou beledigen, zelf zag hij echter helemaal niet op tegen een paar repetities met de boeiende Engelse. Wat? Het kon toch hartstikke leuk worden? Ja, ja, maar geloof hem maar niet op zijn onschuld, ondanks die blauwe ogen. Hoewel hij dit keer serieus alleen maar goede voornemens had.

Toen zij neerplofte, besloot hij dat ook maar te doen, het praatte wat gemakkelijker als ze op ooghoogte zaten. "Hoe zie jij dit dan voor je? Waar wil je het gaan doen, ik denk dat we ook toestemming moeten hebben en hoe komen we aan instrumenten? Of had je daar al aan gedacht?" Wow. OK, dat waren een heleboel vragen tegelijk. "Ik weet niet precies waar, ik ben net nieuw hier natuurlijk, maar er is hier schandalig genoeg geen muziekruimte, dus het zou weleens de woonkamer kunnen worden, of misschien, huh, een willekeurige andere plek met redelijke akoestiek. Toestemming lukt wel, het is therapeutisch verantwoord-" trademark grin-" en ik heb meer instrumenten bij me dan er kinderen op Direon zitten. Eerlijk waar. En ook geluidsinstallaties etcetera. Ze zitten in de kast, onder mijn bed, in elk klein gaatje dat ik in m'n kamer kon vinden." Posters ophangen? Oh, wat had hij zichzelf nu weer op de hals gehaald? "Uhm, is goed!" Hij kon ook 'flyers' uitdelen, en meteen Direon leren kennen, zodat hij minder snel de weg kwijt zou raken en misschien ook de beste oefenruimte zou kunnen vinden. En zo kon hij ook zelf wat meer mensen ontmoeten...

Nou, waar wachtte hij op? Hoe eerder hij dit idee in actie bracht, hoe beter!

[Manuel Páblos]

OOC; ik voeg me er ook even gezellig bij, oké? Manuel zit bij jullie in de buurt, maar heeft daar zelf niets van door. Sorry voor de heerlijke dramatiek..! ^^

IC;
Ouders, ouders, ouders…! Sinds de 16-jarige Manuel Páblos zich op Direon bevond, had dit woord hem achtervolgd. Ouders! Hij had ze niet, nooit gehad ook en niemand hield van hem. Punt uit! Wat was liefhebben eigenlijk? Manuel piekerde er op los, maar schoot er niets mee op. Gék werd hij ervan.
En nu zat hij hier: alleen in een kale kamer. Manuel plantte zijn ellebogen met een zucht op zijn knieën en legde zijn hoofd in zijn sterke handen. Even woelde hij met z’n lange vingers door zijn donkere krullen. Ouders….. suisde het weer in zijn hoofd. Met een ruk sprong Manuel op, sleurde een stoel aan de kant, rukte de deur open en begon als een bezetene tegen de bakstenen muur aan te rammen. Af en toe liet hij een Spaans scheldwoord over zijn lippen komen, terwijl zijn knokkels bloed begonnen te vertonen.
Wat was het hier vreselijk! Opgesloten in een of ander hok, met niemand die hij kende. Bezorgde gezichten, lege kille kamers, veel stilte en loneliness. En dan die stomme ouders, die hem steeds achtervolgde. Iedereen had ouders, hij niet. Liet dat nou gewoon een feit zijn. Waarom maakte dit hem altijd zo woedend? Nog één keer beukte Manuel met zijn vuist tegen de muur aan, en bleef toen hijgend staan. Pijn voelde hij niet. Nooit meer. Hij had zijn pakket pijn al gehad, netjes bezorgd door zijn verleden. Nu hoefde hij dit in zijn toekomst niet meer te verdragen. Diep van binnen stak er echter een pijl diep in zijn hart. Manuel wist het, maar wilde er niet aan toegeven. Met een zucht en een hangend hoofd liep de krachtige jongen terug naar zijn kamer. Hij moest zich nu beheersen, voordat één of ander persoon hem bezorgd zou gaan troosten of naar een psychiater zou sturen. Nee, daar had hij écht geen behoefte aan!

