|
Langzaam werkte Olivia haar lunch naar binnen. Ze staarde naar het stuk roggebrood en nam gauw een slok melk om de smaak te verdrijven. Sommige typisch Nederlandse maaltijden lagen haar nog steeds niet. De originele scrambled eggs van vroeger maakte ze nog het liefst klaar. Haar blik leek vrij neutraal en straalde niets van vrolijkheid uit. Toch voelde ze zich opgelucht. Want eindelijk kwam haar al tijden bestaande droom uit.
Als kind was Olivia vrolijk opgegroeid tussen liefhebbende mensen. Ze had in Engeland Primary School gevolgd (vergelijkbaar met de basisschool klassen 1 t/m 5 in Nederland) en was daarna succesvol doorgestroomd naar Middle School (groep 6 t/m de 1e van de middelbare school). In de zomervakantie tussen Middle- en High School gingen ze met het hele gezin, dat wil zeggen haar vier broers en zussen en haar ouders, op vakantie naar Nederland. Ze bezochten de stad Amsterdam en verbleven in een Hotel gelegen langs het IJ. Deze vakantie was Olivia altijd bijgebleven. Het land voelde warm aan en de mensen vond ze ontzettend vriendelijk.
De jaren erna was ze er niet meer zo mee bezig, de vakantie had ze echter duidelijk beschreven in één van haar vele dagboeken. Ze borg deze zorgvuldig op in haar nachtkastje, met een slot dat ze gemaakt had op het deurtje.
Tegen haar negentiende aan besloot ze een studie te volgen die haar het meest interesseerde. Ze had altijd gegeven om vooral kleine kinderen en afgestane pubers. Ooit wilde ze een tehuis opzetten waar ze deze zielen op kon vangen. Daaraan vooraf en dus voorbereidend schreef ze zich in voor de studie Kinder Pedagogie. Op haar vijfentwintigste ronde ze deze studie succesvol af. De vijf jaar daarna benutte ze dit niet zo goed. Ze was veel bezig met het zorgen voor haar ouders, die beiden een slechte tijd van hun leven tegemoet kwamen. Dit wilde ze op haar dertigste loslaten en ze vond het zonde dat ze niets dat te maken had met haar studie deed. Om eens goed over de dingen na te denken besloot ze op vakantie te gaan, terug naar de plek die ze vroeger zo geliefd had.
Ze kwam aan in Nederland en bezocht de musea waar ze vroeger zo van had gehouden. Hetzelfde warme gevoel kwam op.
Een zaterdagmiddag bezocht ze het Anne Frank Huis. De rij was als altijd ontzettend lang. Ze knoopte een gesprek aan met een jongen (David), van naar haar vermoeden ongeveer dezelfde leeftijd als zijzelf. Hij kon verbazingwekkend goed Engels en de uren dat ze in de rij stonden waren voor beide niets om zich in te vervelen. Het allermooiste was nog het moment waarop bleek dat ze dezelfde interesses en ideeën hadden. Ze vertelde hem over haar studie Kinder Pedagogie en kwam erachter dat hij zojuist zijn opleiding had afgerond. Sociologie – het leek haar ook erg interessant.
Het duurde niet erg lang voor ze erachter kwamen dat ze meer voor elkaar voelden dan vriendschap. Ze logeerde een poosje bij hem en ontwikkelde ideeën om een Kindertehuis te beginnen, in Nederland. Uiteindelijk ging ze toch tijdelijk terug naar Engeland om daar te kijken of ze nog hetzelfde dacht over haar plannen. Hoewel haar ouders het niet zo zagen zitten en het moeilijk vonden afscheid te nemen van hun dochter steunden ze haar in haar doordachte keuze. Ze begrepen dat dit was wat ze altijd al had gewild. Door middel van brieven hield ze contact met David en spraken ze de zaken nauwkeurig door.
Ze sloot alles in Engeland af en pakte haar spullen in om met de boot naar Nederland te vertrekken. Het was een moeilijk moment, maar voelde ook als een opening, om een nieuwe wereld te ontdekken. David stond met open armen op haar te wachten bij de haven. Het was alsof ze nooit waren gescheiden van elkaar. Ze kletsten honderduit over alles wat er was gebeurd en te gebeuren stond. Bij alles wat besproken werd vond Olivia zich meer passen bij David.
In de drie daarop volgende jaren ging alles vrij snel. Ze volgde een snelcursus Nederlands (en dit ging voor een Engelse verbazingwekkend goed) en waren veel bezig met het zoeken naar een locatie voor het tehuis, reclame maken en sponsors vinden en alle daar bijgelegen financiële zaken. Uiteindelijk brak de tijd aan, het was klaar. Ze hadden een kasteel gevonden, ontzettend veel sponsors en steun van de overheid. Veel sollicitaties kwamen binnen voor mensen die geïnteresseerd waren om groepsleider te worden. Alles leek erop dat hun droom werkelijkheid was geworden en tot noch toe is er niets dat dat doorbreekt…
|
Olivia Taylor, Gezinshoofd
