Wederinburgering van Elea. Poging 1.

[Elea Rood]

Ze haalde diep adem. Ze had geen idee wat ze moest gaan doen. Ten eerste had ze ..nou ja het contact tussen haar en Casper ging nogal stroef. Zij en Rosa waren al heel vaak samen en nu had ze gewoon even adem nodig. Met meer mensen dan Casper en Rosa ging ze niet meer om. Het leek wel alsof ze zichzelf weer aan het afzonderen was. Alsof het haar weer lukte om helemaal niks anders aan te trekken van de mensen om haar heen. Er moest verandering in komen. De zestien jarige keek naar haar spiegelbeeld. Ze duwde haar donkerblonde haar zo omhoog zodat er wat slag in kwam. Vervolgens begon ze wat mascara op te doen. Ze verwisselde haar outfit voor een skinny jeans en een rood hempje met een zwart vest er op. Klaar uit. Dat was haar standaard outfit en ook al was ze op mensenjacht zodat ze zich weer wat zou socialeren, ze hoefde zich niet anders voor te doen. Ze had immers een vriendje, had een beste vriendin had vrienden op internet. Het kon niet beter. Haha.

Elea liep de kleine slaapkamer uit. Het was niet zo dat ze eigenlijk niet sociaal was. Hoewel, nou ja. Hier op direon waren er veel nieuwe mensen gekomen, maar geen één had echt Elea haar vertrouwen kunnen winnen. Geen één kende haar goed. Misschien was het tijd om direon te verlaten. Misschien was zij niet meer zo iemand die hier echt thuis hoorde. Ze zuchtte. Ze wilde nog niet op haar eigen benen staan en terug naar huis gaan was ook geen optie. Er zat dus maar één ding op. Ze ging vrolijk met mensen praten. De eerste de beste die ze tegen kwam daar zou ze hoi tegen zeggen. Ze kon het wel! Ze hoefde helemaal niet verlegen te zijn, dat had ze wel geleerd hier op direon. Het zestienjarige meisje passeerde een ander meisje dat aan het lezen was. Lezen? Meisje? Eerste levende wezen? OH! Ze moest hooi zeggen!

De zestien jarige stapte op het andere meisje af en liet zich op de bank naast het meisje vallen. ‘’Hooi! Ik heb je hier nog nooit gezien, redelijk nieuw?’’ Zo. Ze had gesproken. Nu kon ze weer terugvallen in haar eigen wereldje. En vooral niet te lang nadenken over het antwoord dat ze zou kunnen geven aan het meisje en al helemaal niet te lang nadenken zodat het andere meisje alweer wat anders had gezegd waardoor ze nog langer moest nadenken om ten slotte tot een antwoord te komen dat al veel te oud was. Aha. Gooo Elea.

OOC: Gaya gelieve eerst te laten posten <3

[Gaya Somerset]

Gaya zat op haar bank met haar voeten onder zich gevouwen. Op haar knieën lag een opengeslagen boek en ze las met aandacht de woorden. Wanneer ze een boek las voelde ze zich vrij van zorgen. Vrij van alle problemen in de wereld, en in haar leven in het bijzonder. Ze kon zich dan helemaal verdiepen in het verhaal en zou al het andere vergeten. Soms vergat ze ook de tijd en vond ze zichzelf tot in de kleine uurtjes in haar bed aan het lezen. Wanneer ze las, leek het even alsof ze zelf niet bestond. Alleen de personages in het boek. Ze hoefde niet te denken aan haar verlegenheid, slobberige kleding of hoe ze op andere mensen moest reageren. Ze kon gewoon opgaan in het verhaal en meemaken wat de hoofdpersonen meemaakten. Geweldige avonturen en moedige acties. Soms zou het dan ook drama zijn maar dat was ook geweldig, wanneer het in het boek gebeurde tenminste. En wanneer er iets gebeurde wat je niet leuk vond, kon je simpelweg het boek wegleggen en hoefde je er nooit meer naar terug te kijken. Zo simpel was het. Het was haast een leven waarin je zelf kon bepalen wat er gebeurde. Als je er even geen zin in had, hoefde je er ook geen energie in te stoppen. Gaya wenste dat dat in haar leven ook zo zou zijn, maar die wens kon helaas nooit waargemaakt worden.

Plotseling ging er iemand naast haar zitten, zonder het ook maar te vragen. Was dat niet onbeleefd? Maakte dat persoon zich nu niet onwijs veel zorgen over wat Gaya nu wel niet van haar dacht. Kennelijk niet wat het meisje liet een vrolijke "Hoi" uit haar mond ontsnappen. Alles aan dit meisje was vrolijk, eigenlijk. Tenminste, dat was hoe Gaya het opvatte. Die vrolijkheid kon net zo goed een masker zijn, net zoals zij die zelf ook zo vaak opzette. Het meisje was blond en een paar jaar ouder dan Gaya, maar dit leek niet in de weg te zitten bij het zoeken naar nieuw contact. Vervolgens vroeg Elea of Gaya nieuw was, en het 13-jarige meisje knikte. Het leek erop dat dit meisje niet zomaar naast haar ging zitten en Gaya sloeg haar boek dicht. Ze zorgde er wel voor dat haar vinger als bladwijzer fungeerde.