Koud water stroomde of zijn knokkels, terwijl de stroom richting de afvoerpijp sporen bloed naliet. Het bloeden was inmiddels al gestopt, maar toonde nog wat vochtige plekken. Manuel droogde zijn handen af, zette de omgetrapte stoel weer overeind en pakte zijn gitaar. Van spelen werd hij altijd rustig. Maar niet hier. Hier zou hij weer van de band kunnen vliegen en zouden er ergere dingen kunnen gebeuren. Nee, dat mocht niet. Manuel was verstandig genoeg om dat te bedenken. Hij haalde een hand door zijn haar en liep met zijn gitaar naar de gang toe. In een weerspiegeling zag hij zichzelf. Lang, een knap en bruin getint gezicht, gespierd en vol zelfvertrouwen. Althans, dat léék zo. Zelf wist hij wel beter. Zijn donkere krullen vielen soepel op zijn hoofd en maakte hem tot een echte Portugese jongeman.

Rustig liep Manuel verder de gang in en liet zich in een hoek tegen de muur aanglijden. Hier kwam vast nooit iemand, hoopte hij. Hij zette zijn gitaar goed neer en voelde een steek in zijn hart komen. Voorzichtig gleden zijn vingers over de welbekende snaren en een zacht, droevig geluid kwam voort uit het instrument. Spontaan vergat Manuel alles om zich heen, sloot zijn ogen en begon een ter plekke verzonnen nummer te zingen. Zijn zachte, ietwat hese, stem galmde door de gang heen en gaf een mooi, gevoelig effect. Hier zat hij dan: alleen, in een hoekje, met een diepe pijn in zijn hart. Zijn hart dat verboden gebied voor anderen was. A broken piece in me…

Waiting for the sun
Wich don’t shine for me
Heartless left behind
Who’s watching over me?

What could I do?
Where could I go?
I run away from the pain
Losing myself
Oh, can’t you see….
This broken piece in me

I’m lost in the past
I forgot my way
Please don’t leave me alone
Oh, please, just stay
…Just stay

What could I do?
Where could I go?
I run away from the pain
Losing myself
Oh, can’t you see….

This broken piece in me

Manuel’s donkere krullen gleden langzaam voor zijn ogen. Back on earth again… Zingen en spelen maakte hem los van zijn problemen. Ze tilde hem erboven uit en gaf hem even vrijheid. Manuel opende zijn ogen en de zwarte kralen staarden wazig naar zijn handen. De handen die zoveel hadden meegemaakt. Ze hadden geslagen, gevochten, op muren geramd. Maar ze hadden de jongen ook warm gehouden, rust gegeven door zijn gitaarspel en ze hadden steun kunnen geven aan een vermoeid hoofd, dat toe was aan een warme plek om het gepieker achter te laten. This broken piece in me…

[Jonathan Verhoeven]

Jeetje, wat was het? Magnetisme? Karma? Schandalig veel geluk? Een goedgezinde God ergens daarboven? Puh, dat was dan hoogstens een god die vond dat hij, Jonathan, nu wel weer eens een gelukje kon hebben. Soort zoekt soort? Maar hij had niet gezocht, enkel gevonden. Wat het ook wezen mocht, feit was en bleef dat hij opeens weer een prachtige melodie hoorde. Een jongensstem ditmaal, een duidelijk zelfgeschreven liedje, begeleid op de gitaar. Het was prachtig. Misschien was hij wel op een missie om een band te maken, misschien was er de een of andere vergeten Griekse Muze die erachter gekomen was hoeveel talent er ongemerkt en verspillend op Direon vastzat. Misschien had die Muze hem hier wel heengestuurd, om al die ongeschoolde muzikanten die hun kwaliteiten nog niet ten volle konden gebruiken of zelfs maar kenden tot een band te vormen. Nou, in dat geval was mejuffrouw Muze een bitch. Had ze dan niet een muziekleraar kunnen sturen, in plaats van een vader een hersentumor bezorgen zodat zijn zoon naar dit tehuis zou moeten? 't Had vast qua papierwerk gescheeld! Hij had het minder prettige gevoel dat dat weleens karma zou kunnen zijn, maar zo erg was hij toch niet geweest, of wel? Misschien had hij zijn huiswerk niet echt bijgehouden... Misschien was hij een tikkeltje behoorlijk arrogant geweest... Misschien ook een beetje een evil player... Maar dat was hij, met uitzondering van dat laatste misschien, allemaal nog steeds, dus karma hielp geen centimeter. En zelfs dat laatste, Amelie zag er behoorlijk goed uit hoor, dus ook dat goede voornemen zou weleens in het honderd kunnen lopen.

