|
Cees en Thalia huppelden over het strand. Het was al 2 uur ’s nachts, maar de twee waren nog lang niet moe. Samen koesterden ze een grote liefde die hun voor altijd wakker hield. En die liefde, die liefde dreef hun tot het moment. Een prachtig moment in de duinen. Romantisch met een warm briesje. Beter kon het niet voor de twee. Een geweldige dag was hun gepasseerd. Een dag vol romantiek, ijsjes, passie, paarden en… IJSJES!
Dagen, weken, weken, maanden. “CEEES!! HELP! HET WATER LOOPT WEG!” Een stevige man snelde aan en nam zijn vrouw voorzichtig in handen. Algauw liet hij los door het vele water dat hem te gemoet kwam.“Net een waterval” Grapte hij. Maar aan zijn vrouw te zien was ze niet in voor een grapje. Liefdevol begeleidde hij haar naar het bed, waar Thalia kreunend plaats nam. In elkaars handen knijpen en persen maar. Vele onvergetelijke momenten volgden. “WÈÈÈÈEÈÈÈÈÈÈÈÈ” een prachtig kind met gemillimeterd haar, werd in een rode doek gewikkeld in de armen van een huilende vrouw. Daar achter stond een man, mee huilend, huilend van vreugde.
6 uur in de morgen wordt de buurt met een keiharde gil wakker gemaakt. Een gil van een kind, een actief kind. Een enorme deur verscheen voor zijn ogen. Zijn kleine mollige handjes graaiden naar de deur klink. Met alle kracht die het kleintje al kon zetten probeerde hij de deur te openen, tevergeefs. Weer een gil verstoorde vele nachtrusten. “MAAAAAM!” Het jochie werd stil toen hij een gezicht zag. Een slaperige kop waar de krullen warrig omheen vielen. Moe tilde ze het kind op. Ze wist dat het geen zin had om er tegen in te gaan. Ze stopte het kind in een kinderstoeltje. Zachtjes zong ze zijn naam. “Steeefan”. Stefan werd rustig en bewoog zachtjes heen en weer. Heen en weer, en terug, en weer heen tot een bordje met kleine hapjes voor hem lag. Hongerig propte hij de in vierkant gesneden broodstukjes met hagelslag in zijn mondje. Grinnikend ging Thalia bij hem zitten en veegde liefdevol wat kleine hageltjes van zijn pafferige gezichtje. “pffrt” Zei het jochie terwijl hij zijn mond tuitte.
Een perfect gezinnetje zou je denken maar een paar jaar later kwam daar verandering in. Plots gingen zijn ouders scheiden. Altijd was het zo geweest en opeens was dat nieuws er. De nu 14 jarige jongen raakte in paniek. Zijn moeder ging weg en liet hij en zijn vader alleen. Zijn moeder wilde hem nooit meer zien en wilde ook niet dat ze brieven gingen schrijven. Geen enkel contact meer, niets. Hij en zijn pa verhuisde naar Arnhem. Daar kreeg hij nieuwe vrienden, nieuwe maar of het de goede waren? Niemand kon hem raken, met niemand kreeg hij een band. Nooit weer, nooit wilde hij weer in de steek gelaten worden. En zo ontwikkelde hij een bindingsangst. Met niemand zou hij zich ooit weer willen binden. Zelfs zijn oude paps liet hij op een afstand.
Drie jaar lang, die jaren lang vol met ruzie, afschuwing en haat. Haat voor zijn eigen moeder die hij omzette in opstandigheid. Puberaal zou je zeggen, maar dit was een geval apart. Hij was niet meer te harden. Hij blowde, en dronk veel. Hij sloeg ruiten in, om zijn agressie kwijt te kunnen. 's avonds ging hij op pad, met zijn 'vrienden'. Eerst dronken ze zich vol, blowden ene paar stikkies weg. En gingen ver van de wereld op pad, naar gevaar. Naar dingen om agressie kwijt te kunnen. Stefan belande vaak bij politie, maar lieten hem vaak gaan. Het was slecht geregeld bij de politie, en zo werd er nooit echt goed op hem gelet.
Nu was hij zeventien en zat op de bank. In zijn hand lag een brief. Een traan drupte op het papier en liet het blauwe pen in het papier weg trekken. Langzaam verdween het mooie ronde handschrift van zijn moeder. Zijn moeder, al die jaren had hij niets van haar gehoord. En nu lag in zijn hand een brief na 3 jaar.
Lieve Stefan,
Het spijt me oprecht dat ik al die jaren niets van me heb laten horen. Dat ik drie jaar lang er niet voor je ben geweest, maar geloof me, dat zou ik wel willen. Ik heb er alles voor over om die jaren in te halen. Ik weet dat je me niet meer vertrouwd, dat ik je vreselijk gekwetst heb. En dat wil ik nu gaan rechtzetten. Alsjeblieft geloof me als ik je vertel dat je vader mij gedwongen heeft je te verlaten. Ik wilde al die jaren voor je zorgen maar hij heeft jou van me afgenomen door me te chanteren. Hij vertelde me als ik jouniet zou verlaten dan zal hij mijn zwager ‘iets aan doen’. Dat kwam omdat ik een grote fout had begaan door met jou vader te trouwen, en dat probeerde te vergeten door een affaire te starten met mijn zwager. Vergeef mijn zoon. Ik zou het contact willen hervatten,
Liefs,
Thalia je moeder
Stefan heeft het ouderlijk huis verlaten en is gaan wonen in een krotje in Groningen. Daar heeft hij zichzelf bij elkaar geraapt en is verder gegaan met medicijnen studeren. Medicijnen was niets voor hem maar het idee dat hij daarna de psychiatrie in kon gaan was alles waard. En dat gebeurde. De nu een man geworden Stefan studeerde af en solliciteerde bij Direon. de achtentwintigjarige man wilde al die kinderen helpen. Met rust en vriendelijkheid wilde hij de kinderen helpen. Maar als er een harde hand nodig was, was hij bereid die te gebruiken, al was dat niet zijn eerste keuze.
eerste jaren op Direon:
Stefan krijgt een relatie met Maya, al mag dat niet. Ook krijgt de man vele banden met kinderen op Direon. Hij voelt zich hier gelukkig. Echter Maya vertrekt van Direon en hij is weer alleen. Ondertussen is hij de dertig gepasseerd.
|
Stefan Broekhuizen, Gezinshoofd, 30 jaar
