Leave me alone...

[Anouk Rhate]

Stil stapte Anouk uit de auto van haar vader. Ze pakte haar tas uit de achterbak en liep toen weg. Haar ouders hoefde ze nooit meer te zien. Als zij niet snapte wat ze ooit voor haar broer had gedaan, dan bestonden ze niet meer voor haar.
Ze wist wel wat haar ouders op het formulier had geschreven toen ze naar Direón moest.

'Ze is een onhandelbaar kind. Ze breekt zomaar in in een afgebrand gebouw en later blijkt ook nog eens dat uitgerekend zij de brandstichter van dat gebouw was. Aan de taakstraf heeft ze niet veel gehad. Ze werd alleen maar steeds lastiger. In het begin was ze harstikke stil. Toen begon ze ineens haar broer uit te schelden, god mag weten waarom, en vervolgens loopt ze weg en laat ze als toppunt een návelpiercing zetten!

O ja, ze had haar ouders al zovaak zulke dingen horen zeggen. Toen ze eindelijk weer werd gevonden, wat nog best lang had geduurt ook, besloten haar ouders dat ze maar naar Direón moest. Tot die tijd kon ze nog bij een vriendin slapen. Welke vriendin, die had ze ondertussen niet meer. Oké, ze begreep zichzelf ook niet. Ze was altijd zo stil geweest, maar de laatste tijd begon ze steeds meer te schelden en te vloeken. En ze kon niemand om haar heen meer verdragen.

Langzaam liep ze naar het kasteel toe. Zonder op of om te kijken, besloot ze dat ze nog mooi niet naar binnen ging. Ze liep rond het kasteel en zag een terrasje. Met twee passen stond ze er. De tas liet ze met een plof vallen. Zo, daar had ze ook geen last meer van. Ze pakte een stoel en schoof hem zo dat ze met haar rug tegen de muur van het kasteel aan zat. Daar ging ze in haar stoel zitten, haar knieeën opgetrokken en haar hoofd erop steunend. Het zonnetje scheen warm op haar gezicht. Haar blonde haren vielen over haar schouders naar beneden. Snel zette ze haar muts op, dat voelde prettiger, zo liep ze de laatste tijd altijd. Ze droeg zelfs make-up, iets wat ze vroeger had verafschuwd. Maar nu, met de tijd, was ze verandert. Heel erg verandert. De enige om wie ze gaf, was haar broer, maar of ze hem zou vergeven wist ze zelf nog niet.

Zachtjes rolden de tranen over haar wangen. Ze kon er niets aan doen. Ze wilde niet dat het zo ging, dat het zo gebeurde, maar toch was het zo verlopen. Ze had alleen maar haar broer willen verdedigen, wat was daar nou mis mee. En daardoor was ze het vreselijke kind geworden wat ze nu was. En ze twijfelde of ze ooit nog gelukkig zou worden, want ze had het idee dat ze met de tijd depressiever werd.

Haar hoofd nestelde zich in de warmte van haar lichaam. Opgekropt zat ze nu op de stoel, de zon in haar nek. Nu begon ze te snikken en langzaam werd het een onbeheerst gehuil. Hopend dat niemand haar op dit moment zou vinden, bleef ze zitten. Hopend omdat ze niet meer wist hoe ze zou reageren, omdat ze zichzelf niet meer kende.

Ooc; Aah, de titel moet zijn: Leave me alone, kan iemand dat veranderen?

[Amy de Wit]

Het was alsof alles Direon een totaal nieuw iets had. Een totaal andere uitstraling. Ze had het altijd een armoedig, dumpkasteel gevonden. En nu? Ze wist het niet, maar het was anders, totaal anders. Niet persee vrolijker of mooier, maar anders. Amy zat met haar voeten op de stoel en keek om zich heen. Ze liet haar hoofd rusten op haar knieen en sloeg haar armen rond haar benen. Ze keek nog maar eens goed. Ze kon het woord niet vinden en toch wist ze wel wat het was. Ze zocht naar een woord ervoor, als dat er al was, maar wist er geen te vinden. Eerst had ze alles en iedereen hier op Direon als vijand beschouwd en nu niet meer, nu voelde ze zich meer vertrouwd. Veiliger...