Hij sprong op. Deze onbekende gitarist was goud waard. Nu hoefde hij nog maar drie instrumenten in zijn eentje te bemannen. Als die gast meedeed tenminste. Even keek hij naar Amelie. "Daar hebben we nog een muzikant- wacht even-" Toen stond hij op en liep in de richting van het geluid. Daar! De jongen leek even oud als hij, en buitenlands- Braziliaans, Spaans, Portugees misschien? Jonathan wachtte in de schaduwen tot het lied uit was, ondertussen overwegend hoe hij dit zou aanpakken. Over het algemeen kon hij bij vrouwelijke talenten aardig ver komen zonder al te veel moeite, maar het bleek voor hem van levensbelang dat de zanger bij hun kersverse bandje kwam. Wie weet kwam het door het feit dat de exile uit de jongensband het niet zag zitten in een totaal meidenclubje. Whatever. Na het liedje stak hij zijn hoofd de hoek om en liep op de jongen af. "Hey- ik ben Jonathan, Jonathan Verhoeven." Heerlijke naam voor een Portugees, maar goed. Dat waren de formaliteiten afgehandeld. Natuurlijk hoorde hij nog even te wachten tot de jongen geantwoord had, maar van goede manieren was hij nog nooit beter geworden. "Zeg, ik hoorde je spelen, en het was serieus heel goed... Hoe zou je het vinden om met de band mee te doen?" Hoei, dat ging ten eerste erg snel en ten tweede klonk het alsof het een geweldige band was. "Ik heb vijf minuten geleden opgericht, hoor, dus er is nog verschrikkelijk veel te doen ben ik bang."

Nu was het hopen. Jonathans blauwe ogen gaven niets weg van wat er door zijn hoofd kolkte, maar hij was alles al helemaal aan het bedenken. Alles wat er nog gebeuren moest, maar ook hoe goed deze twee muzikanten zouden zijn op de toppen van hun kunnen. Amelie kon hij moeilijk vergelijken, meisjes zongen zo anders, maar hij had het nauwelijks toegelaten, vage vermoeden dat de gitarist net zo goed was als Jack, zijn vroegere bandgenoot. Misschien, heel heel misschien, zelfs wel beter... Hij kon nog niks veronderstellen natuurlijk, maar nog een zo'n gelukje en wie weet. Zou het niet gaaf zijn als hij met deze misfits-band iets zou... en dan zou... en die gezichten... Ja, okee, hou maar op nu.

[Amelie Hewit]

“Daar hebben we nog een muzikant- wacht even-“ Hij stond op en ging er vandoor, Amelie glimlachte. Vreemd hoe hij zo groot kon lijken terwijl hij niet veel ouder zou zijn dan zij zelf, het leek alsof hij al heel lang voor zichzelf had moeten zorgen net zo als Amelie.
Ze bleef rustig in haar stoel zitten, terwijl ze keek hoe Jonathan probeerde leden te werven. Het leek alsof er een nieuwe wereld voor haar open was gegaan, een wereld die niet constant angst uitstraalde. Haar ogen sloot ze even, rustte met haar rug tegen de rugleuning van de zetel. Zachtjes begon ze weer te zingen, terug in haar eigen wereldje waar ze thuis hoorde.

” The cracks in my window,
Seem to be crying.
The words had cut deep,
But you kept on lying.

