The Unforgettable Nightmare., Help her have her peace.

[Amelie Hewit]

Een tenger figuurtje lag in haar bed opgekruld in foetus houding, haar ogen gesloten maar het schepseltje sliep niet. De deur kraakte maar het meisje gaf geen kik, haar ogen bleven gesloten en haar ademhaling regelmatig. Al wist ze wat er komen ging. Lompe voetstappen vulde het kamertje en de deur werd met een doffe dreun terug in de deurpost geduwd, enkele bewegingen gingen door het tengere lichaampje. Ze was bang en ze hoorde de stem van Pieter nog in haar oor ringen. “Na mij komen er nog vele anderen, je zult ze laten doen wat ze willen. Zo leer je, zo verdien je geld voor mij.” Ze had gehuild maar Pieter had haar in het kamertje opgesloten waar ze in haar bedje moest liggen wachten. Wachten op die voetstappen die zich dichter en dichter verplaatste naar haar bed, waar ze opgekruld lag.

Ze voelde hoe een hand over haar lichaampje streek voor de dekens van haar lichaam afgetrokken werden, het meisje kneep haar ogen dicht en bibberde van de angst. De rillingen gleden over haar lichaam en een licht gegrinnik klonk van achter haar. Ze werd op haar rug gedwongen en met haar armen strak langs haar lichaam lag ze met dicht geknepen ogen, te wachten tot alles over zou zijn. Tot ze dood zou gaan.
Maar dood ging ze niet, de nachtmerrie ging niet voor bij. Haar nachtjapon werd omhoog geduwd en haar onderbroek langs haar beentjes naar beneden getrokken. “Please...” Bibberde haar stem en ze schrok van de angst die ze in haar stem hoorde. “please.. don’t do it.” Ze voelde de tranen langs haar gezicht naar beneden glijden en haar kussensloop nat maken, maar de man zei niets. Hij lachte alleen.

Ze hoorde hem zijn riem los maken en het meisje wist dat ze er niet onderuit kwam als ze niets deed, ze hoorde zijn broek op de grond ploffen en het bed kraakte toen hij bovenop haar klom. Het meisje begon te trappen en te slaan in elke richting dat ze maar kon, de klappen kwamen aan en het maakte haar niet uit wat ze trapte als hij maar van haar afbleef. Ze huilde en trapte hem zo hard mogelijk van zich af.”Don’t touche me!!” Schreeuwde het kleine ding en ze mepte wild om zich heen, in de hoop dat hij van haar af zou gaan.

De man staakte zijn poging en Amelie ademde sneller door de klappen die ze verkocht had, in eens mepte hij vol in haar gezicht. De plek branden en klopte, de smaak van bloed vulde haar mond en terwijl de tranen sneller achter elkaar over haar wangen stroomde hoorde ze de lompe stem. “Ik heb hier voor betaalt en je zult doen wat ik wil!” Ze voelde hoe haar handen werden vast gepakt en een zwaar gewicht op haar neer daalde, haar ademhaling werd bekneld door het gewicht van de man en een ranzige sigaren lucht vulde haar longen. “Get of me! Don’t touche me! Don’t!! You’re hurting me!” ze schreeuwde en sloeg voor zo ver ze kon wild om zich heen, een stekende en verscheurende pijn bevond zich tussen haar benen en ze gilde de longen uit haar lijf. Het gekreun van de man weerklonk in haar oor, haar haren waren nat van het huilen.

Het meisje lag wild om zich heen te slaan in haar bed, had inmiddels haar dekens al van zich af getrapt en huilde hevig. De nachtmerrie teisterde haar al jaren, de eerste echte klant die haar beklommen had. Die haar de hevige pijn had bezorgt. Die daarna het geld naar haar had gegooid en had geroepen dat hij het de volgende keer beter verwachtte. De nachtmerrie bleef door haar hoofd spoken, haar stem weergalmde inmiddels door het kasteel. Maar Amelie sliep, haar nachtmerrie had haar verzwolgen en zelf kon ze er niet zomaar uitkomen. “Don’t touche me! Don’t..” De verdriet en paniek weerklonk in haar stem, haar kussensloop was doorweekt van de tranen. Waarom bleef haar dit achtervolgen.

OOC: Gelieven eerst Stefan te laten posten! En toestemming vragen om aan dit topic mee te doen, dit is namelijk zo afgesproken.

[Stefan Broekhuizen]

”Zullen we die nieuwe muur rood verven?” vroeg Maya enthousiast aan Stefan. “Nou ik dacht meer aan groen.” Antwoordde Stefan in gedachten. Maya keek beteuterd en ging er toen tegen in. “Maar ik wil geen groen.” Antwoordde ze. Stefan keek haar aan. Wat deed ze nou moeilijk? “Nou ik wil geen rood! Groen staat voor rust en werkt ook zo. Van rood wordt je onrustig en dat is wetenschappelijk bewezen” ZO! Had ze daar wat van terug? “Wat ben jij kinderachtig bezig zeg!” Atnwoordde Maya terug met een gezicht die chagrijnig stond. “Jij moet gewoon niet moeilijk doen.” beet hij terug. Hij stond op en liep naar de kamerdeur. “Ik ga even rondkijken.” Riep hij terwijl hij de kamer verliet. Dan was hij even weg van deze onzinnige ruzie. “We bespreken dit wel later.”

