“En hoe heet jij meisje?” Een grote meneer stond tegenover haar. Ze keek omhoog, hoger, hoger, nog hoger, en ze moest zich helemaal uitrekken om hem aan te kunnen kijken. Gelukkig voor haar nek zag hij dit en ging hij op zijn hurken zitten. Charlotte’s handje ging naar haar jurkje en ze bewoog onrustig heen en weer.
“Ik heet Lotje,” Zei ze zachtjes. “Lotje Liedendaele.” Haar onderlip begon te trillen toen ze eventjes omkeek naar iets wat ooit haar huis was geweest. Wat was er gebeurd? Waarom stond iedereen naar haar huis te keken? Waarom praatte iedereen tegen haar? Het was herrie. Er was zoveel warmte geweest, het had haar pijn gedaan. Mama en papa waren heel erg bang geweest, ze hadden geroepen dat ze weg moest gaan naar buiten. En Charlotte had geluisterd. Zij was ook bang geworden, ze had gehuild. Haar wangentjes waren nog nat van de tranen, en ze wreef met haar handje in haar grijze ogen. Toen keek ze naar haar hand. Zwart. Net als het huis. Het was zo warm geweest, en toen werd ze zomaar natgemaakt! Gelukkig zagen mensen snel dat er niets aan de hand was, maar ze wilde weten waarom! Ze wilde naar papa en mama!
“En Lotje, hoe oud ben jij?” Maar Charlotte toonde geen aandacht. Met tranen in haar ogen keek ze de grote meneer aan.
“Waar is mama? En papa? En Lieve? Waar is Lieve?” Een traan drupte naar beneden, op haar witte schoenen. Haar blonde haren hadden zwarte vegen gekregen, evenals haar lichte huid.
“Charlotte, er is iets heel vervelends gebeurd. Maar je moet eventjes meekomen!” De grote meneer stak zijn hand uit en Lotje pakte deze vast. Zo liep dit kleine meisje samen met hem mee naar een auto. Ze keek haar ogen uit, hij was geel met strepen en hij had zwaailichten! Maar mama had ooit gezegd dat dat helemaal niet goed was. Als er een auto stond met zwaailichten dan was er iets vervelends gebeurd. Bang keek ze naar de man, terwijl hij haar in de auto tilde.
“Er is dus iets vervelends gebeurd. Maar ik wil eventjes weten hoe oud je bent, en of je nog broertjes of zusjes had.” Het meisje zat met haar haren te spelen. Toen ze doorkreeg dat deze daarna zwart waren geworden, veegde ze haar kleine handjes af aan haar jurk. Ze schommelde met haar voeten heen en weer.
“Ik ben Charlotte, maar mama noemt mij altijd Lotje. En ik ben al zes!” Met een grote glimlach keek ze op. Ja, ze was zo trots dat ze al zes jaar was! In haar klas was ze de enige die zes was, en iedereen keek daarom tegen haar op. Ze was de oudste, maar zeker niet de grootste, en ook niet de slimste. Nee, ze was niet dom, maar ja, als er een hoogbegaafd jongetje bij je in de klas zit…
“Ik heb een zusje en zij heet Lieve. En een papa en een mama natuurlijk!” Met grote, onschuldige ogen keek ze naar de grote man. “Maar ik heb ze al heel lang niet gezien. Mama riep dat ik weg moest naar buiten en zij was bang en papa ook. Zijn ze me vergeten? En wat is er met het huis gebeurd?” Treurig keek ze de man aan. Charlotte beschikte over een grote onschuldigheid en had een schattigheidfactor waar je U tegen zei. Met haar blonde haren, grijze ogen en sproetjes was ze een meisje waar je mee weg zou lopen. De grote man keek haar aan. Waarom keek hij zo, vroeg Charlotte zich af. En waarom was er die auto nou?
“Zoals ik net zei, er is iets vervelends gebeurd. Je huis is nu zwart, en je kan er niet meer naar binnen. Hij is kapot. Verbrand. Net als een kaarsje, maar huizen zijn daar niet voor gemaakt, snap je dat?” Charlotte knikte.
