|
Ergens op de Veluwe in Nederland staat een oud kasteel dat de naam Direon draagt. Het is in tijden niet gebruikt en stamt uit de middeleeuwen. De mensen uit het dorp vlakbij weten van het kasteel en haar verhaal, maar voor de rest weten weinig mensen van het bestaan van Direon af.
David Schuemie en Olivia Taylor waren een stel met dezelfde droom. Ze wilden een tehuis openen voor kinderen die er alleen voor stonden. Onhandelbare kinderen, kinderen zonder familie of met andere problemen konden hier terecht. Na een tijdje kregen ze oor over het kasteel Direon. Na genoeg sponsors te hebben verzameld en geld en steun van de overheid te hebben gekregen konden ze beginnen.
Ze knapten het kasteel op en maakten reclame voor het tehuis. Sollicitaties stroomden binnen en mensen die zulke probleem kinderen kenden stuurden ze naar het tehuis toe. Na veel gesprekken en papierwerk werden een aantal mensen aangenomen als begeleider en er werden twee mentoren aangewezen. Eén voor de jongens en één voor de meisjes.
Langzaamaan kwamen er steeds meer kinderen naar het tehuis. Er waren duidelijke verschillen tussen de kinderen, maar ook veel overeenkomsten. De leeftijden varieerden van 6 t/m 16 jaar. Kinderen die zich niet aan de regels hielden werden aangepakt en er werden vele gesprekken gevoerd. Ook werd aandacht besteed aan de stillere en rustigere, want elk kind droeg zijn eigen levensverhaal bij zich. De kinderen hadden vaak heftige dingen meegemaakt. Verslagen werden bijgehouden zodat alle begeleiders goed konden zien of de kinderen vorderen.
Het kasteel is erg groot met ontzettend veel ruimtes en een prachtige tuin. In het dorp ligt een schooltje waar de kinderen terecht kunnen. Het is een kleine gemeenschap die veel geduld en tijd heeft voor de soms moeilijk rustig te krijgen leerlingen. De medewerkers in het tehuis moeten soms ook wel streng zijn om de kinderen in toom te houden, maar ze zijn bijna altijd rechtvaardig. Ze hebben het beste met de kinderen voor, ook al zien de kinderen dat zelf niet altijd.
|