Do you ever feel like breaking down?
Do you ever feel out of place?
Like somehow you just don't belong
And no one understands you
Do you ever wanna runaway?
Do you lock yourself in your room?
With the radio on turned up so loud
But no one hears you screaming

No you don't know what it's like
When nothing feels all right
You don't know what it's like
To be like me (Simple Plan - Welcome to my Life)

Een stille jongen staarde diepbedroefd voor zich uit. Zijn haar was ravenzwart en zijn donkere ogen glinsterden. Hij wilde hij niet dat iemand zag dat hij huilde, dus hij zakte tegen de muur aan op de grond, boog zijn hoofd naar beneden en zette de capuchon van zijn zwarte vest op. Dertien was hij nu, vandaag geworden. Happy B-day, Raaf, feliciteerde de jongen zichzelf, terwijl hij met een flauwe grijns door zijn tranen heen glimlachte en zichzelf ervan probeerde te verzekeren dat alles wel goed zou komen. Gisteren had hij niet eens durven dénken dat hij voorgoed weg zou gaan van de saaie bloemetjesgordijnen en stoffige kleedjes in dat verrotte oude boerderijtje, maar vandaag was zijn droom waar geworden. Voorgoed was hij nu verlost van de spontane niesbuien en ergerende blikken. Hij was vrij! De flauwe grijns werd een grotere glimlach.

Verheugen had deze jongen nooit gedaan. Hij had zichzelf geleerd dat je toch niemand kon vertrouwen, waarom zou je jezelf en je eigen verlangens dan vertrouwen? Wie zegt dat je verlangens waar zouden worden? Verheugen op zijn verjaardag had hij dus ook niet gedaan, wat ook nog best logisch was. Elly deed toch nooit wat leuks. Ze kocht niet eens een cadeautje. Een zuinige "gefeliciteerd met je verjaardag" kon er af en toe nog wel vanaf, maar meer niet. Alsof het haar wat kostte, dacht de jongen er sarcastisch achteraan. Gier.
Plots hoorde hij zware voetstappen, zelfs door zijn harde muziek uit zijn eerlijk verdiende mp3-speler heen. Een half jaar elke dag het lokale krantje en folders rondgebracht. Hoe erg hij ook probeerde, zijn brede grijns kreeg hij niet van zijn gezicht. Daarom bleef hij maar naar beneden kijken. Ja, hallo zeg! Straks dachten ze nog dat híj die ouwe gek had vermoord en dan waren de poppen aan het dansen.

'Ravi Wellington?' Even kreeg de jongen zin om een valse naam op te geven, net te doen of hij helemáál geen Ravi heette, maar Jan of zo. Een beetje zo'n boerennaam. Paste perfect bij die hele plattelandstoestand daar.
'Rrravi?' Het viel Ravi nu pas op dat de man die zijn naam sprak een rollende "r" had. Hoopvol keek hij op. Was het dan een keer géén gehuchtenaar, géén politieagent die zichzelf behoorlijk belangrijk vond, maar eigenlijk alleen maar weggelopen koeien terug moest vinden? Was het dan eindelijk eens iemand die net als hij níét uit dat stomme Brabandse boerengehucht kwam, maar uit de westerse wereld? De man had bruin haar, hij leek zo rond de dertig.
'Ben jij Ravi?' Vroeg hij, waarschijnlijk op zijn alleraardigste stem. Ravi knikte bedeesd, zijn glimlach was alweer verdwenen en hij keek behoorlijk serieus. Serieus, maar zeker niet bedroefd. Die tranen die hij net had gelaten waren ook niet om Elly. Elly's dood deed hem alleen maar herinneren aan al die andere doden. Al zijn andere dode familie. Elly deed hem heus niks. Nee, dat takkewijf deed hem serieus niks. Verwoed probeerde Ravi de herinneringen van vijf jaar hel in een Brabants gehucht te onderdrukken. Nu is alles voorbij, probeerde hij zichzelf gerust te stellen, geen stomme regels, verboden en elke avond verplicht bidden bij het eten voor een Heer die waarschijnlijk toch niet bestaat. De man vroeg hem of hij eventjes met hem kon praten. Ravi vond alles best, zolang hij maar snel weg zou kunnen bij die verdomde politieagenten die hem verdachte blikken wierpen.

Elly was vermoord. Of ze was gewoon dood. Ze lag in ieder geval onderaan de trap toen Ravi haar vond op de ochtend van zijn dertiende verjaardag. En hij zweerde op zijn - tja, wat had hij eigenlijk nog? Zijn ouders waren overleden en hij had - tot kort voor toe - op Elly na geen andere familie. Hij wist ook wel dat mensen hem verdachten. Dat de politieagenten dachten dat hij Elly had geduwd ofzo. Nee, Elly was gewoon gevallen. Het was haar eigen stomme schuld. Had ze maar niet dat vieze stinktapijt bovenaan de trap neer moeten leggen. Dan was ze er ook niet over gevallen. Ravi kon niet zweren op zijn familie, zijn ouders waren toen hij zelf zeven was in een autoongeluk overleden. Hij kon dus ook niet zweren dat hij Elly van de trap af had geduwd, ookal was het niet zo. Maargoed. het kwam er op neer dat hij alleen overbleef en bij Elly, de zus van de moeder van zijn moeder, werd gedumpt, wat het einde van al Ravi's geluk betekende. Ravi en Elly konden niet goed overweg met elkaar. Ravi was gewend aan de stad, lawaai en gezelligheid. Elly was kil en gelovig. Bovendien hield ze van rust. Hun karakters botsten gewoon heel erg.

Ravi's ouders kwamen beiden uit Engeland. Tot zijn zevende heeft Ravi ook in Engeland gewoond, maar is na het autoongeluk naar Elly verhuisd, die in Nederland woonde. Zijn Engels is daarom behoorlijk goed. De man die Ravi aansprak na Elly's dood was iemand die hem naar een weeshuis wilde sturen. Ravi vond het goed. Hij vond alles goed. Zolang hij zijn mp3 en gitaar maar mee kon nemen. Hij heeft een akoestische gitaar, zelf gekocht. Elly kocht, behalve kleren, nooit wat voor Ravi. Ze kon ook weinig met haar armzalige pensioentje. Ravi is blij dat ze van haar af is. Voor hem had ze niet per se dood gehoeven, als ze maar verdween uit zijn leven.

Welkom op Direon! Ik heb net je bio gelezen en het beviel me goed! Ik vroeg me steeds af wie Elly was, maar aan het eind werd het duidelijk. Jammer dat Ravi geen broertjes of zusjes heeft om elkaar troost te geven.
Natuurlijk mag je je mp3-speler en je gitaar meenemen naar het kasteel! Hopelijk zal de rest dat ook waarderen!