And the song inside of me,
Is wanting to sing.
But the scars won’t dance,
Like the rest of my skin.”

Ze viel weer stil, ontwaakte weer uit haar wereldje en keek naar de jongens. Nog steeds in gesprek, nog steeds lekker bezig. Door die jongens dacht ze aan James, waarom wist ze niet. Ze miste hem, maar wist ook niet goed wat ze er mee aan moest. Hij was er zo weinig, zo weinig aanwezig. Zo wel zelf als in zijn gedachten, ze wist gewoon niet wat ze er tegen moest doen. Of het te veranderen was.
Door aan deze band te beginnen voelde ze zich schuldig, zij werd gelukkiger, kon bezig zijn. Maar haar vriendje bleef in een hoekje, deed niets en zocht zelden contact met anderen. Amelie wist niet meer hoe ze contact met hem moest zoeken, zo gauw ze aan zijn deur stond was hij er niet. Bellen kon niet want ze had geen mobiel.

“You make me worry,
I’m scared.
Please come back and hurry,
I need you.”

Ze mompelde het zachtjes, zonder er op te letten dat Jonathan en die andere jongen het konden horen. Ze had hem nodig, James. Hij was alles voor haar, maar het leek alsof hij haar niet meer nodig had. Omdat hij haar nooit meer zag, nooit meer aanwezig was..
Ze wilde weer terug naar die dag dat ze elkaar tegen kwamen, dat hij haar drinken bracht omdat ze zo bang was. Haar eerste dag op Direon, haar nachtmerries. Dat hij naast haar in bed kroop om haar te troosten, hij beschermde haar. Maar waar was hij nu..

OFF: Beetje vage post (a)

[Manuel Páblos]

Manuel schrok op uit zijn gedachten. Er was iemand.. Iemand had hem gehoord…! Manuel’s hoofd hing nog steeds omlaag toen hij een jongen hoorde spreken.
‘Hey,’ weergalmde het zachtjes door de lange gang. ‘Ik ben Jonathan, Jonathan Verhoeven.’ Manuel’s gedachten vlogen heen en weer. Hij balde zijn vuist onopvallend en probeerde zich rustig te houden. Deze jongen, wie het ook zou zijn, had hem gehoord. Shit..! Eigen schuld, natuurlijk. Maar die gast had zijn hart horen spreken…! Zijn hart, verboden gebied voor anderen. Hij had veel te veel bloot gelegd. This broken piece in me… Wat moest die jongen hier wel niet van denken? Dat hij een slappeling was? Dat hij niets anders zou kunnen dan huilen? Absoluut niet! Manuel verlangde er soms diep in zijn verboden hart naar om zijn tranen als watervallen te laten stromen. Maar het kon niet, nog niet…

Weer schrok Manuel op van de stem. Hij hief zijn hoofd op, haalde een paar krullen uit zijn gezicht en keek de jongen aan.
‘Zeg, ik hoorde je spelen, en het was serieus heel goed...´ Manuel verrekte geen spier, maar bleef de jongen ietwat afwachtend aankijken. Was dit sarcastisch bedoelt? Meende de jongen wat hij zei?
‘Hoe zou je het vinden om met de band mee te doen?’ Whoo, die liep hard van stapel! Terwijl onze gitarist nog steeds op de grond zat, kon Jonathan niet zien wat er in zijn binnenste speelde. Het was een chaos. Engeltje en Duiveltje hielden een drukke discussie ergens tussen zijn hersenen.

Doen! Bouw je leven op nieuw op!
Ach, houd toch op! Die gast wil je het leven nog meer zuur maken. Jouw in een bánd? Denk je nou echt dat je dat kunt?
Je kan het! Die vriendelijke Jonathan liegt echt niet hoor!
Denk aan je oououdderssss!