Stefan banjerde wat door het kasteel en werd al wat rustiger. Misschien was het ook zijn schuld. Hij ging er te serieus mee om. Hij keek naar de muren. Rood zou ook wel mooi staan. Alleen alles groen of alles rood was ook niet zo iets. Misschien konden ze het combineren? De gang groen ofzo en een andere muren weer rood. Straks als hij terug zou zijn zou hij dit voorstellen. Hij wilde geen ruzie. Straks als hij weer op de beneden verdieping was, kon hij nog een bloemetje uit de vaas pikken. Misschien zou ze wel slapen. Waar ging hij nou moeilijk om doen? Straks na dit rondje maakte hij goed, deal? Deal!

Hij liep weer naar beneden via de meisjes slaapkamers. Hij legde zijn oor af en toe op een deur, gewoon even kijken of ze sliepen. Zijn hoedje in zijn hand en zijn oor op de deur luisterde hij zachtjes. Don't! Don’t touche me! Don’t..” Hoorde hij. Amelie! Zou het een jongen zijn? Niemand zou haar dit toch aan doen in dit kasteel? Anders ging hij een hartig woordje spreken. Hij wilde zulke mensen geen eens op Direon. Hij opende de deur en zag niemand in de kamer. “Amelie?” Fluisterde hij zachtjes. Maar wist dat het geen effect zou hebben. Hij liep naar haar bed toe. “Amelie! Wakker worden!” Hij greep haar hand voor even. Was dit wel zo'n goed idee? Wat moest hij doen? HELP! Wacht het ging nu om Amelie. Amelie?

[Amelie Hewit]

Met een verbeten gezicht vol tranen trapte en sloeg het meisje om zich heen, ze voelde de aanrakingen alsof het echt was. Alsof ze terug daar was. “Don’t! Let me go! LET ME GO! I don’t want this.. Let me go please..” Ze riep en schreeuwde, voelde zich nat van de tranen en vies van de aanrakingen van de man die boven op haar lag.
In eens hoorde ze haar naam, in de verte. De man leek te vervagen maar de aanraking voelde ze nog even vast, ze schrok wakker nog gillend en rond meppen van angst. “Let me go, please!” Haar stem trilde en haar hartslag sloeg als een bezetene in haar borstkast. Ze voelde nat van het zweet en van haar tranen. Langzaam werd alles om haar heen duidelijk en herkende ze traag het gezicht van Stefan, hij had zijn hand om de haren gevouwen en keek haar bezorgd aan. Terwijl ze met moeite haar ademhaling terug probeerde te trekken voelde ze dat ze die nog lang niet terug zou krijgen. “When is this going to stop?” Vroeg ze smekend en ze stortte zich in zijn armen, niet nadenkend over het feit dat ze hem aanraakte. Ze was bang, voelde zich walgelijk en wilde dit allemaal niet meer.

Ze Huilde, liet alles los. Met schokkerige schouders begroef ze haar gezicht tegen zijn borstkast aan, zoekend naar enige bescherming. Naar een plek waar ze veilig was. “I’m disgusting, a slet, a tramp, filthy and so not worth anything. I don’t deserve James, I don’t deserve to live! I’m scared, I don’t want this anymore!” Haar stem klonk gesmoord en gevuld met verdriet en pijn. Haar haren plakte aan haar gezicht en haar ogen deden pijn van de tranen. Maar ze stopte niet, ze kon niet stoppen. De put was nu open en alles kwam er uit, eindeloze tranen, eindeloze pijn, eindeloze walging. “It hurts so much..” Ze greep zijn shirt vast met haar handen en klampte zich vast aan het enige wat ze nu had om zich aan vast te klampen, ze liet het los. Morgen zou ze de opluchting voelen van het huilen, maar nu, nu deed het gewoon nog heel veel pijn.
Ze werd er moe van, moe van het huilen. Maar het stopte nog steeds niet, de tranen bleven lopen als een waterval en Amelie voelde zich zwak. Zwak ziek en misselijk, letterlijk.

[Stefan Broekhuizen]

Hoe hard ze ook schreeuwde, Stefan liet niet los. Ze droomde. “Your dreaming!” Sprak hij haar toe. Hij was niet zo'n vieze vent die het lekker vond om op een klein meisje te liggen. No way, zo zat hij niet in elkaar. Aan Maya had hij genoeg. En dat was ook goed zichtbaar. Zou hij dan beter in haar ogen zijn? Natuurlijk niet. Hij was een getrouwd man, echter dat meisje zag zoveel getrouwde mannen. Nee dat maakte niets uit. Maar zijn houding wel. Hij wilde er voor dit meisje zijn als vader en dat was wat hij uitstraalde. De man werd misselijk als hij nadacht waarvoor Amelie allemaal gebruikt was. Vreselijk.

Het meisje werd langzaam bewust van haar droom. En voor Stefan kon nadenken nestelde het meisje zich in zijn armen. Dit kon Stefan alleen maar wensen. Hij sloot zijn armen om het meisje en drukte het tegen zich aan, niet te stevig gewoon liefdevol. Alsof het een klein meisje was wiegde hij haar zachtjes heen en weer. Het was bewezen dat het iedereen rustig maakte. Als baby, maar ook nog steeds hoe oud je ook wordt. Want iedereen heeft nog een kind in zich. En dit meisje had geen jeugd gehad, dus dat moest ze kunnen vrij laten. Hopelijk kon ze haar kind vrijlaten.

