And big girls don't cry...

[Naomi Ruyters]

En hier was ze dan. Op Direon. Ze zat hier beslist niet voor haar plezier, maar meer omdat het moest. Liever was Naomi thuisgebleven en had ze zich vastgeketend aan haar bed, het bed waar ze drie maand lang nauwelijks uit was gekomen. Het bed waar ze had gehuild om Sam. Sam... Naomi kreeg meteen weer de vage, lege blik in haar ogen toen ze aan hem dacht. Huilen had ze nooit gedaan. Niet om hem, hij die haar in de steek had gelaten toen hij naar Australië verhuisde. Toch was ze naar Direon gegaan, ondanks dat ze liever in bed bleef liggen. Want ze zag hoeveel pijn het haar moeder deed om haar zo te zien. En dan had ze het financieel ook nog zo moeilijk... Nee, dat wou ze nooit meer zien. En het kwellende eraan was, dat het háár schuld was. Als het niet zo was, als ze een broertje had die zich zo gedroeg, had ze waarschijnlijk haar broertje afkeurende blikken toegeworpen en haar moeder getroost. En ze zou vooral instemmen bij het idee om hem naar Direon te sturen. Maar dit was niet het geval. Het was haar schuld, haar schuld...

Naomi zat op de bank, met haar benen onder haar kont gevouwen en haar rug die tegen de leuning aan leunde, waar hij dus ook voor bedoeld was. Hopelijk kwam er niemand bij haar zitten. Ze pakte haar mp3 speler uit haar zak. Naomi had hem net meegenomen, toen ze de slaapzaal verliet. Het was pas 8 uur 's ochtens, op een zondag, dus waarschijnlijk stoorde niemand haar. Want uiteraard wisten ze niet dat ze een contract met zichzelf had gesloten om niet te spreken. Met niemand niet. Het was gewoon een test of ze het wel of niet vol zou houden. En het lukte haar tot nu toe goed. Als iemand haar ooit nog iets zou horen spreken, dan pleegde ze zelfmoord. Ja, dat was haar afspraak met zichzelf. Overdreven, misschien, maar Naomi kon niet leven met het feit dat ze vrolijk door zou leven zonder Sam. Dat kon ze gewoonweg echt niet. Ze mocht wel tegen zichzelf praten, maar Naomi had het nog niet geprobeert. Té bang dat iemand haar zou horen. En bovendien was je dan best wel zielig bezig.

Ze pakte de mp3speler uit haar zak en zette de koptelefoon op. Er begon een liedje te draaien. Just Dance, Lady Gaga. Van die ongevoelige popmuziek die normale, vrolijke meisjes luisterden en die haar moeder op haar mp3 speler had gezet. Naomi had hem aan haar uitgeleend om op te zetten als ze ´s ochtends ging joggen. Met dat joggen was ze al gauw weer gestopt, want ze had er geen tijd voor en bovendien hield Judith niet zo van sport. Het volgende nummer werd gedraaid, Nickelback. Dat was al een stuk beter.

This time, This place
Misused, Mistakes
Too long, Too late
Who was I to make you wait
Just one chance
Just one breath
Just in case there's just one left
'Cause you know, you know, you know !

I love you
I loved you all along
And I miss you
for far away for far too long
I keep dreaming you'll be with me
and you'll never go
Stop breathing
if I don't see you anymore

Nee, nee. Niet dit nummer. Het deed haar te veel aan Sam denken. Was ze soms verliefd op hem geweest? Naomi wist het niet. Ze wist alleen dat het zo verdomd veel pijn deed om niet bij hem te zijn. En ze zou nooit meer oog hebben voor andere vrienden, want die konden niet vrienden met haar zijn als hij. Hij die álles over hem wist. En hij die ook had moeten weten dat zij depressief werd als hij wegging. En blijkbaar kende hij haar daar niet genoeg voor. Ze zou niet altijd depressief zijn. Nee, als hij naar Nieuw-Zeeland verhuisde, zei dat hij haar erg mistte en haar brieven stuurde en soms zelfs opbelde, gewoon om haar stem te horen... dan zou ze niet depressief worden. Even verdrietig misschien, maar ze zou verder kunnen gaan met haar leven. En dat kon ze nu niet. Haar leven was een doodlopende weg. Het volgende nummer begon te draaien en toen Naomi het hoorde werden haar ogen groot.