In zijn gedachten pakte Manuel een flinke hamer, liep op de twee af en gaf ze één simpele klap. Opgeruimd staat netjes!
Langzaam stond onze Portugese jongen op, hield zijn gitaar in zijn linker hand en stak zijn rechter hand uit.
‘Manuel… Manuel Páblos.’ Een voorzichtige glimlach streek over zijn gezicht. ‘Je richt een band op?’ sprak hij in behoorlijk goed Nederlands. Die rare taal had hij al aardig onder de knie, maar af en toe was er nog wel een Portugees-Spaanse klanktoon in te vinden. Ja, Nederlands was maar een rare taal, met zo’n harde “G” en zo’n rollende “R”. Sowieso had hij gekke verhalen gehoord over die Hollanders. Elke dag op klompen naar school, alleen maar kaas als voedsel, drop was voor de kids, ze woonden allemaal in een molen en ten slotte maakten ze iedere dag Delfts Blauw. In gedachte grinnikte Manuel. Hij had wel beter geweten, toen hij eenmaal in Nederland was ingeburgerd. Hij had in een week 3 paar klompen voorbij zien komen, kaas en drop waren zo goor, dat Manuel zich niet kon voorstellen dat dát hun dagelijkse maal was, de molens stonden leeg en Delfts Blauw scheen ineens heel duur en zeldzaam te zijn! Maar genoeg over die Hollanders!

‘Wauw, en ik word…. Ehm, hoe zeg je dat?’ Manuel zocht naar het ietwat ingewikkelde woord voor een buitenlander. Ah, dat was het. ‘Ik word uitgenodigd?’ sprak hij daarna triomfantelijk, met een kleine grijns op zijn gezicht.
‘Maar ben ik daar wel goed genoeg voor..? Ik bedoel, met hoeveel zijn jullie? Zijn jullie niet al compleet?’ Aan de ene kant was dit een prácht kans voor onze jongen. Hij kon zo meer tot rust komen via de muziek. Maar aan de andere kant lag er groot gevaar. Misschien zou hij ook een nummer moeten laten horen… Dan zouden de andere recht in zijn hart kijken. Nee, dat mocht niet! Maar hij hield zo van spelen! Dilemma… Misschien moest hij het gewoon proberen? Dat kon toch geen kwaad?
Hij keek Jonathan weer aan. ‘Oké, I’m in!’ sprak hij krachtig en met een glimlach rond zijn mond. Zijn bruine kraaloogjes begonnen te schitteren bij het feit dat hij nu met meer muziek zou maken. Ze zouden een band zijn. Ze konden elkaar kunnen helpen in de muziek, maar ook met hun problemen. Zou de een vallen, dan zou de rest hem weer omhoog helpen. Was de een verdrietig en kwaad, dan zouden de anderen hem troosten. Een eenheidsgevoel. Dit was een mooi vooruitzicht!

‘Let’s meet the band!’ Manuel greep zijn gitaar, gaf een vriendschappelijke klap op Jonathan’s schouder en liep alvast rustig de gang door. ‘Die kant op?’

OFF: ook een beetje raar... Niet zoveel inspi, maar wel veel woorden. Hmmm.. typisch! x'DD

[Jonathan Verhoeven]

Opeens kwam het bij Jonathan op dat zijn nieuwgeboren band ook ongelofelijk in het water kon vallen. Als het een beetje tegenzat, als zijn muzikanten elkaar niet mochten. Als ze allemaal dezelfde positie wilden bekleden. Bijvoorbeeld Amelie wilde zingen en Manuel ook. Dan mocht Amelie, aangezien Manuel ook gitaar kon. Maar was dat wel zo leuk? Na heel kort nadenken vond hij al een oplossing: bij sommige liedjes de een, anders de ander, en als er nog iemand op kwam dagen dan kon die er ook wel wat doen, wat boeide het? Ze waren toch niet professioneel. Dat was misschien een beetje moeilijk voor hem, niet per se het accepteren maar het wennen aan het feit dat musiceren vooralsnog zijn hobby moest blijven. Dan nog, zolang hij zichzelf maar voorhield dat iets beter was dan niets, moest het lukken. Een ding was in elk geval zeker: de vroegere zanger van de Monkey Tails ging niet zingen in deze band. Hij kon moeiteloos alle andere posities vervullen, en dat gingen ze nodig hebben. Jammer, maar helaas: you work with what you get. Werken met wat hij had... dat was die hele band. En misschien kon hij hier en daar een van zijn eigen liedjes in de strijd werpen, door een van de anderen laten zingen ofzo. Hoewel hij niet zeker wist of zijn liedjes Amelie zouden bevallen. Ja, hij had een paar hele schattige lieflijke liedjes, maar het gros was iets wilder, en bij sommigen moest je als zanger ook kunnen screamen, grunten, de hele rits. Nee, dat was niets voor Amelie, en eerlijk gezegd zag Jonathan Manuel het ook nog niet zo snel doen... Nou ja, hij zou wel zien. Hij zou het allemaal wel zien. Vooralsnog zag zijn toekomst er al rooskleuriger uit dan tien minuten geleden, wat absoluut niet slecht was voor zijn allereerste dag op Direon, toch?