Hij sprak geen woorden, maar suste haar heen en weer. Zachtjes bleef hij wiegen en af en toe fluisterde hij “It's ok” en af en toe “It will end, I promise, It will be allright” Stefan dacht niet na, zijn hoofd was leeg. Zou hij nu niet moeten denken over hoe hij het moest aan pakken? Nee, hij volgde zijn gevoel. Deze dingen had hij niet veel mee gewerkt. Hij had nog niet dit soort dingen meegemaakt bij zijn stages. Wel verkrachtingen, maar zo'n jonge prostituee?

“Just let it go” Het waren zinloze woorden, dat wist hij ook wel. Maar gewoon spreken, gewoon met zijn stem zijn aanwezigheid vertonen. De woorden die ze sprak vormden een levens verhaal. Nadat Stefan het gevoel had dat ze een beetje gerust gesteld was stak hij van wal. “I believe in you. I think you are a person who deserve to live here. Because the people who hurt you, THEY don't deserve it. Because they did that because they wanted that. You didn't.” Dit sprak hij zachtjes. Zachtjes met vele pauzes. Na een tijd stilte fluisterde Stefan zachtjes. “Do you want me to get James? Would that help?” Al wilde Stefan graag iets voor het meisje betekenen, echter als James het beter kon. Als James haar beter kon helpen, was dit een beter idee. Echter moest er niet een te grote last op James komen, dat was niet de bedoeling. Hij zat hier ook om een reden.

[Amelie Hewit]

De woorden van Stefan kwamen binnen maar Amelie reageerde niet, ze was te druk met huilen. Te druk met zich verstoppen van al het slechte in haar leven, niet dat dat kon maar het was het proberen waard toch? Stefan suste en wiegde haar heen en weer, Amelie voelde zich veilig. Net zo als op de manier bij James, maar dit voelde anders. Dit voelde alsof ze iets had wat ze lang geleden verloren had, iets waar ze van weg gelopen was omdat het niet voldeed aan de ‘eisen’.

Ze drukte haar gezicht tegen zijn borstkast en luisterde naar zijn hartslag, het klonk rustig en gecontroleerd. Alsof hij altijd wist wat hij deed, niet dat dat echt zo zou zijn want iedereen maakte fouten. Maar hij leek er mee overweg te kunnen, en dit gaf Amelie de rust die ze zocht. Het gaf haar het gevoel dat ze er wat aan had.
Haar tranen trokken in zijn shirt en terwijl ze nog steeds luisterde naar zijn sussende en geruststellende woorden voelde ze zich langzaam rustiger worden, het huilend was nog niet over maar ze voelde dat ze nu van zichzelf mocht huilen.

Toen Stefan stil viel luisterde Amelie naar zijn hartslag, het geklop maakte haar ademhaling rustiger en uit eindelijk hoorde ze haar hartslag ongeveer even snel kloppen. Uit eindelijk verbrak Stefan de stilte en fluisterde vragend. “Do you want me to get James? Would that help?” Langzaam maakte het meisje zich los uit zijn omhelzing, en keek hem met een betraand gezicht en rode ogen aan. Langzaam knikte ze. Ze miste James en wilde hem weer zien, ze wilde hem bij zich hebben. Ze was te bang om in haar eentje in het bed te liggen, wetend dat haar nachtmerries terug konden komen. Wetend dat ze alles weer overnieuw mee moest maken. Ze wilde iemand bij haar hebben die haar in haar armen nam en haar troosten, dicht bij haar was als ze in slaap viel. Wetend dat hij over haar waakte. Ze had hem nodig en het deed haar veel dat Stefan vroeg of hij James moest halen, dat betekende dat hij haar toch een beetje begreep. En ze was best een moeilijk persoon om te snappen.

“Yes please.” Mompelde ze zachtjes en verlegen, alsof ze een klein meisje was die antwoord gaf op de vraag. ‘Wil je een koekje?’ Ze keek hem met haar groen/rode ogen aan en liet een lichtelijk klein glimlachje door schemeren, als bedankje dat hij haar uit haar nachtmerrie haalde. Dat hij er was om haar even vast te houden, het deed haar goed en had haar rustiger gemaakt. Maar ondanks dat hij er was, had ze James ook nodig. Maar James had ze op een andere manier nodig. Stefan had een ander plaatsje, ze moest alleen nog even er achterkomen wat voor een plaatsje dat ongeveer was. Want dit gevoel was ook zo onbekend voor haar, maar toch leek het alsof ze het wel kende. Het was zo’n vreemd iets, dat het haar nieuwsgierig maakte maar toch onzeker. Maar hij luisterde naar haar, hij was daar. Ze beschouwde hem nu gewoon ongeveer als een.. vader.. Ja, als een vader.

[Stefan Broekhuizen]

Hij voelde het meisje rustig worden. En dit had het zelfde effect op hem. Hij voelde zich rustig. Het voelde gewoon goed hoe het zo was. Er viel niets aan toe te voegen. Het voelde goed om mensen te helpen. Het voelde goed om iemand rustig te krijgen en er zelf helemaal goed bij te voelen. De rust kon voor zijn gevoel ook eeuwen duren. Het was niet een verkeerd-voelende-rust. Zo'n rust waarin je weet dat je iets moet zeggen. Dit was een rust wat de band steeds sterker maakte. Tot op een punt dat het niet verder kon groeien omdat het genoeg was voor het moment en op dat moment had Stefan die vraag gesteld. En Amelie antwoordde.