The smell of your skin lingers on me now
Your probably on your flight back to your home town
I need some shelter of my own protection baby
To be with myself in center,
Clarity, Peace, Serenity

I hope you know, I hope you know
That this has nothing to do with you
It's personal, Myself and I
We've got some straightenin' out to do
And I'm gonna miss you like a child misses that blanket
But Ive got to get a move on with my life
Its time to be a big girl now
And big girls don't cry
Don't cry
Don't cry
Don't cry

The path that I'm walking
I must go alone
I must take the baby steps till I'm full grown
Fairytales don't always have a happy ending, do they
And I foresee the dark ahead if I stay

Dit nummer deed haar nog meer aan Sam denken. Zou hij zich soms zo gevoeld hebben toen hij haar verliet? Was hij niet de gevoelloze zak zoals ze hem de laatste maanden had beschouwd? Plotseling voelde Naomi dat haar ogen nat werden, en een dikke warme traan biggelde over haar bruine wang. Ze had haar verdriet al die tijd opgekropt laten zitten, en nu ze hem begreep vloeide het er allemaal uit. Traan na traan, die van haar kin afdropen en op haar shirt kletsten. De laatste regels playbackte ze mee.

Like the little school mates in the school yard
We'll play jacks and uno cards
I'll be your best friend and you'll be mine
Valentine
Yes you can hold my hand if u want to
Cause I want to hold yours too
Well be playmates and lovers and share our secret worlds
But its time for me to go home
Its getting late, dark outside
I need to be with myself in center, Clarity, Peace, Serenity

Kon het maar zo zijn, kon het maar zo zijn. Naomi beet op haar lip. Het was inmiddels half 9, en níémand mocht haar zo zien.

[Esmeralda de Moed]

Esmee was vroeg wakker geworden. Aan uitslapen deed ze niet, vroeger was daar geen tijd voor geweest en eigenlijk vond ze het ook wel fijn om vroeg op te staan. 's Ochtends was de dag het mooist. Esmee hield van de opkomende zon en dat was ook waarom ze er een gewoonte van gemaakt had om 's morgens naar de tuin te gaan en te kijken naar de opkomende zon.
En iedere keer was Esmee verbaasd over de schoonheid ervan.

Het was nu kwart over acht, 's morgens. Het was stil op Direon, zondag, en veel te vroeg, althans, voor de meeste mensen.
Esmee had geen flauw idee wat ze moest doen. Ze had gekeken naar de opkomende zon, om zes uur, ze had een rondje gelopen door de mooie tuinen van Direon-waar ze nu wél de weg kende- en ze was nog even terug naar haar kamer gegaan om iets te lezen.
Doelloos liep ze rond. Hoe laat was het nu? 20 over 8. Wat ging de tijd langzaam als je je verveelde... Ze liep naar de keuken. Ze vond het wel een mooie tijd om te ontbijten. Even kijken of er iets te eten was, ze had zin in een gebakken ei. Een gebakken ei op een getoast broodje.

Opeens hoorde ze een klein geluid vanuit de woonkamer. Wie zou er al wakker zijn? Het geluid begon te lijken op gehuil. Geen hard huilen, nee, maar het klonk als huilen zonder geluid, en als je dat deed, je hoorde alleen nog maar de hikjes tussendoor, was het pas écht huilen. Huilen van verdriet.