Langzaam stond Amy op. Ze trok het bordeaux rode vest aan dat over de stoel had gehangen en zipte hem dicht. Het was koud, zo zonder mouwen. Buiten scheen de zon, maar binnen was het één en al schaduw. Gauw zette Amy een paar passen naar het raam toe en liet de zon die door het glas scheen haar gezicht en handen opwarmen. Ze kneep haar ogen dicht tegen de felle zon en glimlachte vaag Langzaam maar zeker werd ze helemaal warm. Buiten was het vast nog iets warmer. Amy glimlachte even bij zichzelf en draaide zich om. Ze pakte haar oude vertrouwde rugzak en liet die aan haar vingers hangen. Zonder haar rugzakje was ze niks...

Al zwaaiend met de rugzak liep Amy de trap op, door de gang heen, het terras op. Amy had het eerst niet door, maar er zat iemand in een gedoken op een stoel. Een blond meisje snikte zachtjes. Amy keek een beetje wantrouwig. Dit persoontje kende nog niet. Voorzichtig ging Amy zitten in een stoel die in de zon stond. De warmte deed haar alleen dit keer niet zoveel. Hoe langer ze naar het meisje keek, hoe killer ze zich voelde. Wat zou er zijn...?

Amy wilde eigenlijk een hand uitsteken en het meisje aanraken. Maar het was alsof Amy versteend was. Eigenlijk wilde Amy wat zeggen, maar uit haar mond kwam alleen maar een vaag gestotter. 'Uhh...-' Eigenlijk had ze geen idee wat ze wou zeggen. Wat ze moest zeggen. Amy had eigenlijk geen idee wie ze voor zich had. Het was dan zo moeilijk in te schatten wat je moest doen of zeggen. Straks hoefde of kon ze helemaal niks doen...

[Anouk Rhate]

Nadat ze een tijdje zo alleen had gezeten, was haar gesnik wat minder geworden. Op een gegeven moment hoorde ze iemand, maar ze keek niet op. Met haar gezicht nog naar beneden, probeerde ze zo goed als het ging de uitgelopen make-up weg te vegen. Toen ze dacht dat het goed was keek ze op, precies op het moment dat het meisje iets stamelde.

Anouk glimlachte naar het meisje. Ze had geen idee hoe het meisje was. Ze had gehoord dat hier alleen maar probleemkinderen zaten. Dus ze wist ook niet of dit meisje op zoek zou zijn naar ruzie. Nou kon ze zichzelf wel aardig verdedigen, maar ze had geen behoefte aan ruzie meteen.

'Hey...' Zei ze toen maar. Ze hoopte niet dat het meisje het raar zou vinden dat ze niets zei over haar gehuil, maar daar had Anouk gewoon geen behoefte aan. Niemand hoefde te weten wat er ooit was gebeurt, want ze was zich ondertussen gaan schamen voor het feit dat ze haar broer zo erg verdedigd had en dat ze toch weer was laten vallen.

'Anouk...' Zei ze toen maar. Haar stem was lichtjes en fijn. Toch kon ze aardig hard schreeuwen met haar zachte stem. Hij klonk tenminste niet zo hard en schel als sommige andere stemmen. Ja, een stem had voor haar een hele grote betekenis.