Hij hield nog even haar hand vast en kneep erin en liet toen los. “Be right back! Hold on” En Stefan dribbelde de kamer uit en liep met grote passen een verdieping hoger. Hij wist nog de kamers uit zijn hoofd waar de jongens zaten aangezien hij mentor was geweest. Niet lang natuurlijk. Al moest hij natuurlijk de meisjes ook weten. Naja dat komt wel. Hij opende de deur, want hij verwachte geen grote strip party. “James!” sprak hij niet al te hard, terwijl hij de jongen wakker schudde. “Dude, wakker worden, er is iemand die je nodig heeft.” Als de jongen nog niet wakker zou zijn zou hij hem gaan kietelen, of de deken aftrekken? Ach Stefan verzon wel wat interessants.

Off: James? Als james snel wakker is kan je et gewoon zo laten. Als het niet zo is. Neem de laatste zin alsof Stefan het ook echt doet. Dus dat hij de deken van zijn bed trekt en gaat kietelen xD

[James Groenwolde]

OOC: Ik doe alsof Stefan het ook echt doet.

IC:
James was pas laat in bed gestapt. Hij was moe, uitgeput, maar hij had nog willen lezen. En dat gaat zo snel bij James dat hij pas rond middennacht uit het boek kon stappen. Het was zo'n leuk boek. Met een zucht legde James het boek aan de kant en deed het nachtlampje uit zodat er kleine sterretjes voor zijn ogen verschenen. James knipperde even en zakte toen gapend onderuit. Morgen maar wat vroeger gaan slapen, anders werd hij nog chagerijnig. En dan was hij helemaal niet meer te pruimen. James keek naar het donkere plafond en sloot langzaam zijn ogen. De binnenkant van zijn oogleden waren mogelijk nog donkerder dan het witte plafond in een totaal verduisterde kamer. James glimlachte en viel langzaam in slaap. hmm, eindelijk rust...

Maar zo rustig was het niet in James z'n hoofd. Er vlogen zoveel beelden. Een mooie, jonge vrouw liep galant naar hem toe. Ze was nog niet volwassen, maar zeker te oud om nog kind genoemd te worden. Ze had grote rode pijpenkrullen en een lichte blos op haar gezicht. Ze droeg een prachtige groene avondjurk die precies op maat leek gemaakt. Ze was iets kleiner dan James terwijl ze nog op hoge hakken liep. Mooie naaldhakken met diamantjes ingelegd. Daar zou niemand mee geslagen willen worden. James zelf liep in pak. Perfect passend bij hemzelf. James begreep het niet. Hoe kwam hij aan deze schone dame?! James had het idee dat ze Roos heette. Hij wist het wel zeker. Het was het meisje dat in zijn boek beschreven werd. Haar loopje, haar perfecte charmante houding en sexy glimlach kwamen overheen. Diepzee blauwe ogen en dieprode lippen. Even leek het James zijn adem te benemen. Roos keek hem aan en glimlachte. “Kom, laten we naar het feest gaan.” Ze nam hem mee over straat. Alles was donker, alleen de straatlantaarns branden. Het moest al wel heel laat zijn. Aan het einde van de straat stond een groot gebouw. Toen ze daar heen liepen zag James iemand zitten voor de deur. Twee personen. Samen met Roos naderde hij de deur. “JAMES!” Het eerste meisje sprong op en keek hem verwoed aan. Ze had bruine krullen en lieve ogen. Nu spuwden ze alleen bijna letterlijk vuur. Sabine, ze was boos op hem. Ze had een hele mooie zilverkleurige jurk aan en had haar haren schitterend opgestoken. Ze had vast op hem gewacht… Het andere meisje keek op. Zwarte haren die waren opgestoken tot een knot en twee kleine plukjes die langs haar mooie maar magere gezichtje vielen. Haar groene ogen keken geschrokken en bang. Ze droeg een fluwelen paarse jurk en een klein zwart handtasje. Ze stond vlak achter Sabine. “Amelie….” Fluisterde James. Roos keek om. “Ken jij deze schooiers, mijn lief?” Mijn lief?! Het leek in de droom zo gewoon. “Ja, Roos. Maar ik heb geen idee wat ze hier doen…” “James”, Sabine begon te fluisteren. James kreeg kippenvel. “Hoe kun je onze afspraak vergeten? Hoe kun je mij zo laten zitten?!” Snikkend draaide ze zich om. O, wat was ze mooi. Zelfs als ze huilde. James keek naar het achterhoofd van Sabine. En toen naar Amelie. Ze begon tegen hem te praten. Te fluisteren als de wind. En toch kon hij ieder woord verstaan. “ Je liet ons beide wachten, en nu… Nu kom je met haar aan?!” Stille tranen vloeiden uit haar prachtige groene ogen. Een dun zwart lijntje vanuit haar ooghoek tot aan het midden van haar wang waar het bleef hangen. “James, … Je zal moeten kiezen tussen hun… Ik wil hier niks meer mee te maken hebben.” Roos draaide zich om en verdween in de nacht. “James, kies.” Sabine keek hem strak aan. James zuchtte. “Het spijt me zo Sabine..” Met een bijna piepend geluid haalde Sabine adem en rende weg. Amelie glimlachte met de zwarte lijntjes nog op haar wangen. “James, mijn James…” Langzaam liep ze op hem af. O,wat was ze mooi… Toen ze tegenover hem stond stak ze haar handen naar voren alsof ze hem wilde omhelzen. Ze plaatste haar handen op zijn zij….

