Group: Nieuw
Posts: 2
Member No.: 104
Joined: 17-July 09
|
Woedend sloeg Matt met zijn vuist op zijn weekendtas. Ze stuurden hem zomaar weg, lieten hem in de steek, dumpten hem ergens op de Veluwe. En waarom? Omdat hij zogenaamd niet overweg kon met dat kreng dat Karin heette, en die irritante dochter van haar. Ha! Wat een onzin! Karin en Nora konden niet overweg met hém, en niet andersom. Hij had echt geprobeerd om deze keer eens aardig te zijn tegen de zoveelste nieuwe vriendin van zijn vader. Nou ja, aardiger dan tegen de voorgaande dames, die waren allemaal jankend het huis uit gerend omdat hij totaal niet luisterde, onhandelbaar was, een brutale mond had, en wat al die kippen nog meer konden verzinnen om de schuld op hem te schuiven. Gelukkig geloofde zijn vader hem altijd. Tot nu.
Al zo lang als Matt het zich kon herinneren woonden hij en zijn vader alleen. Matt's moeder was op mysterieuze wijze verdwenen, hij wist niet hoe en waarom, zijn vader deed er nogal vaag over. Het interesseerde Matt ook niet echt: hij en zijn vader waren samen een front, gericht tegen de buitenwereld en iedereen die hen uit elkaar probeerde te drijven, en hij wilde niet dat zijn verdwenen moeder dat kwam verpesten. Zij had hen in de steek gelaten: nu hoefde ze ook niet meer terug te komen. Het klonk hard, vooral voor een zesjarige, maar zo dacht Matt op dat moment.
Van die tijd herinnerde hij zich niet zoveel, maar er was een ding dat om de zoveel tijd door zijn hoofd spookte. De ontmoeting met zijn vaders eerste vriendin.
"Kom, Matt! Opschieten!" riep David langs de trap omhoog. "Lola kan hier ieder moment zijn, en je wilt haar toch niet laten wachten?"
Mokkend bleef Matt op zijn bed zitten, met zijn rug naar de deur. Lola laten wachten was precies wat hij wilde. Maar zijn vader begreep dat toch niet, dus waarom zou hij dat vertellen?
En hij begreep zijn vader niet. Ze hadden het toch gezellig, met z'n tweetjes? Waarom moest er dan ook nog zo'n stomme mevrouw als Lola bij komen? Matt snapte het niet. Was hij soms niet goed genoeg? Hij wist het niet. En totdat papa naar boven kwam om het uit te leggen, bleef hij boven en kon die Lola wachten tot ze erbij neerviel.
"Pssst, Matthew!"
Hè? Dat was papa's stem toch niet? Deze stem was veel liever en zachter dan die van papa, en papa noemde hem ook nooit bij zijn echte naam, maar gewoon Matt.
Nieuwsgierig draaide het zesjarige jongetje zich om, en keek recht in twee lieve bruine ogen, die absoluut niet van papa waren! Die konden alleen maar van Lola zijn... En Lola was lief. Lola was aardig. Lola was mooi. Lola was een nieuwe mama!
Maar na twee maanden was er geen Lola meer. Waarom kreeg Matt nooit te horen, David vertelde het niet en Matt vroeg er ook niet naar. Vrouwen hadden afgedaan, voor Matt en David. Maar niet voor lang. Er kwamen steeds meer dames, die allemaal niet meer dan vier maanden bleven. Matt werd intussen ook ouder. Zijn uiterlijk veranderde: hij werd een stuk langer en gespierder, zijn bruine haar wilde niet meer in model zitten waardoor het leek alsof hij eeuwig tegen de wind in fietste en zijn gezichtsuitdrukking stond bijna standaard op 'onverschillig' (behalve als hij iets interessants deed, zoals met leuke meisjes kletsen, of zijn stiefzusjes en het zusje van zijn beste vriend irriteren). Ook werd hij brutaler, en hij begon een hekel te krijgen aan alle dames die langskwamen (die bijna altijd begonnen te gillen bij het zien van zijn rat), en die dikwijls kinderen meenamen. Bijna altijd dochters, raar genoeg, nooit zoons. Nooit iemand met wie hij kon lachen en praten. Nee, het waren altijd gillende, giechelende meisjes die duizend vriendinnen meenamen, alleen maar aan het kwekken en natuurlijk weer precies hun moeder in het klein waren. Heel vermoeiend allemaal. Vooral voor een jongen die zijn hele leven al samen met zijn vader had gewoond, vond hij.
Door zijn brutale mond en onverschillige houding raakten veel van die dames gestressd. Vanaf dat moment begonnen ze met beschuldigingen te strooien, van dat hij onhandelbaar was enzo. Waar ze het vandaan haalden wist Matt niet, maar ja: vrouwen waren gewoon niet te begrijpen. Dat wist iedereen.
Maar toen kwam Karin. En Karin nam Nora mee. Nora, die bitch, die altijd als zij iets uithaalde, bij Karin ging klagen en hem de schuld gaf. En Karin ging dan weer bij David klagen, en langzaam raakte David onder de invloed van Karin. Hij deed alles wat Karin wilde.
Hoe het kwam wist Matt niet. Hij had niet eens zo heel veel uitgevreten, alleen Nora's spiegel het raam uit gesmeten omdat Nora vreselijk irritant zat te doen, maar David kwam briesend zijn kamer binnen, schreeuwend dat hij NU weg moest, naar een tehuis op de Veluwe. Met achter Davids rug Karin en Nora, gemeen lachend.
|
Matthew West, Jongen, 16 jaar