[Amy de Wit]

Langzaam keek het blonde meisje met een betraand gezicht op. Ze probeerde te glimlachen, maar de tranen lieten het bedoelde effect in het niet verdwijnen. Het was even stil. “hey.” Zei het meisje. Stilte. “Anouk.” Zei ze iets later. Een zachte, lieve stem had ze. Het deed Amy denken aan een engel. Lief, mooi. Ze zou vast geweldig kunnen zingen. Zou ze dat zelf weten?! Amy keek nieuwsgierig naar Anouk. ‘Ben je nieuw hier?’ Amy vroeg het voorzichtig, maar ondertussen kon ze zichzelf bijna niet meer inhouden en wiebelde ze een beetje op haar stoel. Nieuwsgierig aagje dat ze kon zijn…

Amy trok haar benen op de stoel en legde haar hoofd op haar knieën. Ze keek een beetje schuin naar Anouk. ‘Wat is er gebeurd, dat je zo huilt?’ Amy vond dat ze wel erg opdringerig klonk tegen een meisje dat zo in tranen was. ‘ Of wil je dat niet zeggen?’ Vroeg ze veel voorzichtiger. Zij wilde haar verhaal ook niet al te graag vertellen. Veel hielden hun verhaal maar een beetje achter. Veel van de kinderen hier hadden schaamte. Net als zij zelf…

Het was alsof haar mond bijna automatisch begon uit te leggen. ‘ Het hoeft echt niet hoor, hier heeft iedereen geheimen. Sommigen denken dat ze uitgelachen of uitgescholden zullen worden, sluiten zichzelf af van de rest. Maar uiteindelijk komt iedereen hier wel goed op zijn plaats. Iedereen, zelfs ik…’ Dat laatste flapte er een beetje uit en Amy keek beschaamd naar de stenen die het terras versierden. Waarom zei ze altijd wat ze dacht. Ze kon ook nooit haar kop houden…!

[Anouk Rhate]

Het meisje voor zich stelde zichzelf niet voor, maar dat hoefde ook niet. Anouk maakte het niet uit of ze de namen zou weten van de mensen die hier waren, ze wilde het niet weten, want ze zou zichzelf toch nooit thuis gaan voelen.

'Ja, ik kom net aan...' Haar stem was nog een beetje trillerig, maar ze kreeg hem al snel vaster. En zometeen, wist Anouk, zou je niets meer aan haar merken. Zij hield nooit rode ogen aan huilen over, of gesnik of getril. Dat kon ze altijd wel voor elkaar krijgen. Wat water in haar gezicht en het was opgelost.

'Wat is er gebeurt, dat je zo huilt?' Anouk keek Amy verschrikt aan. Ze wilde helemaal niet dat iedereen wist dat ze zo stom was geweest dat ze haar broer had beschermt. En niemand hoefde ook te weten dat ze daardoor veroordeeld was voor brandstichting enzovoort. Maar het meisje begreep het schijnbaar al en zei wat over dat niemand graag zijn of haar verhaal vertelde. Toen pas drong het tot Anouk door dat dit kind natuurlijk ook iemand was die hier 'woonde'. En dat er nog veel meer waren. Nouja, hoeveel zouden het er zijn? Zouden ze allemaal ongeveer dezelfde problemen hebben, of zouden ze allemaal anders zijn? Anouk twijfelde.

Uiteindelijk haalde ze haar schouders op. Ze vond het goed zo, ze hoefde haar verhaal niet kwijt. 'Ik vertel het liever niet...' Aarzelde ze. Dat klonk altijd zo lullig. Ook al kende ze iemand totaal niet, toch voelde ze zich meteen schuldig. Ze voelde zich altijd te snel schuldig, zo was ze nou eenmaal ingesteld.

'Wat voor soort problemen zitten hier dan allemaal?' Vroeg ze voorzichtig. Misschien dat ze zich zo een klein beetje kon voorbereiden.

[Amy de Wit]

Ze wou niks zeggen, logisch. Zijzelf ook niet. "Wat voor soort problemen zitten hier dan allemaal?" vroeg Anouk voorzichtig. Ja, veel problemen. Superveel. Maar nooit bij jezelf beginnen, natuurlijk nooit bij jezelf beginnen. Gewoon er tussen proppen dan valt het niet op dat het over jouw gaat. 'Nou veel. Even denken hoor, onhoudbare kinderen, crimineeltjes met de laatste kans, kinderen met ouders die drugs of drankproblemen hebben, afdankertjes van andere gezinnen of tehuizen, meiden met eetstoornissen, kinderen die snijden, van alles.' Echt van alles...