James schrok wakker en gilde. Het was alsof hij zonet door Amelie was gekieteld en geprikt in zijn zij. Met opengesperde ogen tuurde hij in het duister. In een straal van licht dat uit de openstaande deur kwam zag hij een lang gestalte naast zijn bed staan. Zijn ogen waren nog niet gewend aan het licht en kleine flikkerende kleurtjes kwamen op zijn netvlies voorbij. Langzaam wenden zijn ogen aan het licht. James keek eerst geschrokken. Was dat zijn vader?! Dat was onmogelijk! Maar hij herkende toen het gezicht. Wat moest Stefan hier?! ‘Stefan?! Wat doe jij hier?! Wat is er aan de hand?!’

[Stefan Broekhuizen]

De jongen bleef slapen dus ging Stefan over op plan 2. Hij trok de deken van hem af. Echter de kou belemmerde de jongen ook niet van het slapen. Of hij sliep nog maar net, of hij was een zeer vaste slaper. Stefan zette zijn kietelige vingers in het spel en ja hoor, dat kon de jongen niet weerstaan. Even was Stefan van het serieuze afgebracht omdat hij het was vergeten. Maar het angstige gezicht van James, zo vatte Stefan het op, neem het hem niet kwalijk hij is erg moe, bracht hem weer tot de werkelijkheid.

Stefan kuchte even en verontschuldigde zich heel zachtjes. Maar kwam toen direct back to the point. “Wil je meekomen?” Die jongen dacht vast WTF wat heb ik gedaan?! “Amelie heeft een nachtmerrie gehad” Stefan liep de kamer uit en ging er van uit dat James hem volgde. Daar lip hij naast James. “James” Begon hij rustig. Hij keek wat wijfelend zijn kant op. “Ik ben blij dat Amelie jou als vriend heeft, dat heeft ze nodig”. Hij begon met iets positiefs en kondigde met woorden en toon aan dat hij nu het echte punt ging behandelen. “Amelie heeft je nodig, maar ook al is het moeilijk. Je moet jezelf voor laten gaan. Het is niet jou probleem en jou last. Je kan haar helpen en dat is ook goed.” Stefan haalde adem om het door te laten dringen. Tot zowel hij als James. “Ik neem die last op mij, dat is ook mijn baan en mijn taak. Maar niet de jouwe. Jij zit hier ook niets voor niets.” Had hij alles goed gezegd? Stefan hoopte van wel. Het was James die nu aan de beurt was. Al was zwijgen en het onthouden voor James de beste optie. Zou hij dat doen?

Het duurde niet lang of ze waren bij de meisjes kamer. Stefan keek even om naar James en opende de deur. Hij liet de jongen voor gaan en stapte toen zelf de kamer in. Had hij hier goed aan gedaan? Belaste hij de jongen hier niet mee? Jawel, maar met Amelie had hij al gepraat. En hij hoopte dat James hem serieus zou nemen. Zou hij dat wel doen? Stefan hoopte van wel anders zou het nog moeilijk worden. Zelfs hij had er moeite mee. Met James sprak hij ook niet veel, zou hij daar dan maar verandering in brengen? Dat zou wel komen. Toch?

[James Groenwolde]

"Wil je meekomen?” O, God wat had hij gedaan?! Niks toch?! Nee, niet dat hij zich herrinnerde... “Amelie heeft een nachtmerrie gehad” AMELIE! Zijn hart raasde in zijn keel. Als alles maar goed was! Stefan draaide zich om en liep de slaapkamer uit, de straal met licht in. James sprong uit bed en rende tot hij naast Stefan liep. “James” Uiterste kalmte. Niks ergs dus. Toch keek Stefan wat wijfelend. James slikte. “Ik ben blij dat Amelie jou als vriend heeft, dat heeft ze nodig”. HEM nodig?! Nee! Niemand had hem ooit nodig! Hij was een sukkel! Een klootzak en een gigantische achterbakse lastpak! Waarom loog de hele wereld tegen hem?! Hij wist ze;f wel dat hij beter niet geboren had kunnen zijn! James bleeft strak voor zich uitkijken en slikte al zijn woorden in. “Amelie heeft je nodig, maar ook al is het moeilijk. Je moet jezelf voor laten gaan. Het is niet jou probleem en jou last. Je kan haar helpen en dat is ook goed.” FUCK HEM! Hij was al arrogant genoeg! Amelie was zijn alles. 'Boeit niet! Waar is ze?!' James kon het niet laten. Toonloos vroeg hij het. Hij had er zo'n hekel aan als mensen zich zorgen maakten over hem. Was niet nodig, hij was het niet waard! Hij kon beter dood zijn inplaatsvan zijn ouders. James slikte alle boosheid in en keek zwijgend naar Stefan. Bezorgdheid was blijkbaar niet nodig, toch kon James het niet laten Stefan bijna smekend aan te kijken. In zijn ogen viel het wel te lezen. Breng me naar haar toe, alsjeblieft...