Zou ze gaan kijken? Het kind- waarschijnlijk een meisje, de meeste jongens huilden niet in de woonkamer- miste misschien wel iemand en wilde getroost worden.
Maar aan de andere kant, misschien vond het meisje het gezelschap van mensen wel heel vervelend? Was ze zo'n meisje dat altijd alleen was en heel stil, die liever niet wilde dat iemand haar zag?
Of misschien was het wel zo'n ontzettend populair meisje waar Esmee zo'n hekel aan had, dat niet wilde dat iemand zag dat ook zij kon huilen.
Esmee twijfelde. Ondanks dat Esmee meer reden had om niet te gaan kijken dan om wel te gaan kijken, was er iets in haar dat zei dat ze moest gaan.

Stil liep ze naar de woonkamer toe. Zachtjes liep ze naar binnen en ze pakte haar boek: Mariken door Peter van Gestel.
Ze ging zitten op een van de stoelen, op zo'n manier dat ze het meisje kon zien maar niet al te stalkerig overkwam.
Ze sloeg haar boek open en begon te lezen, voor even van de wereld.

+2!

[Engel Duboc]

“I am the eggman… I am the eggman… I am the walrus! Cuckoo-ca-choo!”
Voor het eerst sinds tijden voelde Engel zich weer vrolijk. Écht vrolijk. Luid zingend stond hij onder de douche, terwijl hij het water over zijn gezicht en schouders liet stromen. Toen hij zich omdraaide om zijn haar te wassen, zag hij dat de glazen deur van de douche volledig beslagen was van de stoom die de hitte van het water veroorzaakte. Met zijn wijsvinger tekende hij een grote smiley in de condens.

Een minuut of wat later stapte de jongen schoongewassen en fris onder de douche vandaan. Hij haalde zijn handen door zijn haren en schudde het water eruit. Terwijl hij zijn handdoek van het rek greep om zich af te drogen grijnsde hij breed naar zichzelf in de spiegel. Vervolgens trok hij zijn spijkerbroek aan en begon zijn tanden te poetsen. Nu het zingen hem belemmerd werd door de tandenborstel en het schuim in zijn mond, neuriede hij gesmoord verder. Hij dacht er nog net aan ook zijn shirt aan te trekken, voor hij de badkamer verliet en zich naar de keuken begaf om te ontbijten.

Nog altijd luid zingend – en behoorlijk vals ook, maar dat kon Engel weinig schelen – rende hij met twee treden tegelijk de trap af. In de keuken smeerde hij een boterham voor zichzelf en bestrooide deze rijkelijk met hagelslag. Het bord nam hij mee naar de woonkamer, zodat hij zijn ontbijt voor de tv kon opeten. Toen hij echter met veel bombarie de deur opengooide en de kamer binnenstapte, zag hij dat meer mensen hetzelfde idee hadden gehad: twee meisjes, iets jonger dan hijzelf, zaten al binnen. Terwijl hij overwoog wat hij zou doen bleef Engel even staan en nam een hap van zijn boterham, waarbij het grootste deel van de hagelslag met veel kabaal op zijn bord kletterde. Vervolgens zette hij zijn bord met de rest van het brood op de salontafel neer en liet zich naast één van de meisjes op de bank zakken.

Toen pas zag Engel dat ze huilde. Heel stilletjes, zonder van die hysterische uithalen die je bij sommige mensen hoorde, maar er stroomden onmiskenbaar tranen langs haar wangen. Terwijl hij zijn mond leegat, overwoog Engel wat hij zou doen. Het was misschien het beste om haar gewoon met rust te laten, maar andere mensen met rust laten was nou juist één van de dingen die Engel absoluut niet kon: het liefst bemoeide hij zich overal mee. Toch besloot hij maar niet te vragen wat er aan de hand was: hier op Direon had iedereen wel zijn eigen reden om te huilen, en meisjes huilden bovendien überhaupt overal om. In plaats daarvan sloeg hij vrijpostig een arm om het meisje heen. “Hea, kop op!” Engel gebaarde naar het raam, waardoor een zomers ochtendzonnetje naar binnen scheen. “Het is een veel te mooie dag vandaag om te janken.”

+3 voor een erg goede post!