Elealiefhebbende freak to the max.
Group: Jongen
Posts: 157
Member No.: 42
Joined: 3-June 08
|
Een vrouw en een man zaten naast elkaar voor een open haard. De vrouw had haar man net bekend gemaakt dat ze zwanger was. Samen genoten ze van dit moment, een mijlpaal in hun leven. Ze stelden elkaar vragen, hoe gingen ze het vertellen en hoe gingen ze alles regelen? Toch hing er een relaxte sfeer, er klonk geluid van een knapperend haardvuur en je voelde dat er twee gelukkige mensen in dit huis woonden.
Nadat ze het tegen iedereen verteld hadden, werd de babykamer ingericht. De kleuren werden blauw en groen, want ze wisten al dat het een jongen zou worden. De vader was bij voorbaat al trots, hij zag zichzelf al in het kleine tuintje van het huis voetballen met zijn zoontje.
De tijd verstreek en de buik van de vrouw groeide. Ze was een prachtige zwangere vrouw, met altijd haar trotste man aan haar zijde. Na 9 maanden van wachten was het dan eindelijk zo ver: de baby zal ter wereld komen. Dit ging met enige problemen, de baby lag verkeerd gedraaid. Toch kwam dit alles nog goed, het was een kerngezond jongetje met de naam Casper. Hij had blauwe ogen en zwart haar, en zag er daarmee bijzonder uit.
Net als voorheen waren de ouders nog steeds gelukkig. Het haardvuur moment vond nog een keer plaats toen de moeder na 2 jaar weer zwanger was. Casper was, voor zover hij het begreep, dolbij met zijn nieuwe zusje, dat Eveline heette.
De jaren verstreken en Casper en Eveline groeide op. Casper veranderde veel in zijn pubertijd. Hij werd de populaire, brutale jongen die in zijn vrije tijd vooral feestjes afliep en dan wel eens met iemand op de vuist raakte. Eveline daarentegen was autistisch. Op vele momenten klapte ze dicht en zei ze niks meer, wat veel pesterijen aantrok, zelfs van haar eigen broer. Ze werd echter gedwongen om dit te verzwijgen tegenover hun ouders, zij mochten van niks weten.
Zo ging het jaren lang door, todat Casper 15 werd en Eveline dus 13 was. Casper kwam een dag thuis van school, zijn ouders waren niet thuis. Hij zag dit als de ultieme gelegenheid om een hele middag achter de computer te zitten en zakken chips naar binnen te werken, maar dat nam een andere wending tot hij de brief zag, die op zijn computer was geplakt. Snel begon hij te lezen.
Beste Casper,
Het spijt me dat ik er niet meer ben. Het spijt me dat ik pap en mam nu verdriet doe, maar ik kon niet meer leven als mijzelf. Je hoort altijd in verhalen dat mensen zo perfect zijn en zoveel vrienden hebben, en jij bent zo iemand in levende lijve, Casper. Maar je weet dat ik anders was, altijd was ik anders. In niks was ik goed, ik was het stomme, lelijke, autistische meisje dat niks kon, geen vrienden had en altijd gepest werd. Je moet niet denken dat ik dom ben, Casper, ook mensen die lelijk zijn hebben gevoel. Dat gevoel heb ik vandaag beëindigt. Je hoeft er niet om te treuren, dat zal je waarschijnlijk ook niet doen. De wereld is een wereld zonder liefde, ook al heeft niemand het door. Ik wel, en ik hoop dat het leven in een hemel beter zal zijn, dat ik daar de rust zal vinden waar ik zo naar verlang. Casper, ik heb een einde aan mijn eigen leven gemaakt. Het is een schande, het is absurd. Mensen zullen hier schande van spreken. Maar ik vertrouw erop dat jij de mensen hierover kunt voorliegen, zoals je jaren lang met mijn leed hebt gedaan. Altijd in een schaduw staan is vreselijk, en het word nog erger als je zelf niet meer dan een schaduw bent. Laat pap en mam deze brief niet lezen, zij krijgen er zelf een. Zoek niet naar me, ik ben ver weg. Mijn lijk zal je toch niet nodig hebben, het zal verdwenen zijn, net als ik. Vergeet me en vergeef me, en ga verder met je leven zonder mij, waar je jaren lang naar verlangt hebt.
Eveline.
Met schokkende handen keek Casper boven zijn papier uit. Dit kan niet, het was onmogelijk. Een diepe angst trok door zijn lichaam heen. Zoveel had Eveline nog nooit tegen hem gezegd of geschreven. Hij begon te beven en bleef verstijfd staan. Hetzelfde zinnetje spookte telkens door zijn hoofd: Mensen die lelijk zijn hebben ook gevoel….
Zijn ouders vonden hem in precies dezelfde houding. Zij lazen hun brief en gingen kapot van verdriet. En hoewel Eveline niet wilde dat iedereen het wist, kwam toch iedereen erachter. Wanhopig zocht de hele familie naar plekken waar het lijk van Eveline kon zijn, zodat ze haar konden begraven. Verschillende zoekacties vonden plaats. Sommige mensen beweerden dat ze nog in leven was, maar Casper wist zeker dat het onmogelijk was.
Hij leefde in een groot schuldgevoel, de eerste paar dagen kon hij niks anders als voor zich uit staren. Daarna verwerkte hij zijn verdriet op een andere manier. Hij liet een piercing zetten, omdat hij zichzelf op een manier wilde straffen. Zijn piercing stond voor een soort van boeien, maar dan om zijn kin. Hij was nauwelijks meer thuis te vinden, de plek die hem deed herinneren aan Eveline. Als hij thuis was, kreeg hij alleen maar ruzie met zijn ouders, vaak om de kleinste dingen. Het maakte hem allemaal niks meer uit, het leven kon hem gestolen worden. Toch ging hij niet zover dat hij zelfmoord pleegde, Eveline wilde hem waarschijnlijk niet bij zich in de hemel. Als hij tenminste al in de hemel zou komen. Waarschijnlijk was er voor hem alleen maar een plekje in de hel over, waar hij eeuwig zal lijden en boeten voor zijn zonden.
Zijn ouders zagen het niet meer met elkaar zitten, ze hadden samen teveel verdriet meegemaakt om nog verder te gaan. De moeder vertrok uit het huis, en Casper had geen contact meer met haar. Met zijn vader liep het ook goed mis. Hij kreeg een drankverslaving en het hele huis kwam vol te hangen met foto’s van Eveline. Casper wist dat dit niet goed ging, zijn vader maakte zichzelf helemaal kapot. Toch bleven de ruzies en soms sloegen ze elkaar zelfs. Totdat zijn oma een tijdje bij hen kwam wonen om orde te houden. Zij besloot dat Casper naar een tehuis moest, voor kinderen die moeilijk handelbaar zijn. ‘Ik ben toch zeker geen probleemkind!’ schreeuwde Casper naar het oude vrouwtje. ‘Jawel, dat ben je wel. En dat weet je zelf net zo goed’ antwoordde die kalm. Casper deed nog een poging uit het huis te ontsnappen, maar het lukte hem niet. Hardhandig werd hij door zijn vader weggebracht, terwijl de zestienjarige jongen zijn familie verwensingen toeschreeuwde.
|
Casper Redfield, Jongen, 16 jaar