Toch leek Stefan nog niet uitgesproken. “Ik neem die last op mij, dat is ook mijn baan en mijn taak. Maar niet de jouwe. Jij zit hier ook niets voor niets.” 'Breng me maar gewoon naar haar toe. Het is wel goed.' James probeerde kalm te klinken maar zijn hart raasde als een idioot. Hij had zin om door de gang te rennen en zo nel mogelijk bij Amelie aan te komen. De gang leek te lang en de tijd te snel. Elke minuut die hij bij haar kon zijn was een geschenk van How-Ever-alles-mocht-regelen en daarboven vanaf een wolkje iedereen bestuurde als een computerspelletje. Iemand dood, jammer, Game Over... Nog vijf miljard levens over...

Het Verboden Gebied, waar James nog werkelijk nooit één stap in had gezet was bijna hetzelfde als het jongensdeel. In ieder geval de gangen. Zouden de kamers ook hetzelfde zijn?! Of zouden ze hier met meer op één kamer slapen?! James keek zijn ogen uit. Waar zou Amelie liggen?! Samen met Stefan stopte hij bij een deur. Dit was vast de kamer van Amelie. Langzaam gleed zijn hand naar de deurklink die hij naar beneden duwde. Vorozichtig opende hij de deur. 'Hey, Amelie...' James glimlachte. Hey, dit was wel wat ruimer dan bij de jongens, of leek dat alleen zo...

[Amelie Hewit]

Stefan had haar kamer verlaten met de belofte om James te halen, nadat zijn gestalte uit de deur was gelopen en het houten voorwerp terug dicht viel. Merkte Amelie pas hoe alleen ze was, hoe vreselijk alleen ze was. Geen vader meer geen moeder meer, alleen James. En Stefan. Maar dat was toch anders, James was haar leven en hij beschermde haar. Maar ze miste het ouderlijke gevoel. Iemand hoorde haar later weg te geven op haar bruiloft, als ze die überhaupt zou krijgen. Als iemand überhaupt zo gek zou zijn om met haar te willen trouwen, maar die persoon had ze niet. Of wel?

Het leek een eeuwigheid dat Stefan weg bleef, de minuten die verstreken hoorde ze aftikken op haar klok. Ze staarde naar het houten geval en wachtte tot de lichtstreep die onder de deur door kwam werd verbroken door een figuur aan de andere kant. Ze durfde zich niet te bewegen, alsof ze bang was vast gegrepen te worden door iets naars uit de ruimte. De duisternis maakte haar bang maar gaf haar tegelijkertijd rust, rust aan haar ogen en haar gedachten. Ze wilde slapen maar durfde niet, niet zonder James. Ze wilde niet opnieuw in een nachtmerrie verdwijnen zonder hem aan haar zijde om haar te beschermen.

Eindelijk na enkele minuten uren gewacht te hebben ging de deur langzaam open, de jongen in de deuropening keek bezorgd en ze voelde het van hem afgonzen. Toch leek hij kalm. “Hey, Amelie…” Zijn stem gaf haar rillingen en met tranen in haar ogen keek ze hem smekend aan. Bescherm me.
Haar ogen zochten de zijne en terwijl ze voelde hoe de tranen weer over haar wangen gleden dook ze weer in een, haar armen sloeg ze om haar knieën en haar gezicht gericht op haar schoot. Hou me vast.

Zachtjes luisterde ze naar de geluiden in haar kamer, naar haar eigen gesnik en ademhaling. Ze voelde James’ aanwezigheid en de bezorgdheid die hij met zich mee nam, ook zijn liefde voor haar bleef zeker niet ongemerkt en het voelde fijn om zo gewild te zijn. Ze keek weer op en wachtte tot zijn armen haar omhelsde en haar troosten, ze wilde hem naast zich voelen. Tegen hem aan kruipen en de rest van de wereld vergeten, haar pijn en emoties negeren. Ze wilde hem en niemand anders.

[James Groenwolde]

De kamer was donker. James liep langzaam naar binnen en keek alleen nog maar naar Amelie. Hij voelde haar ademhaling terwijl hij minstens nog drie meter van haar verwijderd was. Haar ogen keken hem bijna smekend aan. James keek terug en liep langzaam op haar af. Hij kwam naast haar zitten en drukte zich tegen haar aan. Zachtjes. Voorzichtig. Zonder haar pijn te kunnen doen. Want daar was hij nog steeds bang voor. Hij was bang om haar op welke manier dan ook pijn te doen. Hij wilde dat nooit meer. Nooit meer…

James streek met zijn hand over haar rug. ‘Tis oke. Alles komt goed.’ James voelde zich warm. Zo dicht bij het meisje waar hij van hield. In haar slaapkamer. In het donker. Het leek bijna perfect. Alleen had hij hier niet moeten zitten met dit geweldige meisje. Hij kon hier niet blijven zitten. Ze wou hem vast niet. Ze wou iemand die haar echt kon beschermen, haar niet aanviel. Een jongen die haar waard was. Toch kon James niet meer opstaan. Hij wou het zelf niet meer. Hij kon het gewoon niet meer. Hij had haar al vaak genoeg in de steek gelaten. En nu, nu had ze hem even nodig. Stefan had het zelf gezegd. Maar had ze ook om hem gevraagd?! James wist het niet. Hij had het niet gevraagd. Misschien beter wel kunnen doen. Sukkel als hij was was hij het vergeten. Hij wou te graag naar Amelie. Was hij bezeten door haar ofzo…?!