Amy dacht aan hoe zij hier gekomen was. Ze had best een lange weg gehad. Een lange weg zonder dat ze ook maar énig moment haar ouders echt had gemist en nu, nu kon ze hun niet eens meer zien. Haar moeder in ieder geval nooit meer, en haar vader, sja die wilde ze niet echt meer zien. Ze had geen echte vader, alleen een echte moeder, die dood was, overleden. En dat was haar schuld! Amy sloot haar ogen. Ze moest haar tranen wegslikken. Even deed ze of ze haar uit haar gezicht weghaalde en veegde snel haar ogen af. Ze mocht niet huilen! Ze had dit zelf veroorzaakt dus moest ze er ook maar overheen komen! Zo was haar leven...

'O, ik ben Amy trouwens. Ik had me nog niet voorgesteld, sorry!' Amy hief haar hand op als vriendelijk gebaar. Ze duwde haar hakken nog meer onder haar kont en schoof nog verder naar achter. Zo, dat zat beter. 'Je hoeft het niet te zeggen hoor, maar door wie ben je hierheen gebracht? Dat verschilt ook nog wel eens namelijk...'

[Anouk Rhate]

Anouk had ondertussen de omgeving wat bestudeerd. Oké, ze moest toegeven, ze had hier in ieder geval de ruimte. Het kasteel was mega groot, vond zij dan. Ja, wat wilde je anders, ze woonde thuis in een rijtjes huis. Maargoed, ze hadden altijd prima gewoon en ze had haar eigen kamer gehad. En dát zou ze hier dus weer niet hebben. Al was er best ruimte voor. Maar ze begreep ook wel dat dat niet ging. Ze paste zich makkelijk aan mensen aan. Niet aan situaties, maar wel aan mensen. Dus dat maakte het nu ook iets verdraagzamer.

Vervolgens keek ze over het terein uit. Het was groot. Heel groot. Haar tuin was niet groter geweest dan... hoe groot was het eigenlijk. Tien vierkante meter? Ze wist het niet. Ze had eigenlijk echt geen idee. In haar hoofd begon ze de tuin op te meten. Waarom wist ze ook niet, maar als ze eenmaal ergens niet uit kwam, wilde ze het altijd graag weten. De lengte was ongeveer acht meter, de breedte vijf meter. Maar dan moet je nog zeker twee bij twee meter eraf te trekken. Dat was dus... Oké, laat maar, ze was hier te lui voor op dit moment.

Als ze nu thuis was geweest had ze vandaag weer naar school gemoeten. Nu zat ze hier en ze had geen idee hoe lang ze eigenlijk niet naar school zou gaan nu. Dat was het enige waar ze wél goed in was geweest. En haar broertje verdedigen dan. Maar dat telde niet. Nu niet meer.

'Nou veel. Even denken hoor, onhoudbare kinderen, crimineeltjes met de laatste kans, kinderen met ouders die drugs of drankproblemen hebben, afdankertjes van andere gezinnen of tehuizen, meiden met eetstoornissen, kinderen die snijden, van alles.' Anouk schrok op. Natuurlijk, ze had zelf een vraag gesteld. Slimmerd. Bij het horen van al deze voorbeelden raakte ze toch wel een beetje angstig. Stel nou dat ze haar een nerd zouden vinden. Of haar in elkaar zouden slaan. Heel even brak het zweet haar uit, maar toen probeerde ze zichzelf weer op orde te roepen. Ze kon zich heus wel verdedigen. Dat moest gewoon.

'O, ik ben Amy trouwens. Ik had me nog niet voorgesteld, sorry!' Anouk glimlachte naar haar.
'Geeft niet. Maar zit hier echt alles door elkaar? Zelfs crimineeltjes? Wie zijn dat, dan weet ik tenminste waarvoor ik moet oppassen.' Anouk keek Amy aan. Ze had écht geen zin om in elkaar geslagen te worden of zoiets.