“Mama en papa waren nog binnen, samen met je zusje. Zij zijn er niet meer. Zij zijn ook verbrand. En ook een papa en een mama en een zusje horen niet te branden. Zij zijn nu dood. Kijk,” Hij wees naar de lucht, een donkere hemel. Het was al donker maar Charlotte mocht lekker lang opblijven. Mama en papa waren in slaap gevallen voor de televisie en zij niet. En toen was er iets gebeurd. Ze wist niet wat. Charlotte keek naar de lucht en zag sterren. Drie, vlak boven haar huis, waar zij nu was. In haar hart begon een soort vuurtje te ontwaken.
“Daarboven, daar is jou familie nu. Ze zullen voor altijd bij jou blijven, in je hart, en in je hoofdje.” Hij streek door haar blonde haren maar keek verdrietig. Lotje keek hem verbaasd aan. Ze snapte het, maar toch niet. Hoe konden papa en mama haar nu zomaar achter laten? Ze was nog maar zes! Ze kon niet eens bij de wasbak zonder krukje! Er begonnen tranen in haar ogen te komen. Ze drupten één voor één over haar wangen op haar jurkje. Wat moest ze nu doen? Waar moest ze heen?
“Ik wil niet naar oma. Zij is stom!” Snikte ze. “Ze doet altijd heel gemeen en dan werd papa altijd boos en ging hij me beschermen. Ze zei dat mama geen goede mama was, dat ze alcohelis, nee, acohilist, nee, alcolist was. En dat ze niet goed voor me kon zorgen. Ze zei ook dat ik niet lief was en ze me moesten afstaan. En soms ging ze me slaan. En soms mama ook. Want dan was ik niet lief en dat vond mama niet leuk. Mama ging dan schreeuwen en boos doen en papa was niet altijd thuis om haal weer goed te maken.” Charlotte vertelde –huilde- het alsof het de normaalste zaak van de wereld was. En voor haar was dat ook zo. Ze wist niet dat het niet hoorde dat ouders hun kind sloegen. Haar moeder in dit geval dan.
“Je hoeft niet naar oma. Ik weet een goede plek voor je. Daar zijn heel veel andere kindjes en sommigen hebben net als jij geen papa en mama meer. Ik weet zeker dat ze heel lief voor je zullen zijn.” De grote man had haar vertrouwen al eeuwen gewonnen, gelijk al. Ze was nog maar een klein meisje, maar ze wist precies wie ze kon geloven en wie niet. En de grote man kon ze wel geloven. Hij kon overigens niet tegen haar liegen: een klein, schattig meisje die nu al wees was. Nee, dat was niet goed. Hij had ooit gehoord van Direon, en daar stuurde hij haar ook heen. Zolang het mogelijk was, was hij bij haar. De grote man heette Donan, voor Charlotte een soort tweede vader. Ze konden het goed met elkaar vinden.
Maar toen was er toch echt de dag van afscheid. Ze stond voor het kasteel en huilde weer. Charlotte klampte zich vast aan een been van Donan.
“Ik wil niet naar Diejeon! Ik wil bij jou blijven!” Ze liet zich op Donans schoen glijden zodat hij niet weg kon. “Want jij bent lief en je geeft me eten en drinken en kleren en je helpt me.” Het konk gesmoord omdat haar gezicht verborgen zat tegen de broekspijp. Maar Donan was sterker en hij tilde haar op. Hij had ook tranen in zijn ogen, de afgelopen tijd was ze zo goed als een dochter voor hem geweest.
“Het is hier veel beter. Ik kom gewoon op bezoek en ik zal kaartjes sturen! Dat beloof ik. Ik vind jou ook heel lief, maar het moet, ik ben jou papa niet. Je kan hier gewoon met kindjes spelen en die zullen jou wel snappen. Je moest toch naar een andere school, en die hebben ze hier ook! En weetje, misschien vinden ze het net zo speciaal dat jij al zes bent!” Donan glimlachte, en ook op Lotje d’r schattige gezicht was een glimlach te vinden. Hij zette naar neer en liep naar de auto, achteruit, zodat hij naar haar kon zwaaien.
“Dag Lotje, ik zie je wel weer, dat beloof ik!” Charlotte zwaaide alsof haar leven ervanaf hing. Aan haar nek hing een ketting met een hangertje, gekregen van Donan. Het was een hartje en daarin zat een foto met haar originele gezin, en een fotootje van Donan. Zo zou ze niemand ooit vergeten. En zo liep Charlotte Direon tegemoed.