Ja, hij was gewoon bezeten. Geobsedeerd. Niet meer bij haar weg te slaan. Een stalker. Hij dacht iedere minuut aan haar. Minstens iedere minuut. Vaker, veel vaker. De hele dag door zelfs, zonder ophouden. Zonder stop. Zonder er ook maar iets aan te kunnen doen. En zij, zij zat dan maar met hem opgescheept. Ze leek het niet erg te vinden. Dat was vast schijn. Niemand wou met hem opgescheept zitten. Hij bracht alleen maar problemen. Al sinds zijn geboorte tot aan de dag van vandaag. Volgens zijn vader had hij nooit wat goed kunnen doen. En dat was misschien ook wel zo. Daarom had hij hem zovaak geslagen. “Het slechte moet gewoon uit je geslagen worden…” James hoorde het zijn vader weer schreeuwen. Het beeld van een grote hand die hem keihard tegen zijn wang raakte brandde nog even na op zijn netvlies. James slikte. Het hielp weinig. Hij had zijn pillen nodig om het echt te laten verdwijnen. Maar die was hij vergeten. Natuurlijk, hij weer…

Langzaam gleed zijn hoofd tegen Amelies schouder. ‘Het komt allemaal goed. I Promise You…’ Had hij het wel tegen Amelie?! Ja, met hem zou het nooit meer goedkomen. Never ever again…

[Amelie Hewit]

Zijn lichaam tegen de hare, zijn warme armen om haar heen. Zijn hoofd op haar schouder, zijn ademhaling haar nek. Ze sloot haar ogen en luisterde naar zijn hartslag, hij was hier. Bij haar, om haar te beschermen. Haar ademhaling kalmeerde weer en de tranen leken weer te stoppen, terwijl ze voelde hoe ze opdroogde op haar warme wangen. “Tis oke. Alles komt goed.” Ze glimlachte door zijn rust en eerlijkheid, alleen met zijn stem maakte hij haar al helemaal week.
Ze kroop tegen hem aan en liet zich in zijn armen rusten, hij beschermde haar. Ze had haar bescherm engel gevonden.

“Het komt allemaal goed. I promise you…” Ze begroef haar gezicht tegen zijn borstkast aan en kreeg kippenvel van zijn hand die over haar rug gleed. “Blijf hier.” Mompelde ze zachtjes terwijl ze hem smekend aan keek. “Ik durf niet te slapen zonder jou.” Ze kreeg een kleur maar bleef hem met haar felgroene ogen aan kijken, ze had hem nodig en dat wist ze. Zonder hem was ze alleen en dat wist ze ook. Dit alles had ze kunnen voelen en het was sterk aanwezig hoe ongelofelijk verliefd ze op hem was, hij was in een korte tijd haar alles geworden. En zonder haar alles was ze niets. Ze streek met haar vingertoppen langs zijn gezicht en gleed over zijn neus, alsof ze zijn gezicht in zich op wilde nemen. Niets er van wilde vergeten.

Haar hart had haar weg gevonden, en na al die jaren had ze eindelijk liefde gevonden. Ze was niet meer alleen en het gevoel dat ze bij iemand terecht kon gaf haar veiligheid, veiligheid en troost. Hij wilde haar en niet omdat ze een hoer was geweest, hij wilde haar omdat hij van haar hield. “I want you close to me, don’t ever leave me..” Ze klonk schor maar sprak de waarheid, ze wilde hem nooit meer kwijt. Zonder hem zonk ze weer in die vergetelheid waar ze al die jaren in had geleefd. “I need you.”
Ze maakte zich los uit zijn armen en ging in haar bed liggen, zachtjes trok ze hem naast zich. “Don’t go..” Fluisterde ze zachtjes terwijl haar hand de zijne zocht, en haar slanke vingers verstrengelde met die van haar.

[James Groenwolde]

OOC: 'T is niet veel, het is wat... Zwaar inspiratieloos

IC:
“Blijf hier” James adem stokte van haar stem en haar ogen die hem smekend aan keken. “Ik durf niet te slapen zonder jouw.” ZONDER?!?! Met zou ze bedoelen?! Toch leek ze het te menen. Ze werd rood en kwam steeds dichter bij hem. Ze kroop tegen hem aan. James voelde haar adem in haar nek. Haar groene ogen leken te branden in de zijne. Toch kon hij zijn ogen niet meer van haar afwenden. James leek geen adem meer te kunnen halen. Wauw, die ogen waren vol emotie. Daar kon James niet omheen. Hij kon niks zeggen. Geen woord uitbrengen. “I need you. Don’t go…” Hij weggaan?! Hij dacht er niet aan. James schudde zijn hoofd. ‘ I Won’t. I Won’t leave you.’ Never ever…