De band leek in de smaak te vallen bij de Portugese jongen tegenover hem. "Wauw, en ik word... ehm, hoe zeg je dat?" Jonathan had geen idee, maar vond dat Manuel al behoorlijk goed nederlands sprak. "Uitgenodigd?" Als antwoord grijnsde Jonathan. "Ja, zo zou je het kunnen noemen, als je wilt kun je het ook smeken noemen wat mij betreft, 't is eerlijk." Zo had hij meteen "Maar ben ik daar wel goed genoeg voor" beantwoord, maar Manuel had (logisch) nog meer vragen. "Ik bedoel, met hoeveel zijn jullie?" Ai, de gevreesde vraag. Jonathan zat net te bedenken hoe hij hier nou op ging antwoorden, toen Manuel weer wat zei. "Zijn jullie niet al compleet?" "Uh, op het moment verre van, eerlijk gezegd. We zijn vijf minuten geleden begonnen en met jou erbij zijn er wel drie leden." Weer glimlachte de Nederlander. "OK, I'm in" zei de jongen, en Jonathans grijns werd breder. "Geweldig." "Let's meet the band!" "Uh, daar" knikte Jonathan in Amelies richting. Het meisje was weer aan het zingen, en heel, heel even stond hij weer stil bij hoe knap ze was, met die grote groene ogen in het bleke gezicht, omlijst door donker haar. Foei Jonathan. Ter verdediging, hij wist niet dat de Engelse een vriendje had. Toch bleef het foei, en het kwam ook mega niet handig uit. Dit was puur zakelijk. "Manuel, Amelie- Amelie, Manuel" stelde hij ze aan elkaar voor. "Ik zal vanmiddag nog naar die Broekhuizen gaan en toestemming enzo vragen... Moeten we verder nog iets bedenken? Misschien inderdaad posters ophangen, of gewoon iedereen die we tegenkomen naar de repetitie meesleuren?" Die Broekhuizen klonk misschien negatief, maar zo was het niet bedoeld- Jonathan had de man gewoon nog nooit ontmoet.

Off: moet weg, sorry!

[Esmeralda de Moed]

Ze hoorde praten over een band, ze zag 3 mensen bij elkaar zitten. Een meisje zong -ai, in het Engels...Zeg, ze was toch in Nederland!?- , een jongen met een gitaar, hij had een beetje een Portugees uiterlijk, en een overduidelijk Nederlandse jongen.

Een band. Leuk idee hier, misschien zou het zorgen dat het hier een beetje gezelliger werd. Niet zo gezellig als thuis bij oma..
Niet aan thuis denken.
Jammer dat zij niets kon spelen. Ze had wel gewild, maar hoe had ze het in hemelsnaam kunnen regelen? Zij had twee huishoudens moeten doen vroeger, als sinds haar achtste. Bovendien was er geen ruimte geweest in het huisje van oma en kon oma nooit goed tegen hard geluid.
Bij Nina hadden ze een piano en als Esmee daar af en toe was pingelde ze er wel eens wat op. Ze kon als ze iets hoorde het aardig naspelen.
Verdorie, zat ze toch weer aan vroeger en thuis te denken. Dit was nu haar thuis, en ze leefde in het heden. Hoewel...Pianoles was nog helemaal niet zo'n slecht idee.
Ze zou eens gaan informeren. Wat stond ze hier nog? Daar waren mensen, ze praatten over een band. Dan zouden ze toch ook wel iets weten over pianoles, over waar een piano te vinden was?
Ze stapte de woonkamer binnen.

