|
Wie de ouders waren van Amber Waterbloem wist niemand, zelfs Amber zelf niet. Ze wist niet waar ze vandaan kwam, waar haar ouders vandaan kwamen en wat haar identiteit was. Het enige wat ze had was haar achternaam. Amber heeft tot haar 3e levensjaar -hoewel ze hier niets meer van herinnerd- in een kindertehuis gezeten, toen de familie Slootjes haar in bescherming nam. Bij deze familie voelde ze zich fijn. De kleine meid had één grotere broer en twee grote zussen, allen hielden van het grut dat ze in huis hadden genomen en zo kwam het dat Amber veel aandacht kreeg. Maar niet in de zin dat ze werd verwend. Haar moeder las haar verhaaltjes voor zoals ze bij een kind zou doen dat haar eigen was, haar vader stoeide met haar en Ambers broers en zussen speelden met haar alsof ze tot het gezin behoorde.
Toen Amber 8 was kwam hier echter verandering in. Haar grote broer, Brian, begon te puberen en werd (om eerlijk te zijn) 's werelds grootste eikel. Hij begon Amber te pesten om het feit dat ze er heel anders uitzag dan de rest van het gezin. Op moeder na, hadden alle kinderen blond haar en blauwe ogen. Amber daarentegen had knalrood haar en keek door bruine ogen de wereld in. Brian was erg happig op dit kenmerk en stookte op een gegeven moment Ambers vrienden tegen haar op. Amber pikte dit totaal niet. Ze was even eigenwijs als haar eigen haarkleur en vond manieren om Brian tegen te werken. Haar ouders dachten dat ze rebels begon te doen en werden steeds strenger voor Amber, gaven haar meer straf en op een gegeven moment vond Amber dat ze Brian enorm voortrokken. Hier had ze geen zin in en op een goede avond besloot ze om weg te lopen en naar de jeugdzorg te gaan, hopend op een beter gezin.
Zo gezegd, zo gedaan. Amber liep weg van 'huis' op haar 10e en kwam voor een korte tijd weer in een kindertehuis terecht. Ze haatte het kindertehuis, ze haatte de kinderen en ze haatte de begeleiders nog wel het meest. Ze voelde zich simpelweg niet thuis tussen deze mensen en begon een dagboek bij te houden over haar leven in 'deze hel'. Gelukkig duurde het maar anderhalf jaar voordat Amber opnieuw aan een gezin aangeboden werd. Ze waren een kinderloos koppel en Amber vond dit eigenlijk best fijn. Zo had ze tijd om zichzelf te ontwikkelen en op onderzoek uit te gaan zonder gestoord te worden door domme andere kinderen. En het beste was nog wel dat Emily en Howard de Bruin haar gewoon haar gang lieten gaan. Amber begon zich steeds meer op straat te begeven, buiten te spelen. Ze ging om met de kinderen van de buurt waarmee ze oorlogje speelde en andere dingen deed zoals een potje knikkeren. Kortom, ze kreeg eindelijk de kans om als een echt kind op te groeien.
Zoals ieder kind ging Amber op haar 12e naar de middelbare school. Huiswerk en andere onnodigheden deed ze vanaf de brugklas al niet en het verbaaste haar ouders dat ze een VWO-advies kreeg. Amber haalde goede cijfers en, hoewel ze hier en daar weleens gepest werd door haar eigenwijsheid, ontwikkelde ze een interessant sociaal leven. Toen ze 14 werd kreeg ze haar eerste vriendje en drie weken later haar tweede. Met deze jongen maakte ze het een maand later uit met als reden dat ze hem ook te onvolwassen vond. Amber voelde zich ongelukkig tussen haar klasgenoten, maar liet hier niets van merken. Voor de rest van de wereld was ze gewoon die Amber die haar eigen ding deed, en het niet kon schelen wat iedereen van haar vond. Amber was 'cool'. En toen, uiteindelijk, vond ze een persoon die door dit masker heen prikte. Deze jongen heette Seth en werd Ambers derde vriendje, de relatie duurt vandaag de dag nog.
Op haar 17e levensjaar besloot ze om met Seth samen te gaan wonen. Seth was immers al 19, had een eigen kamertje en een auto, en eigenlijk was dat het enige wat je nodig had op die leeftijd. Amber maakte het nieuws bekend bij haar ouders en tegen alle verwachtingen in vertelden ze dat ze het wel begrepen, en dat Amber altijd bij hun langs kon komen mocht ze problemen hebben. Met deze gedachte in haar achterhoofd pakte ze haar spullen in en vertrok naar haar geliefde. De eerste paar maanden waren een ramp, gezien geen van beide konden koken. Ze leefden van droge spaghetti en opwarmmaaltijden. Toen Amber besloot om te leren koken kon Seth niet uiten hoe blij hij hiermee was. Een jaar later begon ze aan haar studie Psychologie en Amber leefde eindelijk op. Het voelde voor haar alsof ze zich onder soortgenoten bevond en bloeide uit tot een uiterst extravert en melig persoon. Zo goed voelde ze zich zelfs, dat ze besloot om als vrijwilliger bij een kindertehuis te gaan werken als begeleider.
For the record: Amber is nu 19
|
Amber Waterbloem, Begeleider
