Group: Begeleider
Posts: 27
Member No.: 86
Joined: 8-April 09
|
Thulani kreunde zachtjes en schudde haar hoofd heen en weer als een hond die net uit het water kwam. Huh, mocht ze willen. Koude druppels die overal heen zouden spatten en dat heerlijke koele gevoel op haar huid. Nee, het was gloeiend heet en Thulani zat al drie uur aan de grootste vloek voor begeleiders: papierwerk. De zoelblauwe lucht zag er zo verlokkelijk uit door het halfopen raam, en een briesje dat door de bladeren leek te ruisen kon hier natuurlijk net weer niet naar binnen. Voor haar lag het zoveelste hartbrekende dossier- van Rosalon Westeren ditmaal- en ze had zich al tien keer voorgenomen wat meer op dat meisje te gaan letten. Voorzover zij kon zien maakte ze niet veel problemen, was rustig, had vrienden, maar was er nog niet een volwassene die totaal in haar verhaal gedoken was. Soms vielen kinderen gewoon minder op, omdat er op datzelfde moment ook anderen waren die overduidelijk veel aandacht hadden. Kinderen die altijd aan het vechten waren, kinderen die zelfmoord probeerden te plegen... Thulani huiverde ondanks de temperatuur. Dat was onlangs nog gebeurd en het had grote indruk op haar gemaakt. Soms, als mensen aids hadden, pleegden ze ook zelfmoord, om het toch maar niet te hoeven vertellen, om de schande uit de weg te gaan, maar het idee dat zo'n jong, gezond kind zijn leven moeilijk genoeg vond om eruit te willen was nieuw voor haar. En sowieso een schok. De jongen had het overleefd, alles kwam weer goed, hij was zelfs alweer terug uit het ziekenhuis, maar Thulani had het knagende gevoel dat ze het had moeten voorkomen. Dat ze op de een of andere manier had moeten merken wat er aan de hand was, ook al had ze de jongen, Eric, nooit zelfs maar ontmoet. In elk geval moest ze maar wat meer met de kinderen optrekken, hen leren kennen. Fuck the paperwork.
Het was maar goed dat niemand je gedachten kon horen, dacht Thulani terwijl ze Rosalons dossier oppakte en zich er fanatiek koelte mee toewapperde. Hemeltje wat was het heet. Ze was nog best snel aan dit klimaat gewend, als ze het nu al warm vond, maar Thulani was nooit echt lang genoeg op een plek gebleven om aan de tics van die plaats te wennen. Hier begon haar standaard spijkerbroektenue, aangenomen omdat ze niet wilde overkomen als een tutje of een wel heel keurige dame. Ze was geen advocaat, ze was een begeleider, en hoewel je het niet zou vermoeden by checking the amount of paperwork involved, there was a subtle difference. He, kom op, concentreer je. Eigenlijk moesten ze een keertje naar het strand, naar de duinen, met de kinderen. Zeilen, zwemmen, kanoen, het boeide allemaal niet, maar met dit weer zou het fantastisch zijn. En ook weer eens wat anders. De Afrikaanse wist dat voor veel kinderen het leven op Direon zo eentonig was, en hoewel ze dat juist een van de geweldigste dingen van deze plek vond voor zichzelf kon ze erin komen dat jongeren dat niet per se dachten. Huh, misschien moest ze het maar eens aan Stefan of Olivia voorstellen. Het zou waarschijnlijk te pletter lopen op allerlei praktische bezwaren, zoals het probleem van overzicht, hun gigantische verantwoordelijkheid, wat als iemand wegliep, wat als iemand drugs ging halen. Sommige kinderen zaten op Direon met de reden dat ze eigenlijk ver van de buitenwereld moesten blijven, in theorie. Maar ze hadden toch ook recht op een lolletje?
Goh wat was het heet. Als ze zo doorging viel ze in slaap op Madelons dossier. Ze had iets te drinken nodig, snel. Resoluut stond ze op en borg de papieren netjes op in haar bureaula, waarna ze het ding afsloot. Er stond een koelkastje in het kantoor met een ijskoude fles Ice Tea erin. Tuurlijk, het was koffietijd, maar tradities waren er om van af te wijken. Toch? Tevreden schonk ze wat ijsthee in een glas en nam een slok. Hemeltjelief, ze had nog zoveel te doen! Maar ze moest ook de kinderen wat beter leren kennen... en haar collega's. Want daar ging het ook niet zo goed, eerlijk gezegd. Thulani was hier niet zo kort, inmiddels, maar echt goed kennisgemaakt met haar collega's had ze niet. Er was nooit tijd voor, er was altijd zoveel te doen. Het enige wat ze wist was dat ze ze allemaal erg aardig vond, maar daar hield het ongeveer op. Jammer. Op de To-do-list. Get friends.
Off: Amber Waterbloem eerst laten posten please
|
Time Out