'Ja, ik ben inderdaad redelijk nieuw,' sprak ze vervolgens overbodig. Alsof de knik niet genoeg had gezegd. 'Ik ben gisteren aangekomen. Jij zit hier al wat langer, neem ik aan?'
Gaya bestudeerde het meisje nog eens goed en kwam toen tot de beslissing dat ze niet verkeerd was. Niet gemeen, tenminste.

Off: Sorry voor flutpost xD Maar ik moet nu naar beneden! Morgen zal ik het goedmaken met een awesome post <3

[Elea Rood]

Ze haalde diep adem. Het was op het moment dat het meisje zich omdraaide naar haar dat ze haar gedachten liet afdwalen. Duizenden scenario’s konden gaan afspelen. Ze zou het meisje kunnen vertellen hoe het ging, ze zou haar schouders op kunnen halen. Ze zouden het super gezellig hebben en ze zou-.. Wacht. Vandaag zou ze het anders doen. Het meisje schudde met haar hoofd en keek recht in de ogen van Gaya. Had ze nou wat gezegd? Ja, toch? Kon zij nou nooit eens normaal reageren? Nooit? Oké. Rustig. Adem in, adem uit. Hmm. Wat had het meisje nou gezegd? Ohja! Ze had zichzelf voorgesteld. Toch? Nee. Wacht. Elea herhaalde de woorden in haar hoofd. Ja ik ben redelijk nieuw gister aangekomen jij bent hier al wat langer eh. HA! JA! Ze had terug gevonden wat het meisje had gezegd. Nu hoefde ze alleen nog maar te antwoorden. Elea vouwde haar benen onder haar lichaam en keek even naar de kaft van het boek van het meisje.

‘’Hm. Ja, ik zit hier al bijna een jaar denk ik …Behoorlijk lang. Een tijd waarin veel is gebeurd.’’ Ze haalde diep adem. Ja, er was veel gebeurd. Ze had verkering gekregen had zich eindelijk een beetje over die fucking angst heen kunnen zetten en toen had ze ruzie met Casper gehad. Nou ja, ze had nog steeds ruzie. Kutzooi. Ze wilde geen ruzie hebben. Ze wilde Casper terug, maar ze wist niet hoe. Ze durfde hem toch niet aan te spreken. En oh hij dacht dat ze een nieuwe vriend had, dus hij zou haar ook wel niet willen aanspreken. Hallo traumatische einde van Elea en Casper. Waarom had ze het ook alweer laten verpesten? Waarom had Casper eigenlijk niet geweten dat zij veel te zwak was om iemand te vertellen dat ze niet van diegene hield? Behalve op haar grootste stressmomenten. Ja, op zo’n moment dan kon ze iedereen de waarheid zeggen. Hoewel dat ook over MSN was. Het meisje gaapte.

Wat moest ze nu zeggen tegen het meisje? ‘’Oh aangenaam! IK ben trouwens Elea. En je went gauw hier hoor. Voordat je het weet ben je alweer vergeten dat er nieuwe kinderen zijn gekomen en kom je tot de conclusie dat de helft alweer weg is, de helft die jij wel kende.’’ Ze viel stil. Haar stem galmde na. Had ze nou het verkeerde gezegd? Waarom had ze dit eigenlijk gezegd? HO! STOP! Dit meisje was dertien, zij was zestien. Zij stond boven haar, zij keek naar haar op. Het zou wel lukken. Ze moest gewoon niet zo onzeker zijn. Dat zou vast wel lukken.

OOC: Sorry, mijn inspiratie raakt op T___T

[Jeroen Nijeveld]

De deur ging met een grote zwaai open en dat was de grandioze entree van Jeroen Nijeveld in de woonkamer. Een lach op zijn gezicht en zijn handen in de zakken van zijn donkere spijkerbroek stapte hij de ruimte in en keek even wie er allemaal waren.
De enige die hem opvielen waren twee meisjes die met elkaar leken te praten op de bank. Hij kende ze vaag en daar moest natuurlijk verandering in komen, want iedereen moest hem kennen in positieve of negatieve zin.

Je moest je toch niet voorstellen om hier op dit kasteel rond te lopen zonder dat ook maar íemand weet wie je bent. En als je dan eindelijk weer naar huis mag, of tenminste uit dit tehuis weg mag, dat niemand je zal missen!
Dat waren de redenen waarom Jeroen vond dat hij even moest opvallen hier. Zijn vis-actie was al aardig geslaagd en zijn gemeende hulp bij de binnenkomst van één van de twee meisjes op de bank was toch ook heel sociaal?

Nu moest hij natuurlijk weer iets briljants verzinnen! Maar er was één probleem, hij had namelijk geen flauw idee wat hij dit keer zou moeten uitvoeren om een beetje grappig over te komen. Daarom besloot hij maar om ook op de bank te gaan zitten en de tv aan te zetten.
'Alles goed meiden?' vroeg hij terwijl hij aan het zappen was naar iets wat hem beviel en hij bleef haken bij MTV waar vast een één of ander vaag programma was.
'De tv stoort jullie gesprek toch niet he,' en een vage lach verscheen op zijn gelaat.