Een nachtmerrie had Stephan gezegd he?! Die van hem gingen altijd over zijn vader, zijn moeder of iemand anders in zijn familie. Dat het allemaal zijn schuld was. Volgens James betekende dat dat hij ook echt de schuldige was van zijn afschuwelijke leven. Volgens zijn oude psycholoog betekende het dat hij zichzelf de schuld gaf. Dat was ook zeker zo, maar hij was ook degene die de schuldige was van alles. Al minstens zestien lange jaren. Al vanaf dat hij zijn moeder een vreselijke dood had bezorgd. Als hij dat niet had gedaan was er nooit wat aan de hand geweest. Nooit. Maar hij had het perfecte gezin moeten verkloten met zijn komst. Alles vanaf zestien jaar geleden was zijn schuld. Die van hem En van niemand anders…

James gaf Amelie een zachte zoen op haar wang. ‘I stay for you.’ James wreef zachtjes over haar schouder. Eigenlijk had hij het zelf ook wel aardig koud. Een pyjama broek en oud t-shirt waren niet bepaald warm. Maar daar ging het niet om. Amelie had het veel slechter dan hem. Hij had heerlijk liggen dromen. Zij had een nachtmerrie gehad. Hij kon het gewoon niet bevatten dat haar dit nou moest overkomen. Ze leek zo hulpeloos. Zo klein en mager. Zo breekbaar. ‘Je hoeft je nooit meer zorgen te maken. Ik blijf voor altijd bij je. Je kan altijd op mij rekenen…’ James sloeg allebei zijn handen om haar heen en omhelsde haar zachtjes. Ze was zo breekbaar. Zo lief. Zo onbeschermd. Zo aangetast. Aangetast door haar leven. Door iedereen die haar pijn had gedaan. Iedereen die haar mishandeld en misbruikt had. Ze zouden moeten boeten….

[Amelie Hewit]

“I Won’t. I Won’t leave you.” Ze luisterde naar zijn woorden en voelde zijn waarheid, hij bleef bij haar. No matter what. Ze voelde zijn armen om haar heen en ze trok de dekens over zich heen, zachtjes kroop ze dicht tegen hem aan. Met haar hoofd op zijn borstkast luisterde ze naar zijn ademhaling en hartslag, het was rustgevend en het maakte haar kalm. Kalm genoeg om haar ogen te doen sluiten. “I stay for you.” Ze glimlachte en hield zijn shirt vast tussen haar slanke vingers, alsof ze hem niet los wilde laten. Hij rook zo lekker en voelde zo heerlijk, terwijl ze met haar ogen dicht lag luisterde ze naar zijn zachte woorden. “Je hoeft je nooit meer zorgen te maken. Ik blijf voor altijd bij je. Je kan altijd op mij rekenen…” Hij sloeg zijn armen weer om haar heen en omhelsde haar zachtjes, ze drukte zich tegen hem aan en beet zachtjes op haar onderlip. “Ik hou van je..” Het klonk zachtjes, fluisterend eerder. Maar waar. Alles was waar, hij was belangrijk voor haar en dat was de waarheid. Hij mocht haar niet verlaten, dan zou ze instorten. Dat was ook waar. Ze loog niet tegen hem, wilde het niet en kon het niet. Hij was in haar ogen de enige die haar ooit kan laten stralen. Hij was de ware.

Ze kroop ver weg onder de dekens, vergat compleet dat de deur nog open stond en genoot van James’ armen om haar heen. “Ik wil jou en niemand anders.” Weer zo zachtjes, ze zakte weg terug naar haar droom wereld. Toch was ze minder bang om haar ogen gesloten te laten, ze durfde te ademhalen en durfde te slapen. Want ze wist dat haar bescherm engel naast haar lag. Hij bewaakte haar. “Jou.. en niemand anders..” Ze gaapte zachtjes en zakte weg in haar slaap.

OOC: Omg sorry hij is ontiegelijk kort, maar k heb gedichten inspi en ik MOET die nu kwijt.. want hij blokkeert m’n schrijf inspi.

[James Groenwolde]

OOC: Ik denk na deze post dat dit topic wel gesloten mag worden....

IC:
Ze ging liggen. James ging naast haar liggen. Voorzichtig streek hij met zijn vingers over haar arm. Ze rook zo lief. Zo zacht. Een beetje vreemd en zoet. Maar zo lekker. Haar huid was zacht en soepel. Ze pakte zijn shirt vast. James kroop iets dichterbij. James hoorde haar stem. Ze fluisterde. Woorden die hij niet snel zou vergeten. "Ik hou van je..."

Het gaf James rillingen. Haar stem, haar geur, haar aanraking. Alles. James zuchtte. Hij keek naar Amelie. Ze leek zo moe. Haar ogen kon ze amper openhouden. “Ik wil jou en niemand anders." Fluisterde ze. Het klonk zo zacht, zo ver weg. Zo lief. Ze loog niet. Ze kon dit niet liegen. “Jou.. en niemand anders..” Zachter dan daarvoor. Amper verstaanbaar. Het gaf James nog steeds rillingen. Amelies ogen waren gesloten. Haar adem werd langzaam regelmatig. Ze was gaan slapen. Het was goed zo...

'Ik hou ook van jouw...' James gaapte. Voozichtig zoende hij Amelies voorhoofd en ging iets comfortabeler liggen. Zachtjes wreef hij met zijn hand over haar arm. 'Weltrusten, Amelie. Slaap zacht...'