'Hallo...Ik ben Esmee. Ik hoorde jullie praten over een band. Zouden jullie ook weten waar ik piano kan leren spelen? Dat lijkt me zo leuk om te kunnen...' Dat kwam er nogal knullig uit. Hopelijk had ze een niet al te slechte indruk gemaakt.

[Amelie Hewit]

Nadat Amelie terug in de stilte was gekeerd merkte ze enige aandacht, ze zag dat Jonathan naar jaar keek en even schoot er iets door haar hoofd. Nee dat was vast niet het geval, maar hij was ook zo moeilijk om te lezen. Zo onduidelijk.
Manuel werd aan Amelie voor gesteld en uit vriendelijkheid stond ze op, ze glimlachte naar hem. “Hoi, jij bent dus ook gestrikt door onze Jonathan hier.” Ze grijnsde naar Jonathan en voelde zich lichtelijk blozen, weird.. “Ik zal vanmiddag nog naar die Broekhuizen gaan en toestemming enzo vragen... Moeten we verder nog iets bedenken? Misschien inderdaad posters ophangen, of gewoon iedereen die we tegenkomen naar de repetitie meesleuren?” Het zwartharige meisje knikte. “Misschien zijn posters wel een goed idee, ik denk dat we daar toch wel toekomstige bandleden mee kunnen werven.”

Ze ging weer zitten in de stoel, niet veel later kwam er een meisje binnen. Ook al nieuw, vreemd dat er allemaal nieuwe mensen in die band terecht kwamen. Zo meteen was zij de enige die hier al wat langer was, die hier überhaupt al had overnacht. “Hallo...Ik ben Esmee. Ik hoorde jullie praten over een band. Zouden jullie ook weten waar ik piano kan leren spelen? Dat lijkt me zo leuk om te kunnen...” Ze keek het meisje aan, klein en jong. Op haar leeftijd lag zij tussen de lakens, en werd ze genomen door een zwaar lijvige bezwete man die tegelijkertijd op zijn sigaar kauwde. Walgelijk.

Mensen, waarom zoveel mensen. Ze moest hier aan werken, zichzelf rustig zien de houden in een groepje. Anders zou deze band nooit stand kunnen houden, tenminste dan zou zij er niet meer in kunnen blijven. Dit kon niet zo blijven en dus moest ze zichzelf sterker maken, misschien kon Stefan haar hier mee helpen.
Niemand in deze kamer wist van wat zij kon, dat zij kon aanvoelen wat andere voelde. Hoe moest ze hun dit ooit gaan uitleggen, dat ze soms even zichzelf moest kalmeren. Het zou wel ernstig zijn dat wanneer ze repeteren, zij flauwvalt. Ze moest het Jonathan een keer vertellen, maar dat kwam nog wel. Nu moesten ze zich bezig houden met de band, al was er nog heel, héél veel te doen. “Ik ga wel mee als je met Stefan gaat praten over de band.” Ze glimlachte vriendelijk en verdween weer in een liedje. Verslavend!

“ Driving away from the wreck of the day
And the light's always red in the rear view
Desperately close to a coffin of hope
I'd cheat destiny just to be near you

And if this is giving up then I'm giving up
If this is giving up then I'm giving up
Giving up on love
On love

Driving away from the wreck of the day
And I'm thinking 'bout calling on Jesus
'Cause love doesn't hurt so I know I'm not falling in love
I'm just falling to pieces

And if this is giving up then I'm giving up
If this is giving up then I'm giving up
Giving up on love
On love